All Chapters of เหตุใดนางร้ายจึงกลายเป็นที่หมายปอง: Chapter 11 - Chapter 20

เหตุการณ์เผชิญหน้ากันของสองบุรุษ แม้โจวเทียนฉีจะเป็นเพียงมดตัวเล็กๆ เมื่อเทียบกับจวิ้นอ๋อง แต่อีกฝ่ายก็ยกสายตาของชาวบ้านมาอ้าง เอาแต่พูดว่าหากจวิ้นอ๋องพาหลิวฟ่านซีไปด้วยอาจมีคำครหาว่าไม่ให้เกียรติชายาที่มาด้วยกันซึ่งจางกงเต๋อหัวถือเรื่องนี้เป็นที่สุด แคว้นต้าเฉวียนปกครองโดยราชวงศ์จางกง บัดนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ค่อนข้างตึงเครียดเรื่องการสืบทายาท แม้ว่าองค์ฮ่องเต้จางกงหลัวเค่อจะยังมีพระชนม์มายุเพียงยี่สิบแปดหนาว กระนั้นเหล่าขุนนางและราชวงศ์ก็ยังกังวล เนื่องด้วยองค์กษัตริย์ยังมิมีพระโอรสธิดาแม้เพียงองค์เดียวนั่นหมายความว่าพระเชษฐาอีกสองพระองค์ยังคงมีสิทธิ ในการครองราชสมบัติต่อจากองค์ฮ่องเต้อยู่ คนแรกคงหนีไม่พ้นจางกงเต๋อหัว จวิ้นอ๋องที่มีกำลังทหารและอำนาจอยู่ไม่น้อย ส่วนคนที่สองคือจางกงเหลียนป๋อ ที่บัดนี้ดำรงตำแหน่งเป้ยเล่อ ซึ่งมีบทบาทในการช่วยบริหารงานราชการหลายส่วน แต่ดีที่เป้ยเล่อผู้นี้เป็นเพียงโอรสจากสนมขั้นผิน จึงไม่มีขุนนางหรือสกุลเดิมคอยสนับสนุนดังนั้นจึงไม่แปลกที่จวิ้นอ๋องจะเกรงสายตาชาวบ้าน เพราะลำพังชื่อเสียงในตอนนี้ก็เป็นคนโฉดอำมหิตอยู่แล้ว“เอ่อ โอ๊ยๆ อยู่ๆ ก็ปวดหนัก อยากเข

เสียงบรรเลงดนตรีดังขับกล่อมผู้คนในลานพิธี ท่ามกลางต้นไม้สูงลิ่วบนเนินเขาเหยี่ยนเฟิง ในช่วงสารทฤดูเช่นนี้ ราชสำนักแคว้นต้าเฉวียนมีพิธีการสำคัญคือการสักการะเทพเจ้าตามความเชื่อของเหล่าบรรพบุรุษผู้ล่วงลับเชื่อกันว่าทั้งผืนดิน ผืนป่า ผืนน้ำ และผืนฟ้า ล้วนมีองค์เทพคอยปกปักดูแล ในทุกปีจึงมีการจัดพิธีสักการะ เซ่นไหว้ ขอให้แคว้นต้าเฉวียนสุขสงบร่มเย็น ไร้ซึ่งภัยพิบัติต่างๆ ประชาชนอยู่ดีมีสุข“พี่ใหญ่ พี่เค่อไม่มาด้วยหรือ”“อะฮึ่ม! มะ ไม่มา” ไห่คุนกระแอมกลบเกลื่อน สายตาเฉียบคมวันนั้นเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเจ้าตัวมิอยากเปิดเผยตัวตน แม้จะสงสัยว่าเหตุใดซีซีจดจำอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็จำต้องเก็บความสงสัยนั่นไว้ มิเช่นนั้นอาจทำให้ความแตกได้“แย่จริง ช่วงนี้ข้าไปที่ค่ายก็ไม่ค่อยเจอเขา หรือเขาไปทำงานที่อื่นแล้ว”“ท่านน้าเปลี่ยนเป้าหมายแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงเล็กของซิงอีดังแทรกบทสนทนาของผู้ใหญ่ ทำเอาคนทั้งกระโจมตกใจกับคำพูดคำจาของเด็กอายุเพียงสี่หนาว ดีที่เป็นกระโจมของสกุลหลิวเอง จึงมีเพียงครอบครัวของพี่ใหญ่ พี่รอง และหลิวฟ่านซีเท่านั้น“ซิงเอ๋อร์ พูดเช่นนั้นกับท่านน้ามิได้นะ”“เปลี่ยนเป้าหมาย คำนี้เป็นบิดาเจ้าท

หลิวฟ่านซีเดินวนไปเวียนมาอยู่หลังลานพิธี เพื่อรอเวลา ยอมรับว่านางค่อนข้างตื่นเต้นและกังวล จริงอยู่ว่านางเคยยืนอยู่บนการแข่งขันระดับโลก ตอนนั้นถ้าพลาดก็แค่เสียใจ แต่ครั้งนี้ถ้าพลาดอาจถึงขั้นเสียชีวิต ฮื้อ~ “มองเป้าให้ดี อย่าให้ว่อกแว่ก อย่าให้พลาดเด็ดขาด เจ้าเคยซ้อมอยู่ที่เรือนทุกเช้า”“จริงอย่างพี่ใหญ่ว่า ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เจ้าก็ทำได้ดียิ่งนัก” ทั้งไห่คุนและจ้งเหลียนต่างก็มาให้กำลังใจน้องสาวอยู่หลังลานพิธี“มันจะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า ถะ ถ้าข้ายิงพลาด ฝ่าบาทจะไม่สั่งตัดหัวข้าหรือ”“ไม่หรอก องครักษ์ที่เคยยิงพลาดก็เพียงแค่ถูกโบยและโดนปลด”“พี่รอง! ข้าใจเสียยิ่งกว่าเดิม” ฟ่านซีโอดครวญ นึกอยากตบปากตนเองนักที่พูดออกไปว่าช่วงนี้กำลังฝึกยิงธนู“เอาล่ะๆ ไม่ต้องกังวลไป ฝ่าบาทมิใช่คนใจไม้ไส้ระกำถึงเพียงนั้น ตอนนี้ประกาศผู้ชนะการบรรเลงดนตรีแล้ว เจ้าต้องออกไปแล้ว” เสียงประกาศว่าผู้ชนะในการแข่งบรรเลงดนตรีวันนี้เป็นเถียนลี่มี่ แต่ฟ่านซีไม่ได้สนใจเลยสักนิด ก้อนเนื้อเท่ากำปั้นเต้นรัวเพราะกลัวว่าจะทำพลาดไม่ต่างกับเหล่าขุนนางและผู้คนในลานพิธี บัดนี้ไม่มีผู้ใดสนใจผู้ชนะในการแข่งขันบรรเลงดนตรีแม้แ

“เป็นอย่างไรบ้างพี่รอง มันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่” ฟ่านซีรีบวิ่งเข้าไปถามทันทีที่จ้งเหลียนกลับถึงเรือน“เห็นว่าระหว่างที่ฝ่าบาทกำลังล่าสัตว์มีนักฆ่าลอบปลงพระชนม์ ดีที่องครักษ์จัดการพวกมันได้ทันท่วงที แต่ไม่รู้เป็นมาอย่างไร พอค้นตัวนักฆ่าพวกนั้นดันพบจดหมายสั่งการจากพี่ใหญ่” หลิวจ้งเหลียนเล่าสิ่งที่รับรู้มาจากวังหลวงให้ทุกคนฟัง“เป็นไปได้อย่างไร อาไห่ไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่” อดีตราชครูหลิวไม่เชื่อโดยเด็ดขาด พอทราบข่าวครอบครัวสกุลหลิวก็แทบนั่งไม่ติด งานพิธีสิ้นสุดลงที่รองแม่ทัพของแคว้นถูกจับกุมและส่งตัวกลับเมืองหลวง เพื่อไต่สวนหาข้าเท็จจริง“ต้องมีคนใส่ร้ายพี่ใหญ่แน่”“ข้าเองก็ไม่เชื่อว่าพี่ใหญ่จะทำเช่นนั้นขอรับ แต่ตอนนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา ข้าเองก็จนปัญญา” หลิวจ้งเหลียนถอนหายใจด้วยความท้อแท้ภายในห้องโถงเรือนสกุลหลิวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงสะอื้นของสะใภ้ใหญ่กับฮูหยิน เด็กๆ ทั้งสองถูกกันออกจากเรื่องราวเลวร้ายพวกนี้มีสะใภ้รองคอยช่วยดูแลอยู่“คิดสิคิด” หลิวฟ่านซีพยายามนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยาย เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นในนิยายมาแล้ว และเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ฟ่านซีได้หมั้นหมายพร้อมกับวาง

ฟ่านซีเดินตามไท่กงกงเข้ามาในตำหนัก ตากลมที่มักชอบสอดส่อง บัดนี้กลับก้มมองพื้นด้วยความกลัว กระนั้นนางก็ยังคุมสติของตนเองได้ รับรู้เป็นอย่างดีว่าต้องทำสิ่งใดต่อจากนี้แต่ทว่าเมื่อเดินเข้ามาถึงในห้องบรรทม ใบหน้างามเหลือบขึ้นมองพระพักตร์ของโอรสสวรรค์จนเห็นชัดถนัดถนี่ ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ“หะ เหตุใดเป็นท่าน!”“พวกเจ้าออกไปให้หมด”“ฝ่าบาท เช่นนี้ไม่เหมาะสมพ่ะย่ะ-” เสียงของไท่กงกงเงียบลงเพียงเท่านั้น เมื่อเห็นสายตาของเจ้าแผ่นดิน ได้แต่ยอบตัวคำนับแล้วส่งสัญญาณให้นางกำนัลในห้องออกไปให้หมด จนเหลือเพียงชายหญิง“จดหมายที่เจ้าส่งมา หมายความว่าอย่างไร”“ดะ เดี๋ยวก่อน เหตุใดเป็นท่านเล่าพี่เค่อ! ข้างงไปหมดแล้ว” ปากเล็กยังอ้าค้าง เพราะตกใจไม่หาย มิน่าเล่า! วันนั้นถึงมีท่าทีแปลกๆ ตอนมีชาวบ้านพูดถึงฝ่าบาท โถ่เอ้ย~ ซีซีนะซีซี น่าจะตงิดใจตั้งแต่ตอนนั้น“จางกงหลัวเค่อ ยินดีที่ได้รู้จักคุณหนูอย่างเป็นทางการ ข้ามิใช่บุรุษพุงโพ้ยหน้าตาน่ากลัวอย่างที่คุณหนูคิดไว้หรอกนะ”“ห๊ะ!!?”“ชู่ว~ อย่าได้เสียงดังไป”“พวกท่านกำลังทำสิ่งใดกันแน่ พี่ใหญ่ข้าไม่มีทาง- อื้อ~” ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิด พลางยกมือขึ้นปิดปากเล