เหตุใดนางร้ายจึงกลายเป็นที่หมายปอง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“หึ ว่าแต่เรื่องที่เจ้าบอกว่ารู้ตำแหน่งซ่องสุมกองกำลัง หมายความว่าอย่างไร รู้จริงหรือไม่”“ท่านพูดดังๆ มิได้หรือ”“มิได้ ตำหนักข้าก็ใช่ว่าจะปลอดภัย หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง” หลัวเค่อไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น“อะฮึ่ม รู้จริง แต่ท่านต้องหยุดทรมานพี่ข้าก่อน จะส่งเขาไปทำงานก็ไม่จำเป็นต้องทรมานเขาถึงขนาดนั้น”“ได้ ข้าจะปล่อยกลับเรือนสกุลหลิวทันทีที่เจ้าบอกข้า”“อ่าว ไม่ให้พี่ใหญ่ไปนอกเมืองแล้วหรือ” ซีซีเอียงคอสงสัย อะไรกัน!เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ไหนว่ากษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ“เพราะใครกันเล่า หากส่งตัวไห่คุนออกไปทุกคนคงมองออกว่านี่คือแผน เจ้าเล่นป่าวประกาศไปแล้วว่าแม้แต่เด็กอมมือยังมองออกว่าเป็นการจัดฉาก”“อย่ามาโทษข้านะ พวกท่านทำอะไรไม่ปรึกษาข้าต่างหาก”“กลับเข้าเรื่องได้หรือยัง” เจ้าแผ่นดินส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย สตรีผู้นี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ขนาดรู้ว่าเขาเป็นถึงเจ้าแผ่นดิน แต่กลับกล้าทำกิริยาเช่นนี้แคว้นต้าเฉวียนแห่งนี้คงมิมีผู้ใดใจกล้าเช่นนาง“อืม กองกำลังห้าหมื่นนาย แบ่งกระจายตัวอยู่ทั่วแคว้น ไม่ได้มีที่กบดานเป็นหลักแหล่ง ต่างคนต่างก็แฝงตัวใช้ชีวิตในฐานะชาวบ้าน นานทีจะมีการเรียกรวบพล ซึ่ง

“เฮ้อ~ เอาเป็นว่าไม่ใช่เรื่องจริงเจ้าค่ะ ข้าเพียงเข้าไปพูดความดีที่ผ่านมาของสกุลหลิวเท่านั้น ก่นด่าไปเพียงเล็กน้อยว่า ผู้ใดเชื่อว่าพี่ใหญ่คิดก่อกบฏสังหารฝ่าบาทคงโง่เต็มที เพียงเท่านั้นฝ่าบาทก็ยอมให้พี่ใหญ่ออกมา” ฟ่านซีนึกขอโทษทุกคนในใจที่ต้องพูดโกหกออกไป แต่เรื่องนี้จำเป็น ข้อแลกเปลี่ยนระหว่างนางกับฝ่าบาทเก็บไว้เป็นความลับจะดีที่สุด“แน่ใจหรือ วันงานพิธีสักการะฝ่าบาทก็ให้เจ้ายิงธนูเปิดงาน ทั้งยังให้ใช้ธนูคันโปรด...แน่ใจหรือว่าระหว่างเจ้ากับฝ่าบาทไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน” หลิวจ้งเหลียนจ้องตากลมไม่กะพริบ เค้นเอาความจริงราวกับน้องสาวเป็นโจรผู้ร้ายส่วนคนที่เก็บงำเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างน้องสาวกับฝ่าบาทอย่างไห่คุนได้แต่เฉมองไปทางอื่น แม้ไม่แน่ชัดแต่พอรู้ว่าฝ่าบาทมิได้มองซีซีเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางเก่าเป็นแน่“จะมีได้อย่างไรเจ้าคะพี่รอง ท่านดูไม่ออกหรือว่าฝ่าบาทเกลียดชังข้า ท่านคิดดูนะ หากวันนั้นข้ายิงพลาด วันนี้ข้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือ ไหนจะเรื่องข่าวลือพวกนี้อีก ย่อมเป็นคนในตำหนักของฝ่าบาทที่ต้องการให้ข้าเสียชื่อเสียง”“...” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างช่วยไม่ได้“ก็อาจจะเป็นไปได้”“เห็น

“ไม่พอใจหรือ ที่ข้าทำให้เขาเข้าใจผิด” น้ำเสียงติดประชดดังขึ้น ทำเอาหลิวฟ่านซีถึงกับถอนหายใจ เงยขึ้นมองพระพักตร์ของเหนือหัวอย่างอาจหาญใบหน้าสวยฉายแววเหนื่อยหน่ายอย่างถึงที่สุด“ไม่พอใจเพคะ...ไม่พอใจที่ฝ่าบาทลากหม่อมฉันให้มาตกเป็นเป้านิ่งของเหล่าสนม หากวันใดหม่อมฉันถูกลอบฆ่าขึ้นมา หม่อมฉันจะตามมาหลอกหลอนฝ่าบาทคนแรก”“หากพวกนางกล้าก็ลองดู” สีหน้าผู้พูดอึมครึมน่ากลัวขึ้นมาทันใด“อย่าให้พวกนางลองเลยเพคะ เพราะคนที่จะตายคือหม่อมฉัน” ไม่ผิดจากที่พูดหรอกคอยดูเถิด อย่างไรเสียหากนางยังเข้ามายุ่งเกี่ยวกับบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าย่อมเกิดเรื่องขึ้นแน่ทางที่ดี ควรหนีห่างให้ไกลที่สุด“หม่อมฉันจะกลับแล้วเพคะ”“เจ้าจะไปทั้งที่เสี่ยวหลงเปาของข้าหลับอยู่บนตักน่ะหรือ”“เช่นนั้นฝ่าบาทก็รับมันไปสิเพคะ”“หากเจ้าขยับมันจะตื่น รอให้ตื่นเสียก่อน ค่อยกลับ” ไม่รอให้ฟ่านซีได้ปฏิเสธ ร่างสูงก็ลุกออกไปนั่งอ่านฎีกาต่อ“ชิ แมวกับเจ้าของดื้อเหมือนกันหรือไม่ หืม เสี่ยวหลงเปา” สุดท้ายซีซีก็ได้นั่งลูบหัวเจ้าขนปุย ตากลมเหล่มองเอกบุรุษเป็นพักๆ ก็อดชื่นชมมิได้ ไม่ใช่แค่ความหล่อเหลาที่โดดเด่น แต่ยามอีกฝ่ายตั้งใจ จดจ่อกับบางสิ่ง

“น่ากลัวนักเจ้าค่ะ”“จริงของเจ้า แต่ข้าอยากลองนะ” สายตาตื่นเต้นมองเหล่าทหารที่ควบม้าซ้อมรบยิงธนูกันอย่างห้าวหาญ แทบจะทุกคนยิงเข้าเป้า แม้ว่าจะไม่ลงตรงกลางเป้าแต่หากเป็นในสนามรบย่อมทำให้ศัตรูบาดเจ็บได้ปัก! ปัก! ปัก!“นะ นั่นฝ่าบาทยิงเข้ากลางเป้าเลยเจ้าค่ะ” จูหลิงว่าอย่างตาโต ก่อนหน้านี้คุณหนูเล่าให้นางฟังว่าเกิดสิ่งใดขึ้น นางก็ลมแทบจับเพราะรู้ว่าก่อนหน้านี้คุณหนูปฏิบัติตัวสนิทสนมกับเจ้าแผ่นดินเพียงใด“อืม เก่งจริงๆ นั่นแหละ” แม้ไม่อยากชม แต่ก็เป็นที่แน่ชัดว่าอีกฝ่ายโดยเด่นกว่าทุกคนในสนาม รูปร่างสูงใหญ่ควบอาชาสีดำทมิฬอย่างห้าวหาญ แผ่นหลังกว้างและแข็งแกร่งในชุดนักรบปักลายมังกร ไหนจะใบหน้าที่หล่อเหลาปานรูปปั่นนั่นอีก เฮ้อ~ เสียดายจริงๆ ที่เขาไม่ใช่คนธรรมดา“เราเอามื้อกลางวันไปให้พี่ใหญ่กันเถิด” ว่าเพียงเท่านั้นหญิงสาวก็หันหลังเดินกลับไปยังกระโจมพี่ชาย โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาพยัคฆ์คู่หนึ่งมองตามจนลับสายตา“ช่วงนี้เหตุใดไม่มาส่งข้าวพี่เล่า ให้บ่าวแวะมาทุกครั้ง” คุณชายใหญ่หลิวคีบอาหารเข้าปาก พลางเอ่ยถามน้องสาว“ข้าเบื่อเจ้าค่ะ ไปที่ใดก็มีแต่เรื่อง”“หึๆ ใครกล้ามาสร้างเรื่องให้เด็กน้อยของพี่ก

หลิวฟ่านซีทำหน้าไม่เข้าใจ เมื่อครู่ยังบอกอยู่เลยว่ามิให้นางไป“ฝ่าบาทคุมม้าได้นิ่งที่สุดในแคว้นแล้ว พี่ต้องคอยระวังหลัง บังคับม้าเลี้ยวไปวนมา เจ้าคงตกเข้าสักที” สุดท้ายด้วยเหตุผลที่ค้านไม่ได้ ซีซีจึงต้องย้ายตูดตัวเองมานั่งม้าตัวเดียวกับเจ้าของแคว้นแทนกายหอมแทรกตัวอยู่ภายในอ้อมกอดอุ่น แม้จะเอ่ยคัดค้านว่านางจะนั่งด้านหลัง กระนั้นก็แพ้ให้กับเหตุผลที่เอกบุรุษยกขึ้นมาพูด จึงต้องยอมตกอยู่ในอ้อมกอดคนด้านหลัง“เห็นหรือไม่ นั่งด้านหน้าดีกว่าเป็นไหนๆ ได้เห็นทิวทัศน์งดงามเต็มตา”“งามเพคะ แต่เสียววูบวาบไปหมด”“อะฮึ่ม พูดจาให้สมเป็นสตรีบ้างเถิด”“เอ๊ะ~ หม่อมฉันหมายความว่าฝ่าบาทบังคับม้าเร็วเกินไปจนหวาดเสียว กลัวว่าจะชนอะไรเข้าสักที ไม่มีส่วนใดที่ไม่เหมาะเลยนะเพคะ หรือฝ่าบาทคิดเป็นอื่น” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองอย่างยียวน “...ง่วงมิใช่หรือ หากอยากนอนก็พิงมาได้”“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะตอกย้ำให้จางกงหลัวเค่ออับอายเข้าไปใหญ่ กว่าเด็กแสบจะหมดฤทธิ์คอพับพิงอกเขา ก็เล่นเอาชายหนุ่มแทบแทรกแผ่นดินหนีเพราะการเดินทางที่รวดเร็วและแทบไม่หยุดพัก จะมีก็เพียงแวะเปลี่ยนม้าเท่านั้น ทำให้ทั้งสี่คนมาถึงจุดหมายปลายทางเร็วกว่า