All Chapters of รักเมียหลงเมีย(เด็ก): Chapter 21 - Chapter 30

EP 16ปฏิบัติการทำให้ผู้รักผู้หลง (18+)พาร์ทพายบ้านคุณนายวรา03:40 น.หลังจากที่คลับได้เวลาปิดตอนตีสาม พี่เวย์ขับรถกลับถึงบ้านแม่ของเขาก็ปาไปตีสามสี่สิบนาที ให้ไปส่งฉันที่บ้านก็ไม่ยอมไป คะยั้นคะยอรบเร้าให้มานอนค้างที่บ้านกับเขาหนึ่งคืน“ขึ้นห้องไปนอนก่อน ตื่นเช้ามาค่อยไหว้แม่ก็ได้” พี่เวย์พูดพลางจูงมือฉันเดินขึ้นชั้นบนของบ้านบ้านฉันว่าใหญ่แล้วนะ เจอบ้านแม่พี่เวย์ใหญ่กว่าอีกอะ ตกแต่งหรูหราหมาเห่ามาก อลังการงานสร้างสุดๆ ใครได้เป็นสะใภ้บ้านนี้คงจะสบายน่าดูแล้วใครจะเป็นสะใภ้ได้อีกล่ะ พี่เวย์เป็นลูกคนเดียวหนิ“พี่...ห้องนอนสำหรับแขกมีไหมคะ” “มี ทำไม?”“พายขอไปนอนได้ไหม รู้สึกว่านอนกับพี่แล้วมันไม่ค่อยปลอดภัย” พูดพลางหยุดอยู่หน้าประตูห้องพี่เวย์ ไม่อยากก้าวขาเข้าไป“ไม่ต้องรู้สึกหรอก เพราะมันไม่ปลอดภัยจริงๆ นั่นแหละ” พี่เวย์ดึงตัวฉันเข้ามาในห้องอย่างไวแล้วปิดประตูล็อกกลอนเสร็จสรรพ “ทำอย่างกับไม่เคย เสกเด็กเข้าท้องไปแล้วตั้งคนหนึ่ง”“ใครบอกคนเดียวคะ สองคนต่างหาก” คนเดียวที่ไหนล่ะ หมออัลตราซาวด์ดูแล้วพบถุงตั้งครรภ์สองถุง นั่นก็แปลว่ามีเด็กสองคนอยู่ในท้องฉันได้ลูกแฝดเฉยเลย“อะ...อะไรนะ

EP 18เดทแรก (18+)สองอาทิตย์ต่อมาช่วงเย็นที่ทะเลฉันกับพี่เวย์ก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ไปมาหาสู่กัน เขาค้างบ้านฉันบ้าง ฉันค้างบ้านเขาบ้างสลับกันไปมาความสัมพันธ์ในมุมของฉันคือเรายังไม่ได้คบกัน ก็อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้าว่าจะคบก็ต่อเมื่อพี่เวย์มาคุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้า ซึ่งนั่นเขาก็ยังไม่ได้ทำและวันนี้ก็เป็นวันที่เราสองคนจะลองออกเดทครั้งแรกที่ทะเลแต่ก็ไม่ได้ไปมาแค่สองคนหรอกนะ มีพี่ต้ากับกัสมาด้วย สองคนนั้นก็จะมาเดทเหมือนกัน แต่เป็นเดทครั้งที่เก้าแล้วล่ะอิจฉาตาร้อนผ่าวเสียงคลื่นน้ำทะเลกระทบฝั่งฟังเสนาะหู ลมเย็นๆ ผัดไสวชวนให้ผ่อนคลาย นั่งกุลีกุจอก่อประสาททรายกับกัสสองคน เพราะพวกหนุ่มๆ ขอไปนั่งดื่มชิลๆ รอที่บาร์ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลชายหาดมากนัก“พายไว้ใจพี่เวย์มากแค่ไหนเหรอ?” กัสถามฉัน ในขณะที่เรานั่งก่อปราสาททรายด้วยกัน“ต้องถามว่าน้อยแค่ไหนดีกว่า ก็คงจะติดลบเป็นศูนย์”ฉันตอบพลางมองหน้าเพื่อนสาวแล้วยิ้มจางๆ “แล้วกัสล่ะ ไว้ใจพี่ต้ามากแค่ไหน?” ถามกัสกลับบ้าง“ก็เก้าสิบเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์นะ เพราะว่าเราสองคนตัวติดกันตลอดเวลา” กัสตอบแล้วยิ้มอย่างสดใส“น่าอิจฉาจัง” บางทีก็น่าอิจฉาคู่ของกัสนะ ท

EP 20คนที่ไว้ใจร้ายที่สุดฉันให้กัสพามานั่งสงบจิตสงบใจที่ริมแม่น้ำใต้สะพาน ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกที่มีในตอนนี้ออกมาเป็นคำพูดยังไง มันจุกอกไปหมดไม่มีใครทำร้ายเราได้มากเท่าคนที่เรารัก เพราะเชื่อใจเลยไม่ระแวงและไม่เคยคิดว่าเขาจะร้าย พอโดนเข้าจริงๆ ก็เข้าใจได้เลยว่าความเจ็บปวดจากการหักหลังมันรู้สึกยังไงไม่มีอะไรเจ็บไปกว่าการที่โดนพี่สาวตัวเองและพ่อของลูกสวมเขาให้“ร้องออกมาบ้างก็ได้ บางทีน้ำตามันก็เยียวยาเราได้นะ” กัสคอยปลอบประโลมอยู่ไม่ห่าง ไม่มีแม้แต่จะซ้ำเติมหรือว่าจะพูดบั่นทอนจิตใจต่อกันเลยสักนิด เธอเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทคนเดียวที่ฉันมี “เราร้องไห้ไปแล้วล่ะ ร้องในใจไปหมดแล้ว อีกอย่างถ้าอ่อนแอแล้วอนาคตข้างหน้าจะสามารถดูแลลูกๆ ได้เหรอ ไม่ได้แน่ๆ ถ้าแม่ยังขี้แยแบบนี้ อีกอย่างจะไม่ปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมากับเรื่องแบบนี้หรอก” ฉันปั้นหน้าฝืนยิ้ม ทั้งที่ในใจยิ้มไม่ออกหรอกเจ็บแค่ไหนฉันก็จะฝืนแกล้งทำว่าไม่เป็นไร ต้องอดทนเข้าไว้ แข็งแกร่งให้ได้ และบอกใจตัวเองที่มันอ่อนแอตอนนี้ช่วยทนให้ไหว ทนไปก่อนนะพาย... “แล้วนี่จะเอาไงต่อ” “มูฟออนแล้วไปต่อสิ”“ไหวใช่ไหม”“ไหวสิ แค่นี้เอง” ยิ้มน้อยๆ

EP 22อยากให้เป็นแค่ฝันในขณะที่นอนเฝ้าพายผมก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตื่นมาอีกทีก็ไม่เห็นใครในห้องแล้ว เลยเดินออกมาถามพยายบาลที่ประจำวอร์ดห้องพิเศษ“ขออนุญาตครับ ไม่ทราบว่าภรรยาผมหายไปไหนเหรอ” “ห้องอะไรคะ?”“ห้องเก้าศูนย์หกครับ” “เดี๋ยวสักครู่นะคะ”“...” ผมพยักหน้าตอบรับแล้วยืนขยี้ผมไปพลางๆ ยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดๆ“พอดีคนไข้เกิดอาการช็อกน่ะค่ะ ตอนนี้ส่งตัวเข้าห้องไอซียูแล้วค่ะ”“ฮะ!!” ผมตกใจตาค้างปากค้าง “ช็อกเหรอครับ ตอนไหนแล้วเป็นได้ไง ทำไมผมนอนอยู่ในห้องไม่เห็นจะได้ยินหรือรู้อะไรเลย” นอนในห้องไม่รู้จริงๆ ว่าพายช็อกนะ ถ้าคนเสียงดังก็ต้องตื่นสิหรือว่าผมจะหลับลึกเกินไปวะ“อันนี้ก็ไม่ทราบ ลองไปที่ห้องไอซียูแล้วถามหมอดูค่ะ”พยาบาลตอบพร้อมรอยยิ้ม“ครับๆ” แต่กูนี่ยิ้มไม่ออกแล้วตั้งสติได้ก็เข้าไปหยิบพวกโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์มาติดตัวไว้ ก่อนจะรีบไปที่ห้องไอซียู ใจเต้นตุบๆ แทบจะหลุดออกมา ห่วงพายฉิบหาย! ICU ห่อผู้ป่วยหนักยืนลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าห้องไอซียู ใจก็อยู่ไม่สุข หัวสมองก็วิตกจริตไปหมด กลัวพายจะเป็นอะไรไป มือก็ประสานเข้าหากันแล้วบีบแน่น“ไม่ทราบว่าใช่

EP 24ปรับเปลี่ยนสองเดือนต่อมาบ้านคุณนายวราผมขายคอนโดที่ทองหล่อแล้วย้ายมาอยู่บ้านกับพ่อแม่ ส่วนพายอยู่ที่บ้านของเธอตื่นขึ้นมาก็อาบน้ำอาบท่าแล้วจัดการทำธุระส่วนตัวของตัวเองให้เสร็จสรรพ วันนี้ผมต้องทำคะแนนเดินหน้าจีบแม่ของลูกให้สำเร็จ เพราะตั้งแต่วันนั้นวันที่เกิดเรื่องพายก็ดูเปลี่ยนไป ไม่สนใจและเมินผมสุดๆแต่ไม่ยอมแพ้หรอกนะ“ถ้าเกิดว่ายังง้อเมียตัวเองไม่สำเร็จก็ไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าเลยนะ”“โถ่แม่ ผมก็พยายามอยู่เนี่ย แต่พายน่ะใจแข็งยิ่งกว่าหินเสียอีก”“ก็แกเล่นสร้างวีรกรรมไว้เยอะหนิ ใครจะไปใจอ่อนให้ง่ายๆ กันล่ะ” “ก็รู้ แต่ตอนนี้สำนึกแล้วไง ผมก็กำลังเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้นอยู่ ถึงแม้จะยังดีได้ไม่มากก็เถอะ”เปลี่ยนตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเอาจริงๆ แม่งต้องตบตีกับสันดานเก่าตลอดเวลา! “ยังไงวันนี้แกต้องง้อหนูพายให้สำเร็จ!” แม่สั่งแกมบังคับ“ค้าบแม่” ผมโค้งคำนับเพื่อกวนแม่ ก่อนจะเดินลั้ลลาออกมาแล้วขับรถตรงไปที่บ้านย่าเพลินฤดีบ้านเพลินฤดีขับรถมาจอดแล้วเดินถือช่อดอกไม้ที่สั่งทำมาอย่างสวยเพื่อมอบให้คนงามอย่างพายโอ๊ย! กูพูดบ้าอะไรเนี่ย เขิน... “สวัสดีครับย่า” เดินเข้ามาใ