เหตุใดนางร้ายจึงกลายเป็นที่หมายปอง のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

จะมีก็แต่หลิวฟ่านซีที่บัดนี้นั่งตัวลีบเล็ก เพราะทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชาย และพี่สะใภ้ทั้งสองต่างก็จ้องหน้านางตาไม่กะพริบ คำถามมากมายที่ถูกส่งมาผ่านสายตาทำเอาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเหลว ทรุดตัวคลานเข่าเข้าหาบิดา“ทะ ท่านพ่อ”“จริงหรือ ตะ ตอนนี้เจ้าตั้งครรภ์มังกรอยู่จริงๆ หรือ”“มันเกิดขึ้นเมื่อใด ครานั้นที่ช่วยต่อรองให้ฝ่าบาทปล่อยพี่ใหญ่ใช่หรือไม่”“หรือจะเป็นตอนที่ไปต่างเมืองครั้งนั้น” ฮูหยินหลิวเอ่ยสำทับสามีและลูกชายคนรอง“ข้าไม่น่าไว้ใจฝ่าบาทเลย” รองแม่ทัพของแคว้นพึมพำออกมาอย่างเจ็บใจตนเอง“เอ่อ”“พวกท่านอย่าได้คาดคั้นนางเลย นางมิได้ตั้งครรภ์” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก ร่างกายสูงใหญ่สวมอาภรณ์ลวดลายมังกรที่ใครๆ ต่างก็มองฐานะที่แท้จริงออกคนสกุลหลิวรีบคุกเข่าคำนับเจ้าแผ่นดิน ทว่าอีกฝ่ายกลับเอ่ยให้ทุกคนกลับไปนั่งที่เดิม ส่วนตนเองนั้นคุกเข่าอยู่เคียงข้างสาวงาม เห็นเช่นนั้นคนสกุลหลิวก็รีบทรุดกายลงนั่งพื้นทันที โดยมิได้สนใจคำสั่งของเจ้าแผ่นดิน อันที่จริงพวกเขาสมควรมุดอยู่ใต้ดินเสียด้วยซ้ำ“ฝ่าบาททรงเสด็จขึ้นนั่งบนเก้าอี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ”“ข้ามาวันนี้เพราะต้องการขออภัย

เป้าหมายมิได้ให้ฟ่านซีเก่งทุกอย่าง แต่เพียงแค่ให้นางรู้ทุกอย่างจะได้ไม่ขายหน้าข้ารับใช้ในวัง คุณหนูสกุลหลิวทั้งขัดขืน ทั้งออดอ้อน แต่ก็ไม่เป็นผล ไม่มีใครใจอ่อนให้นางแม้แต่คนเดียว ทุกวิชาที่ต้องเรียนรู้ล้วนยากยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องการวางตัว ฮื่อ~ แต่ดีหน่อยที่ไม่ได้มีแค่นางที่ต้องเรียนรู้ จูหลิงก็ไม่รอด ฮ่าๆ“ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ บ่าวช่วยพยุงนะเจ้าคะ” สองนางกำนัลอาวุโสทำหน้าที่พยุงแขนทั้งสองข้างของว่าที่ฮองเฮา พาเดินเข้าไปในลานพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ เสียงบรรเลงดนตรีเงียบลงทันใดเมื่อเข้าสู่พิธีการความงามที่ประจักษ์แก่สายตาคนทุกผู้ที่อยู่ในลานพิธี พวกเขาล้วนไม่แปลกใจว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงยอมผิดจารีต รวบรัดตัดตอนถึงเพียงนี้ ก่อนหน้าแม้จะรู้อยู่แล้วว่าคุณหนูสกุลหลิวคือหนึ่งในสาวงามแคว้นต้าเฉวียน ทว่าความงามเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เมื่ออยู่ในชุดหงส์เคียงมังกร คนทั้งลานพิธีคิดเช่นนั้นไม่เว้นแม้แต่โจวเทียนฉีก่อนหน้าเคยผลักไส เคยคิดว่าอีกฝ่ายไม่คู่ควรจะเดินเคียงข้าง เคยคิดว่าหลิวฟ่านซีเป็นดั่งของตายที่ต่อให้เขาออกปากว่ารำคาญเพียงใด อีกฝ่ายก็จะไม่หนีไปให้ แต่วันนี้กลับไม่ใช่เลยสักนิด นางสูงส่งเกินกว่าคนเ

“ข้าไม่ไหวแล้ว”“หม่อมฉันก็ไม่ไหวเพคะ...ง่วงเหลือเกิน หาว~” ว่าเพียงเท่านั้น หลิวฟ่านซีก็รวบรวมกำลังดันกายหนักให้ออกจากตัว ก่อนจะตะแคงข้างหันหลังให้สวามี“ดะ เดี่ยว หมายความว่าอย่างไร”“บรรทมได้แล้วเพคะฝ่าบาท พรุ่งนี้ฝ่าบาทต้องเข้าประชุมเช้ามิใช่หรือ”“เจ้าจะให้ข้านอนทั้งอย่างนี้หรือ” มือใหญ่รั้งแขนของภรรยา แต่กลับถูกตีจนต้องปล่อย“อย่ากวนสิเพคะ หม่อมฉันง่วงเต็มทน”“เจ้ามันปีศาจชัดๆ” เมื่อไม่มีท่าทีว่าฮองเฮารักจะหันกลับมา จางกงหลัวเค่อจึงได้แต่ล้มตัวนอนอย่างหงุดหงิด สงสารก็แต่ลูกรักของเขาที่ถูกปลุกให้ตื่นโดยไร้คนกล่อมนอน สุดท้ายเจ้าแผ่นดินจึงได้แต่สะกดลมหายใจเข้าออกเพื่อสกัดกั้นอารมณ์ของตนเอง“คิก เห็นว่าเป็นคำสั่งของหลี่มาม่าหรอกนะ” เสียงหวานว่าขึ้นกลางความมืดก่อนที่จะพลิกกายขึ้นนั่งบนลำตัวแกร่ง บั้นท้ายงามขยับเลื่อนลงไปนั่งทับกลางกาย“นี่เจ้า อึก”“หลี่มาม่ากำชับว่าอย่างไรก็ต้องทำให้ฝ่าบาทพอพระทัย แม้จะไม่ได้สอดใส่” ว่าเพียงเท่านั้นเอวบางก็ขยับโยกเบาๆ กลางกายแนบชิดเสียดสีกันเสี้ยวความคิดชั่วร้ายของฟ่านซี อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วเกี่ยวปมผ้า ดึงสาบเสื้อของคนใต้ร่างออกจากกัน ปรากฏภาพกล้าม

ฟ่านซีเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาบ้าง ตามกฎของราชสำนักต้าเฉวียนแล้ว จะต้องมีพิธีคำนับในทุกๆ เช้า เว้นแต่ว่าฝ่าบาทหรือฮองเฮาจะสั่งละเว้น และจะต้องทำในยามเฉิน (07:00 – 09:00 น.) ซึ่งถือว่าวันนี้สายกว่าปกติ“ลุกขึ้นดื่มชาเถิด”“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา” เหล่าสนมเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง พลางลุกขึ้นไปนั่งที่ของตนหลิวฟ่านซีนั่งนิ่งมองพิจารณาเหล่าสนม ดูเหมือนว่าเรื่องที่ฝ่าบาทไม่เคยแต่งตั้งสนมเองคงจะจริง เพราะหากนับจากเวลาที่พระองค์ครองราชย์ และอ้างตามกฎของราชสำนัก อย่างไรก็ต้องมีสนมราวๆ สิบคน ซึ่งก็เป็นเช่นนั้น นี่ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับฮ่องเต้องค์อื่นๆ ที่จริงน้อยกว่าจวนจวิ้นอ๋องเสียด้วยซ้ำเรื่องไม่เคยแต่งตั้งสนมด้วยองค์เองเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องที่เอ่ยว่ามีเพียงฟ่านซีที่ได้ครอบครองเรื่องนี้ยังไม่แน่ คงต้องแอบถามหลี่มาม่ากับไท่กงกงดูเสียหน่อย“ฮองเฮาเพคะ”“หืม อ่อ พวกเจ้าคงหิวกันมากแล้ว ทานเถิด” เมื่อมารดาแผ่นดินหยิบขนมเข้าปาก เหล่าสนมจึงจะทานได้“ขอบพระทัยเพคะ”“มาวันแรกข้าก็สายเสียแล้ว ขอพวกเจ้าอย่าได้ถือสา” ฟ่านซีกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ แต่กลับคงความนิ่งเงียบไว้หลายส่วน แตกต่างจากคุณหนูหลิวฟ่านซี

“ขนมที่ฮองเฮาสั่ง หม่อมฉันนำใส่กล่องอาหารให้เรียบร้อยแล้วเพคะ”“ขอบใจ ขนมพวกนี้รสชาติยอดเยี่ยมนัก ข้าเกรงว่าบุตรในครรภ์จะหิวกลางดึก จะเรียกพวกเจ้าให้ลุกขึ้นมาทำก็กลัวจะเป็นการรบกวน จึงให้เจ้าช่วยเก็บไว้ให้” หลิวฮองเฮาตรัสด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ผู้ใดจะรู้ว่าในใจมารดาแผ่นดินนึกละเหี่ยใจมาอยู่ที่นี่ไม่ถึงสิบวัน ซีซีพูดปดไปมากกว่าทั้งชีวิตที่เคยทำมาอีก อย่างเรื่องที่กลัวลูกในท้องหิวนี่ก็โกหก เพราะที่จริงแล้วฝ่าบาทตรัสว่า คืนนี้พระองค์จะไปสกุลหลิวปรึกษาเรื่องบ้านเมือง นางจึงขอติดตามไปด้วย ขนมพวกนี้ก็จะนำไปแบ่งหลานๆ“ฮองเฮาเกรงใจเกินไปแล้วเพคะ พวกหม่อมฉันเต็มใจและยินดีรับใช้พระองค์เพคะ”“ขอบใจพวกเจ้ามาก มีสิ่งใดก็ไปทำเถิด” ฟ่านซีพยักหน้าให้คนจากห้องเครื่องหลวงกลับออกไป ส่วนนางกับจูหลิงก็รีบเตรียมการรอฝ่าบาทมารับแน่นอนว่าการออกไปนอกวังครั้งนี้เป็นความลับ รู้กันเพียงไม่กี่คนเท่านั้น มีเพียงนาง ฝ่าบาท และองครักษ์ฮั่นเท่านั้นที่จะเดินทางไปสกุลหลิว จูหลิงจำต้องเฝ้าอยู่ที่ตำหนักทำเหมือนว่านายเหนือหัวมิได้ออกไปที่ใดรอกระทั่งฟ้ามืด องค์ฮ่องเต้ของแคว้นก็เสด็จมาเยือนตำหนักของฮองเฮาเหมือนทุกคืน คว