All Chapters of เมียร้างรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ของแถมน่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็ไม่คิดจะมองตัวเลือกอื่นแล้วล่ะครับ” โอบเอื้อว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปบอกปราบว่า “ลุงปราบครับ พอดีผมต้องไปทำธุระต่อ ต้องขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ” โอบเอื้อยกมือไหว้ลาผู้สูงวัย แล้วลุกขึ้นยืนทันที เขาไม่เปิดช่องไฟให้คนทำลายวงสนทนาได้โต้ตอบ “อืม...ขอบใจนะเอื้อที่แวะมาเยี่ยมลุง” เพราะรับรู้ถึงบรรยากาศตึงเครียด ปราบจึงไม่รั้งแขกไว้ “พี่กลับก่อนนะครับน้องปราง” “ค่ะพี่เอื้อ ขอบคุณนะคะที่แวะมาเยี่ยมคุณพ่อ ปรางไปส่งที่รถนะคะ” “ผมขอตัวก่อนนะครับคุณติ” โอบเอื้อกล่าวลาทุกคนอย่างมีมารยาท และคนที่มีมารยาทก็กล่าวคำลาเขาตอบ ยกเว้นคนที่ทำให้บรรยากาศการพูดคุยย่ำแย่ เขานั่งนิ่งไม่ยินดียินร้ายกับการกล่าวคำลาของชายหนุ่ม มะปรางเดินออกไปส่งแขก โดยไม่รู้ตัวว่ามีสายดุมองตามหลังอย่างคาดโทษ เขานั่งนิ่งหน้าตึง...นอกจากจะเรียกเมียเขาอย่างสนิทสนมว่าน้องปรางแล้ว มันยังชมว่าเธอน่ารักอีก แม่งเอ๊ย ! หลังจากโอบเอื้อขับรถออกไป มะปรางก็กลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง หญิงสาวเดินไปนั่งคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ที่คุณพ่อนั่งอยู่ มือบางเกาะพนักเก้าอี้ เงยหน้ายิ้มให้ท่าน “คุณพ่อหิวไหมคะ”

“อ๊าย !” มะปรางครางเสียงแตกพร่า เมื่อปากร้อนผะผ่าวดูดเต้านมสาวข้างซ้าย ก่อนที่เขาขบเม้มยอดถันแล้วดึงให้มันยืดยาวจนเธอเจ็บแปลบ“คุณติ...ปรางเจ็บ”คำอุทธรณ์ของเธอไม่ทำให้คนลงทัณฑ์ออมมือ แต่เขากลับเม้มยอดถันไว้แน่นแล้วขยับปากขยี้ มะปรางหวีดร้อง เธอเจ็บแปลบจนน้ำตาไหล แต่ถึงจะเจ็บอย่างไร เธอก็ยอมรับว่า นี่เป็นความเจ็บที่แสนเร้าใจมะปรางหวีดร้องระบายความเจ็บ เธอจิกกำบ่ากว้างแน่นขึ้น เธอคิดว่าเม็ดลูกกวาดบนยอดทรวงคงจะหลุดติดปากเขาแน่ ๆ แต่พอเธอดิ้นเร่าและสะอื้นไห้ เขาก็ปล่อยยอดถันออกจากปาก แล้วตวัดลิ้นพลิกพลิ้วบนเม็ดเนื้อนุ่มราวกับจะปลอบประโลม คนเจ็บตัวสูดลมหายใจเข้าออกเร็ว เมื่อความเจ็บเบาบาง ความเสียวซ่านจากการถูกลิ้นละเลงเลียก็ก่อตัวขึ้น“อ๊ะ !” มะปรางอุทานตกใจ เมื่อความเจ็บที่เพิ่งจางหายไปกลับมาอีกครั้ง ธิติเม้มยอดถันอีกข้าง แล้วกระทำเหมือนเดิม มะปรางหวีดร้องเสียงหลง น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม คราวนี้เธอดันบ่ากว้าง และบิดส่ายเบี่ยงตัวหนี แต่ยิ่งหนีเขาก็ยิ่งเม้มแน่นและขยี้รุนแรง“คุณติ ! ฮึก ๆ ปรางเจ็บค่ะ อ๊าย !” มะปรางหวีดร้องและดิ้นพล่าน แต่คนใจร้ายก็ไม่ยอมหยุด เขาขยี้เม็ดยอดถันจนสาสมใจ ปล่อย

เมื่อบทลงทัณฑ์สวาทครั้งสุดท้ายจบลง คนถูกพิพากษาลงทัณฑ์หลับคาอกกว้างแทบทันที ธิติดึงผ้าห่มมาห่มให้เธอกับตัวเอง เขากกกอดร่างอ่อนระทวยไว้แนบอก จูบขมับหอมกรุ่นแล้วทอดถอนใจบางเบา เขาอิ่มเอมจนไม่รู้สึกหิว ทั้งที่ผ่านช่วงเวลาอาหารค่ำจนเลยมาถึงสามทุ่มแล้วผู้พิพากษาทัณฑ์สวาทลูบไล้ผิวกายเนียนมือเบา ๆ เขาลูบหัวไหล่มนแล้วเลื่อนลงไปจนถึงข้อมือบางสองข้างที่ยังถูกพันธนาการไว้ด้วยเนกไทธิติประคองข้อมือบางขึ้นมาจูบเบา ๆ เขาหวนคิดถึงบทสวาทเมื่อครู่ใหญ่ คิดถึงตอนที่เขามัดข้อมือและข้อเท้าสองข้างของเธอไว้ด้วยเนกไท เธอมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น ใบหน้าของเธอตื่นตระหนก เธออ้อนวอนเสียงสั่นเจือสะอื้น ทุกอย่างที่เธอแสดงออกมากระตุ้นให้เขาตื่นตัวถึงขีดสุด และเมื่อเขาเริ่มบทรักดุดัน เธอก็แอ่นกายเข้าหาตอบสนองอย่างร่านสวาทถึงใจคนกำลังดื่มด่ำกับความสุขสมอิ่มเอมคงจะนอนกกเมียจนถึงเช้า หากไม่มีเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นเสียก่อน ธิติตัดใจจากเรือนร่างเนียนนุ่ม เขาปล่อยเมียออกจากอ้อมกอด เลิกผ้าห่มออกจากตัว แล้วขยับไปนั่งริมเตียง ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย เขาทักถามคนที่โทรมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพ

คุณหมอเด็กที่กำลังจูบเด็กสาวในบ้านยิ้มแนบปากนุ่ม เมื่อเด็กสาวยอมอยู่นิ่งให้เขาจูบ หมอนัทดื่มด่ำกับความหวานนุ่มละมุนลิ้นอย่างใจเย็น เขาตวัดลิ้นพลิกพลิ้วหยอกล้อลิ้นเล็ก และดูดดึงกลีบปากอิ่มเบา ๆ จูบของเขาอ่อนโยนหวานละมุน ล่อหลอกให้เด็กสาวจูบตอบอย่างน่ารักน่าใคร่ แม้ไม่ประสา แต่ก็เร้าใจจนคุณหมอแสนดีอยากทำมากกว่าจูบ แต่เพราะเธอยังเด็ก คนเริ่มจูบจึงต้องเป็นฝ่ายตัดใจถอนจูบเสียเอง ก่อนที่เธอจะทำให้เขาเตลิดแล้วทำอะไร ๆ กับเธอมากไปกว่านี้หมอนัทถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง พอเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ใบหน้าน่ารักที่หลับตาพริ้ม กับปากอิ่มวาววับเพราะถูกจูบก็ทำให้เขาอยากจะจูบซ้ำอีกสักรอบ แต่เขาก็รีบตัดใจหมอนัทรวบเด็กสาวมากอดแนบอก เขากดจูบกลางกระหม่อมค้างไว้ แม้จะแสนเสียดายความหวานละมุน ทว่าเขาต้องหยุดตัวเองตอนนี้ เดี๋ยวนี้เท่านั้นคะน้าสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง เด็กสาวแนบแก้มร้อนผ่าวกับอกกว้าง เธอหอบหายใจแรง หัวใจเต้นกระหน่ำโครมคราม จูบหวานละมุนที่ทำให้เธอวูบวาบหวามไหวในอก เมื่อครู่ราวความฝัน แต่เธอรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ฝัน และมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น   &nb

“คุณพ่อแอบไปเดินเล่นในสวนหรือคะ ดึกแล้วน้ำค้างลงจัดแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก คุณพ่อนี่ น่าตีจริง ๆ เลยนะคะลุงทอง”“คุณปราง” เสียงทอดอ่อนอย่างเป็นห่วงเป็นใยของลุงทองดังแว่วมาตามสาย “กลับมาบ้านนะครับ กลับมาส่งคุณพ่อของคุณปรางครั้งสุดท้าย พวกเรารอคุณปรางอยู่นะครับ” เพราะเป็นแค่ลูกน้อง ไม่อาจจัดการใด ๆ เองได้ ลุงทองจึงต้องรอทายาทคนเดียวของเจ้านายกลับไปจัดการแม้จะพยายามหลอกตัวเองว่าสิ่งที่ลุงทองพูดไม่ใช่เรื่องจริง แต่พอผู้สูงวัยย้ำชัดมาอีกครั้ง มะปรางก็สูดลมหายใจลึกเพื่อตั้งสติ“ค่ะ ปรางจะรีบไป”พอลุงทองวางสายไปแล้ว มะปรางจึงสะอื้นไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น“คุณพ่อ...”          แม้น้ำตาไหลอาบสองแก้มเนียน แต่เพราะตระหนักถึงหน้าที่ของลูกสาวคนเดียวของพ่อ มะปรางจึงก้มใช้ปากแกะเนกไทที่ข้อมือ แต่มันยากเหลือเกิน ในเมื่อเธอทั้งสะอื้นไห้ ทั้งเร่งรีบ อะไรก็ดูเหมือนไม่เป็นใจเอาเสียเลย กว่าจะแกะเนกไทออกจากข้อมือได้ก็ใช้เวลาพอสมควรพอแกะพันธนาการออกจากข้อมือได้ มะปรางก็รีบลุกขึ้นยืน ทว่าขาที่อ่อนแรงก็ทำให