All Chapters of รักเมียหลงเมีย(เด็ก): Chapter 31 - Chapter 36

นี่เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนของการมาเรือนจำ ฉันอยากจะเจอพี่แพรมากแต่เธอไม่เคยยอมออกมาเลยสักครั้ง ไม่เลยครั้งนี้ก็หวังว่าจะได้เจอหน้า เพราะฉันเองก็มีบางอย่างในใจที่อยากจะบอกกับพี่สาว มันจะได้ไม่มีอะไรติดค้างบอกกับเจ้าหน้าที่ว่ามาเยี่ยมใครแล้วรอคิวเข้าไป เมื่อถึงคิวฉันก็เข้าไปคนเดียวให้พี่เวย์รอด้านนอก นั่งลงที่เก้าด้วยใจที่หวิวๆ เพราะกลัวว่าครั้งนี้พี่แพรจะไม่ออกมาเจอ แต่เหมือนว่าฟ้าจะเข้าข้าง ผู้หญิงที่อยากเจอหน้าเธอเดินมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามซึ่งมีช่องกระจกกั้นกลางแล้วมีรูเล็กๆ ไว้ให้เสียงลอดผ่าน“พี่แพร...” “...”“เป็นไงบ้างคะ” “...”พี่แพรนั่งเงียบไม่พูดสักคำ สายตาเธอมองไปทางอื่น“วันนี้พายเอาของมาฝากด้วยนะ ย่าก็ฝากของมาให้พี่ด้วยเช่นกัยค่ะ” เอาจริงๆ ถึงจะร้ายจะเลวยังไงย่าก็ไม่เคยคิดที่จะเลิกรักพี่แพร มีบางครั้งที่ท่านเผลอพูดว่าคิดถึงถ้าเกิดพี่แพรไม่ทำร้ายฉันเราก็คงจะอยู่ด้วยกันแต่นั่นก็ทำได้แค่คิด เพราะต่อจะให้รักยังไง คนทำผิดก็ต้องรับผิดและชดใช้กรรมที่ก่อไว้“...”“วันนี้พายดีใจนะที่พี่ยอมออกมา มีบางอย่างที่อยากจะบอก พายอโหสิและยกโทษให้พี่แพรนะคะ หลังจากนี้ขอให้พี่จำเรื่องนี้

เมื่อพึงพอใจเขาก็โผล่ออกมาแล้วเปลี่ยนเป็นย่อตัวลงให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับเนินเนื้อ ขาเรียวถูกอ้าออกแล้วยกให้ฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนโต๊ะ ปลายนิ้วเขี่ยปุ่มกระสันไปมา ก่อนจะฉีกกางเกงในที่เป็นสิ่งกีดขวางออกจนขาดเป็นชิ้นๆ แล้วเหวี่ยงลงพื้นดวงตาหื่นกระหายฉายชัดเมื่อได้เห็นสิ่งตรงหน้า มีแอบกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะขยับใบหน้ามาใกล้ๆ “พี่จะทำให้พายรู้สึกดีนะ” “ค่ะ”ปลายลิ้นไล้ลงที่รูสวยก่อนจะลากขึ้นลงเนิบๆ แล้วเร่งจังหวะในภายหลัง เรียวลิ้นสอดลึกทำให้เด้งสะโพกขึ้น กำมือตัวเองไว้แน่น แล้วเผยอปากร้องคราง“อ๊า พะ...พายไม่ไหว” ตอนนี้ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด หอบหายใจราวกับวิ่งรอบสนามเมื่อได้ยินสิ่งที่บอก พี่เวย์ก็รัวลิ้นแล้วใช้นิ้วช่วยเขี่ยปุ่มกระสันอีกแรง ซึ่งนั่นทำให้เสียวจวนจะขาดอากาศหายใจตาย อ๊ะ อ๊า ~ และฉันก็เสร็จจนได้ มันเป็นเรื่องที่น่าอายมากแต่ก็รู้สึกโล่งดีเหมือนกันใบหน้าหล่อผละออกก่อนจะใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำเสียวสีใสๆ ที่ฉันปล่อยออกมา เขาไม่มีทีท่ารังเกียจเลยสักนิดแต่กลับใช้ปลายลิ้นลิ้มเลียส่วนที่เช็ดไม่ถึงออกแล้วกลืนมันลงคอพี่เวย์ไม่รอช้า รีบหยิบแก่นกายออกมาแล้วชักรูดสองทีก่อนจะยัดเยียดเข้า

EP พิเศษ 2จุดเริ่มต้นของพี่ต้ากับน้องกัสพี่ต้ากับน้องกัสร้านนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรู“เดี๋ยวกัสช่วยรับลูกค้าคนสำคัญให้แม่ทีนะ พอดีว่าแม่มีธุระด่วนต้องรีบไปทำน่ะจ้ะ”“ไปนานไหมคะ? พอดีกัสไม่ถนัดรับลูกค้า” ฉันถามแม่แล้วมองตาแป๋ว ปกติไม่เคยต้องมารับลูกค้าอะไรแบบนี้ มีแต่ให้พนักงานที่จ้างมาดูแลแทนตลอด“ไม่น่าจะนานนัก ยังไงเดี๋ยวแม่จะโทร.มาบอกนะจ๊ะลูกรัก” แม่จุ๊บลงที่ผมฉันเบาๆ หนึ่งที“ค่ะ เดี๋ยวกัสจะดูแลให้ก็ได้ค่ะ” ตอบรับคำขอของแม่แล้วก็เดินมานั่งที่โซฟาตัวหรูพอดีแม่เปิดร้านขายนาฬิกาข้อมือน่ะแต่จะเป็นจำพวกแบรนด์ดัง เป็นร้านขนาดกลางๆ ไม่ใหญ่ ภายในร้านจะมีนาฬิกาข้อมือหลากหลายทั้งของผู้ชาย ผู้หญิง และของเด็ก ปกติแม่จะเป็นคนที่คอยดูแลร้านเอง ส่วนพ่อของฉันท่านทำงานเป็นท่านทูตอยู่ที่สหรัฐอเมริกาไม่ใช่คนว่างงานหรอกแต่เป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่หก พอดีว่าวันนี้เป็นวันหยุดน่ะสิ“มาดูนาฬิกาข้อมือที่สั่งจองไว้ครับ” เสียงเข้มพูดขึ้น ก่อนจะก้าวฝีเท้ามาหยุดตรงหน้าฉัน“ได้ค่ะ ไม่ทราบว่า...” ฉันนิ่งชะงักเมื่อคนตรงหน้าเป็นผู้ชายที่หล่อมาก“พอดีว่าคุยกับคุณกชกรไว้น่ะ เรื่องนาฬิกาข้อมือตัวใหม่” ใบหน้