ชาติชายยิ้มอย่างเหนียมอาย เขาจับปกเสื้อโปโลสีชมพูหวานเจี๊ยบขึ้น จัดทรงให้ตั้งตรง แล้วยกสองมือขึ้นจัดทรงผมที่ใส่เจลให้อยู่ทรงเบา ๆ คะน้าซึ่งยืนถือกล่องของขวัญอยู่ใกล้ถึงกับกลั้นขำ เมื่อเห็นท่าทางของชาติชาย“นิดหนึ่งแหละครับ จะออกงานทั้งที ก็ต้องดูดีหน่อย”พ่อติณส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองแม่ธัญญาที่ช่วยประคองคุณย่าเดือนเต็มลงบันไดมา“ไปกันแค่นี้เหรอ” คุณย่าเดือนเต็มทัก เมื่อไม่เห็นหลานชายสักคน“หมอนัทติดเคสด่วนครับ จะตามไปทีหลัง”“แล้วลูกชายคนโตของแกล่ะพ่อติณ”“เข้าไร่ไปตั้งแต่เช้าแล้วครับ”“ก็ดี...รู้ตัวนี่ว่าเจ้าของร้านเขาไม่อยากเห็นหน้า ไป ๆ ขึ้นรถ เดี๋ยวไม่ทันฤกษ์เปิดร้าน”…คนที่นั่งพิงต้นจามจุรีหลังบ้านมาตั้งแต่เช้ามองตามหลังรถตู้ที่แล่นออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมายกขวดเหล้าในมือขึ้นดื่มไปหลายอึก แล้วใช้หลังมือปาดน้ำสีอำพันที่ไหลเปื้อนมุมปาก ตาคมกริบแดงก่ำมองตรงไปยังเบื้องหน้า ครู่ใหญ่เขาจึงก้มมองดอกไม้ช่อใหญ่ที่วางอยู่ข้างตัวธิติขบกรามแน่น คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างคนครุ่นคิด เขาเขวี้ยงขวดเหล้าทิ้ง แล้วหยิบช่อดอกไม้เดินไปทางโรงรถคาเฟ่เปิดใหม่สไตล์มินิมอล เป็นร้านเล็ก ๆ แต่ว
Read more
LOGIN
