บททั้งหมดของ หม่ามี้บอกหนูว่าป๊ะป๋าไปสวรรค์แล้วค่ะ: บทที่ 71 - บทที่ 80

“เงื่อนไขทุกอย่างมันเปลี่ยนกันได้ครับ มันขึ้นอยู่กับเราสองคน ถ้ารักยอมปรับเปลี่ยนเงื่อนไข พี่ก็พร้อมจะยอมรับเงื่อนไขใหม่ด้วยความเต็มใจ สรุปว่า รักพร้อมเดือนหน้านะครับ เอาล่ะ... ทีนี้ก็นอนกันเถอะ พรุ่งนี้ รักมีอะไรต้องจัดการหลายอย่างเลยนะ”หมอวินขยับลงไปนอนฝั่งเดิม เขานอนตะแคงหันหลังให้แสนรัก หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง เธอขมวดคิ้ว มองแผ่นหลังกว้าง นึกสงสัยว่า ที่เขาสรุปไปเมื่อกี้ เธอต้องทำตามใช่ไหม เดือนหน้า เธอต้องพร้อมมีอะไรกับเขาใช่ไหม แต่เธอว่า เธอยังไม่พร้อมเท่าไรนะ“พี่หมอคะ...”“พี่ง่วงแล้วครับ ปิดไฟเถอะ หลับฝันดีนะครับ”แสนรักจำต้องลุกไปปิดไฟอย่างงง ๆ และเดินกลับมานอนลงบนเตียงอย่างงง ๆคนนอนหันหลังให้เมียอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เขาจะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน จะค่อย ๆ ชิมทีละนิดละหน่อย ตอนแรกก็นึกว่าจะอดใจไหว แต่พอได้อยู่ใกล้ชิด ได้เห็นหน้าเธอบ่อย ๆ ได้มองความน่ารักทุกวัน เขาก็อยากเป็นมากกว่าสามีตีทะเบียน ตอนนี้เขาอยากตีตราความเป็นสามีอย่างสมบูรณ์แบบแล้วหลังจากเปิดอกคุยกับพ่อแม่ ทำความเข้าใจกับสามี วันต่อมาแสนรักก็โทรไปบอกพี่ชายให้รับทราบเรื่องราวของเธอ ไม่มีใครต่อว่าต่อขาน ไม่มีใครดูถูกความฝันของเ

คำอนุญาตจากเมีย ทำให้คนที่รอคอยมาแรมเดือนใจเต้นแรง นึกชื่นชมตัวเองที่อดทนได้ขนาดนี้ ทั้งที่เธอน่ารักน่าปล้ำ และทำให้อารมณ์หนุ่มตื่นเตลิดทุกทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแสนรักพริ้มตาหลับลง ในตอนที่หมอวินก้มลงมาหา เมื่อปากอุ่นร้อนประทับลงบนกลีบปากอิ่ม เธอก็เผยอปาก ให้เขาสอดลิ้นรุกล้ำเข้ามา ลิ้มรสความหวานล้ำในโพรงปากนุ่มหมอวินละเลียดจูบอย่างอ้อยอิ่ง บดคลึง คลอเคล้า และบางทีก็ขยี้อย่างหนักหน่วง ลิ้นอุ่นซ่านสอดลึกและควานไปทั่วโพรงปากสาว เขาดูดและรูดรัดลิ้นเล็ก ตวัดหยอกล้อ ชักนำให้เธอเผลอไผลไปกับจูบหวามหวาน“พี่หมอ...”แสนรักครางเรียกเสียงสั่นพร่า จูบของเขาปลุกเร้าให้เธอตื่นเพริด ความอยากกระสันในกายสาวตื่นตัวไปทุกอณู ความชุ่มฉ่ำหลั่งล้นในแอ่งเนื้อนวล“เมียพี่น่ารักที่สุด” หมอวินเอ่ยคำชมแล้วหอมแก้มนวลเบา ๆ เขาดูดกลีบปากล่างที่น่ามันเขี้ยว หยอกล้ออย่างพึงพอใจ แล้วจึงเลื่อนใบหน้าลง ลากไล้ปลายจมูกลงมาตามลำคอระหง สูดกลิ่นเนื้อสาวหอมละมุน แลบลิ้นปาดเลียบางเบา สร้างความเสียวสะท้านหวามไหวในอกสาวเขาถอดเสื้อนอนเธอออก ช้อนมือลงใต้แผ่นหลังบาง บีบตะขอบรา ปลดปล่อยเต้าอวบ แล้วโยนอาภรณ์ผืนเล็กทิ้งลงข้างเตียงต

“มดแดงเยอะจังเลย”แสนรักบ่นพึมพำ เมื่อเห็นมดแดงไต่อยู่ตรงลำต้น และพอมองขึ้นไปบนต้น ก็มีรังมดแดงรังใหญ่อยู่บนนั้น“อุ๊ย!” แสนรักอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นไปจับตรงลำคอ “อะไรเนี่ย ฉันยังไม่ทันทำอะไรแกเลยนะ แล้วต้นไม้นี้ก็เป็นของฉันด้วย มาอาศัยเขาอยู่แท้ ๆ ยังจะมากัดเจ้าของ ไม่สำนึกบุญคุณเลยนะ”แสนรักดีดเจ้ามดแดงที่กัดลำคอข้างซ้ายของเธอไปไกล ๆ หญิงสาวลูบตรงที่โดนมันกัดแล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวด“พี่หมอ ดูให้รักหน่อยเป็นรอยไหมคะ”แสนรักพูดพลางขยับไปใกล้สามี เอียงคอข้างซ้ายให้เขาดูชัด ๆ“ตรงนี้เหรอครับ”หมอวินแตะปลายนิ้วลงบนรอยที่มดแดงกัด“ค่ะ เป็นรอยแดงไหมคะ”“รอยเล็กนิดเดียวครับ เจ็บไหม”“เจ็บนิดเดียวค่ะ เหมือนมดกัด”ว่าแล้วแสนรักก็หัวเราะขำ เพราะมันก็คือรอยมดกัดนั่นแหละ“แล้วตรงนี้...” หมอวินเลื่อนปลายนิ้วลงต่ำลงไปอีกนิด แตะตรงที่มีรอยสีแดงช้ำเล็ก ๆ อยู่ตรงเนินอวบ ๆ เป็นรอยที่เขาจงใจฝากไว้เมื่อคืน “ตรงนี้ก็มีรอยครับ”แสนรักมองค้อนคนทำรอยบนตัวเธอ“ตรงนี้รอยมดตัวใหญ่กัดค่ะ เจ้ามดตัวร้าย ไม่น่ารัก”หมอวินหัวเราะในลำคอ เขาโอบเอวบาง ดึงเธอมาแนบชิดอย่างมันเขี้ยวแสนรักยกสองมือขึ้นมาดันอกกว้าง เธอเอนตั

เมื่อมาถึงงาน แสนรักเดินไปที่ซุ้มกาชาดก่อนเลย หมอวินจัดงบให้สองพันตามที่ตกลงกันไว้ แสนรักใช้งบไปครึ่งหนึ่งกับการตักไข่ลุ้นโชค แต่สิ่งที่เธอได้มาก็คือ มาม่า น้ำยาล้างจาน ผงซักฟอก และผงชูรสคนที่ต้องหอบถุงของรางวัลกาชาดก็คือหมอวิน ร่างสูงเดินตามเมียเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ ทั้งเล่นปาโป่ง ปาลูกดอก ยิงตุ๊กตาเมื่อเดินรอบงานจนเหนื่อย แสนรักจึงชวนสามีไปนั่งกินแจ่วฮ้อนหม้อดิน ที่นั่งของร้านเป็นแบบปูเสื่อกับพื้น มีโต๊ะตัวเตี้ยสำหรับวางเตาวางหม้อ และจานชามแสนรักหิวมาก เธอสั่งแจ่วฮ้อนชุดใหญ่ ทางร้านจึงแถมเหล้าปั่นหนึ่งเหยือกหมอวินเป็นคนขับรถ เขาไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ตอนแรกแสนรักก็ไม่อยากดื่ม แต่เพราะเสียดายของ เธอจึงดื่มหมดแก้ว เพราะคิดว่าแค่เหล้าปั่นสีสวยคงไม่เมาหรอก“รักไม่เมา”แม่สาวนักล่ารางวัลไข่กาชาดบอกเสียงอ้อแอ้ เมื่อสามีประคองเธอลงจากรถ และพาเดินขึ้นบนบ้านหมอวินยิ้มขำคนที่บอกว่าตัวเองไม่เมา แต่พูดลิ้นพันกันแล้ว“ครับ ไม่เมาก็ไม่เมา”พอขึ้นมาถึงบนบ้าน หมอวินก็รีบอุ้มเมียเข้าห้อง เพราะเกรงว่าจะเสียงดังรบกวนพ่อกับแม่“อาบน้ำก่อนนะครับ”“ไม่อาบได้ไหมคะ ขี้เกียจ”หมอวินขำคนเมาแล้วขี้เกียจอาบน้ำ

พอได้ยินลูกเขยโบ้ยให้ลูกสาว แม่ก้านจึงหันไปบอกแสนรักว่า“อีหล่ารักก็ให้ความร่วมมือกับอ้ายหมอดี ๆ เด้อลูก จะได้มีอีหล่าบักหล่าโตน้อย ๆ มาให้ปู่ย่าตายายได้ชื่นใจ”แสนรักหันไปมองค้อนคนที่กล่าวถึงเธอในเชิงที่ว่า เธอไม่ค่อยให้ความร่วมมือ ทั้งที่เธอยอมเขาแทบทุกครั้ง“รักก็ให้ความร่วมมือตลอดนะคะ พี่หมอนั่นแหละ ไม่ยอมทำเอง บังคับรักทำให้ตลอดเลย”พ่อกำนันไสวถึงกับตบเข่าฉาด และหัวเราะอย่างพอใจ ท่านหันไปคุยโวกับคุณพ่อของหมอวินว่า“ลูกผมเต็มที่แล้วนะครับคุณหมอ ลูกคุณหมอว่าไง ต้องเร่งมือหน่อยนะครับ เราจะได้อุ้มหลานกันไว ๆ”คำพูดของพ่อทำให้แสนรักรู้ตัวว่าเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป แก้มสาวจึงแดงปลั่งทั้งร้อนวูบวาบด้วยหมอวินมองเมียแล้วยิ้มขำ เอ็นดูคนที่อยากเอาชนะเขา เขายักคิ้วข้างหนึ่งอย่างล้อเลียน“งั้น... คืนนี้พี่จะชดเชยให้แบบทบดอกทบต้นเลยนะครับ”เสียงปรบมือพอใจและเสียงหัวเราะดังอยู่นาน มีรอยยิ้มระบายเต็มบนใบหน้าของทุกคน ส่วนคนที่จะได้รับการชดเชยให้แบบทบต้นทบดอก ทั้งเขินทั้งอาย แทบไม่กล้าสู้หน้าใครแล้วตอนที่ 12บางอย่างที่หลงลืมแสนรักจริงจังกับการทำร้าน เธอตั้งใจจะทำมันให้ดีที่สุด เธอทุ่มเททั