บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 51 - บทที่ 60

“แสน... พอก่อน” กมลฉัตรแทบขาดใจตาย เมื่อเขาใช้ปลายลิ้นส่งเธอไปยังปลายทางสุขสมแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมหยุดใช้มันเล้าโลมสัดส่วนบอบบางของเธอแสนกล้าหัวเราะในลำคอ เขายอมผงกหัวขึ้นมา แล้วเลื่อนตัวขึ้นไปจนใบหน้าเสมอกัน“เธอน่ารักที่สุดเลยฉัตร”“ส่วนแกน่ะ หื่นที่สุดเลย”แสนกล้ายิ้มรับคำชม เขาก้มหน้าลงซุกไซ้ลำคอระหง ปาดเลียเบา ๆ ยั่วเย้า ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้เล้าโลม กมลฉัตรปล่อยกายปล่อยใจไปกับเขา ในตอนที่แสนกล้าเติมเต็มเข้ามาในร่องสาว เธอเปิดรับเขาด้วยความยินยอมพร้อมใจแสนกล้าโถมกายเข้าหาหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่า เธอสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง กมลฉัตรขยับรับทุกจังหวะที่เขาโจนจ้วงเข้าหา ต่างคนต่างพร่ำเรียกกันและกัน ดื่มด่ำกำซาบรสรักซ่านสยิว กระทั่งลอยละลิ่วไปยังปลายทางสายรุ้งพร้อมกัน สุขสม วาบหวาม เต็มตื้นในหัวใจ“ฉัตร” แสนกล้าเรียกคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา พลางลูบแผ่นหลังเนียนเบา ๆ อย่างเพลินมือ“อือ”“ฉันรักเธอนะ”“รู้แล้ว”“เธอรักฉันไหม”“ไม่รักจะยอมให้ปี้เหรอ”แสนกล้าหัวเราะจนอกกระเพื่อม เขาจับคนตัวเล็กพลิกนอนหงาย แล้วตามไปฟัดหอมแก้มเธออย่างมันเขี้ยวกมลฉัตรหัวเราะคิกคัก เธอทุบบ่ากว้าง

แสนกล้าหอมแก้มนวลอย่างมันเขี้ยว เขากอดเธอไว้เต็มอ้อมอก ก้มหน้าลงซุกซอกคอหอมกรุ่น“ดีจังเลยเนอะที่เราได้อยู่ด้วยกัน”กมลฉัตรโอบกอดคนตัวใหญ่ไว้เต็มวงแขน“เมื่อก่อนฉันก็เคยคิดว่าหากไม่มีแกอยู่ในชีวิต จะเป็นยังไงนะ แล้วสามปีที่ผ่านมาฉันก็ได้คำตอบแล้ว”แสนกล้าคลายวงแขนออกจากร่างบาง เขาเงยหน้าขึ้นมามองสบตาเธอ มองอย่างรอคอยคำตอบ แต่กมลฉัตรก็ไม่ยอมบอกสักที“ฉัตร... บอกมาเร็ว ๆ สิ ฉันอยากรู้ว่าเธอรู้สึกยังไงตอนที่ไม่มีฉันอยู่ในชีวิต”กมลฉัตรยิ้มขำคนร้อนรนหัวใจ“มันไม่ดีเลย เหงามาก ฉันแอบร้องไห้บ่อย ๆ”“แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนที่มีฉันอยู่ด้วย เธอรู้สึกยังไง”กมลฉัตรยิ้มพราว เธอจับคอเสื้อโปโลของเขาแล้วดึงให้เขาก้มหน้าลงมาใกล้“ดีมาก ดีที่สุด ฉันรักแก”กมลฉัตรออกแรงดึงคอเสื้อของแสนกล้าให้ใบหน้าเขาเข้ามาใกล้อีกนิด ปากอิ่มแตะกับปากหยักได้รูป เธอมอบจูบอ่อนหวานละมุนละไม ยืนยันให้แสนกล้าได้รู้ว่าช่วงชีวิตที่มีเขาอยู่ด้วยมันดีมาก และดีที่สุดจริง ๆตอนพิเศษ“ป๊ะป๋าขา... เรากำลังจะไปไหนกันคะ”“ไปขุดแย้มาทำก้อยให้หม่ามี้กินครับ”“แย้เป็นตัวยังไงหรือคะ”“อืม... แย้มีสี่ขา มีหางยาว ๆ หน้าเหมือนกะปอมครับ”“อ๋อ...”

สวัสดีค่ะ คุณนักอ่าน ในที่สุด ไรต์ก็เขียนเรื่องราวของคุณลุงหมอกับอาแสนรักจบแล้วนะคะ เรื่องนี้ใช้ตัวละครจากเรื่อง “หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ” แต่อ่านแยกได้ ไม่งงนะคะ เพราะไรต์ปูพื้นเรื่องในเรื่องนี้ให้ด้วยค่ะทั้งสองเรื่องในเซตนี้เป็นนิยายปลอดดราม่า ปมบางเบาดั่งปุยนุ่น มีแต่ฉากฟิน ๆ น่ารักค่ะขอให้ทุกท่านอมยิ้มและมีความสุขกับการอ่านนิยายของไรต์นะคะ...บทนำ“เจ้าบ่าวเจ้าสาวยิ้มหน่อยครับ ขยับเข้าไปชิดกันเลยครับ เจ้าบ่าวกอดเจ้าสาวด้วยครับ เจ้าสาวซบอกเจ้าบ่าวหน่อยครับ ดีครับ แบบนั้นแหละครับ”ช่างภาพบอกเป็นครั้งที่เก้าสิบแปดเห็นจะได้ แต่เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ยังดูแข็ง ๆ เหมือนคนแปลกหน้ามาแต่งงานกัน จะกอด จะซบ ก็ดูประดักประเดิดไปเสียหมด เห็นแล้วก็ถึงกับแอบถอนหายใจ แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาต้องทำให้ดีที่สุด ทำให้วันสำคัญวันนี้เป็นความทรงจำที่งดงาม ตอนที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเปิดความทรงจำนี้ดูเมื่อไร พวกเขาจะได้อิ่มอกอิ่มใจมีความสุขเพราะไม่อยากบอกเจ้าบ่าวเจ้าสาวเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า ช่างภาพจึงหันไปพยักพเยิดให้ผู้ช่วยซึ่งเป็นผู้หญิง ช่วยไปจัดท่าทางเจ้าบ่าวเจ้าสาวให้ได้ตามที่เขาต้องการผู้

มีรถเก๋งสีดำคันหรูจอดเทียบที่หน้าร้าน พอร่างสูงคุ้นตาเปิดประตูลงมาจากรถ ตาหวานที่หันไปมองทางประตูร้านเห็นเข้าพอดี เด็กน้อยจึงรีบหันไปบอกอารักของเธอว่า“อารักขา... ลุงหมอมาค่ะ”แสนรักถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะเธอรู้ว่าลุงหมอของตาหวานคือใครเขาคือนายแพทย์มาวิน 32 ปี ลูกชายของคุณหมอวินัยกับคุณมะลิ ตอนนี้คุณหมอวินัยเกษียณแล้ว ท่านกับภรรยาพักอาศัยอยู่ที่บ้านในตัวจังหวัด โดยมีลูกสาวคนโตกับลูกเขยและหลาน ๆ พักอยู่ด้วย ส่วนหมอวิน... ลูกชายคนเล็กพักอยู่บ้านพักแพทย์ของโรงพยาบาลในตัวอำเภอนี้แหละ โรงพยาบาลเดียวกันกับที่เธอเพิ่งมาทำงานตำแหน่งพยาบาลได้เพียงสองเดือนถามว่าทำไมเธอถึงรู้จักประวัติเขาดีขนาดนี้น่ะเหรอ ก็เพราะคุณหมอมาวินคือคุณหมอหนุ่มโสดที่เนื้อหอมที่สุดในโรงพยาบาล ใคร ๆ ต่างก็พูดถึงเขา และรู้จักเขาทั้งนั้นแสนรักถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปั้นหน้ายิ้มรับลูกค้าพอเสียงกระดิ่งที่ติดอยู่กับบานประตูหน้าร้านดังขึ้น ร่างสูงก้าวเข้ามาในร้าน พนักงานต้อนรับตัวน้อยก็ประนมมือไหว้ พร้อมกับกล่าวทักทายเสียงใส“สวัสดีค่ะลุงหมอ”“สวัสดีครับตาหวาน วันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนหรือครับ”“วันนี้คุณครูบอกให้หยุดค่ะ หยุด

“แสน...” กมลฉัตรรีบเข้ามายืนใกล้สามี เธอจับต้นแขนเขาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรรุนแรงเจ้าหนูตาตั้มไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาหรอก แต่เห็นป๊ะป๋า หม่ามี้ กับพี่ตาหวานไปยืนรวมกันอยู่ตรงนั้น เจ้าหนูเลยไปยืนข้างพี่สาว แล้วพอหันไปมองพี่ แล้วเห็นว่าพี่เงยหน้ามองลุงหมอ เจ้าหนูก็เงยหน้ามองลุงหมอเหมือนพี่สาวป้าเล็กเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่ได้ยินได้เห็นโดยบังเอิญ และด้วยความที่อยากรู้เรื่องราวให้มากกว่านี้ ป้าเล็กจึงต้องหาวิธีที่จะทำให้นางได้อยู่ในร้านนาน ๆ อย่างแนบเนียน“อีนางฉัตร ป้าสั่งนมชมพูแน้จ้า”กมลฉัตรถอนหายใจแรง เธอหันไปบอกป้าเล็กว่า“ร้านปิดแล้วค่ะ ป้าเล็กค่อยมาใหม่วันหลังนะคะ”น้ำเสียงแข็ง ๆ และสายตารู้ทันของกมลฉัตร ทำให้ป้าเล็กยิ้มแหย“คะซั่น ป้ามามื้อหลังกะได้เนาะ”ป้าเล็กบอกว่า ถ้างั้น... ป้ามาวันหลังก็ได้เนอะ พูดแล้วก็ถอยหลัง เปิดประตู แล้วออกจากร้านไปกมลฉัตรส่ายหน้าระอาใจ ป้าเล็กคือป้าข้างบ้านที่ใกล้ชิดผูกพันกับครอบครัวเธอ ป้าแกทันทุกสถานการณ์จริง ๆ รวมถึงครั้งนี้ด้วยเมื่อป้าเล็กออกจากร้านไปแล้ว ภายในร้านก็ตกอยู่ในความเงียบ แสนรักไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ไม่อยาก