All Chapters of เมียร้างรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“คุณติ พอได้แล้ว” มะปรางบอกเสียงสั่น เธอมองโอบเอื้ออย่างรู้สึกผิด พอเมียมองคนอื่น ธิติยิ่งโกรธจัด “ไปมองหน้ามันทำไม ขึ้นบ้าน !” มะปรางไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โตไปมากกว่านี้ เธอจึงเดินตามแรงดึงของสามี เท้าบางซอยเร็วเพื่อก้าวตามเขาให้ทัน โอบเอื้อมองตามสองสามีภรรยาแล้วถอนหายใจ รักแรง หึงแรง แต่ไม่รู้จักถนอมเอาใจ แบบนี้คนที่น่าสงสารที่สุดคือมะปราง “คุณเอื้อคะ น้ำค่ะ” คะน้าถือถาดใส่แก้วน้ำมาหลังจากธิติพามะปรางกลับขึ้นบ้านไปแล้ว โอบเอื้อยิ้มให้เด็กสาว เขารับแก้วน้ำมาดื่ม แล้วบอกเธอว่า “คะน้าช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”“ค่ะ”“ช่วยไปเรียนคุณย่าเดือนเต็ม คุณลุง คุณป้าให้หน่อยว่าฉันขออนุญาตพบและพูดคุยด้วย” อธิบายเหตุผลให้คนโกรธฟังก็คงไม่รับฟัง เขาต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ผู้หลักผู้ใหญ่ฟังดีกว่า “ได้ค่ะ ว่าแต่...คุณปรางไปไหนแล้วคะ” คะน้ามองหามะปรางไปรอบ ๆ “คุณติพากลับขึ้นบ้านไปแล้ว” “อ๋อ ! งั้นเชิญคุณเอื้อรอที่ห้องโถงเลยค่ะ คะน้าจะไปบอกคุณ ๆ ให้นะคะ”14 ขาดสะบั้น

“ถ้าไม่รักก็ปล่อยน้องไปเถอะ หย่าให้ปราง ให้น้องไปมีชีวิตของตัวเองดีกว่า”น้ำเสียงราบเรียบของพ่อติณทำให้ธิติชะงัก เขาหันกลับมาสบสายตาผู้สูงวัยทั้งสาม เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธสิ่งที่บิดาบอก เขามองสบตาพวกท่าน แล้วเดินหนีลงจากบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ปล่อยให้ผู้สูงวัยพากันถอนหายใจแรง และมองตามเขาอย่างหนักใจมะปรางรู้สึกตัวตื่นในช่วงบ่าย หญิงสาวค่อย ๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัว เธอมองไปรอบห้อง เมื่อไปพบคนใจร้าย เธอจึงถอนหายใจออกมาบางเบาเธอเจ็บมามากพอแล้ว แวบหนึ่งที่คิดว่าอาจจะอยู่ต่อได้ แต่พอมาเจอความไร้เหตุผลและเอาแต่ใจของเขาในครั้งนี้ สายใยบางเบาเส้นสุดท้ายที่รั้งเธอไว้ก็ขาดผึงทันที พอแล้วกับคนใจร้าย พอแล้วกับสองปีที่ต้องอยู่กับคนปากร้ายไร้หัวใจ ต่อไปนี้เธอจะรักตัวเอง จะดูแลหัวใจตัวเอง เธอจะกลับไปอยู่ที่ที่เป็นของเธอมะปรางอาบน้ำแต่งตัว และเก็บสิ่งของที่จำเป็นใส่กระเป๋า ในเมื่อเธอมาแต่ตัว เป็นแค่เมียของแถม หากเธอจะไปจากที่นี่ เขาก็คงไม่เดือดเนื้อร้อนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่หรือไป เธอก็ไม่เคยมีค่าในสายตาเขาอยู่แล้วหลังจากที่จัดกระเป๋าเสร็จ มะปรางก็หิ้วกระเป๋าออกมาจากห้อง ค

“ตอนแรกก็ขึงขังจะตามไปนั่นแหละ แต่คุณย่าขวางไว้ คุณย่าบอกว่าหากติจะไประรานปราง ก็ต้องผ่านศพคุณย่าไปก่อน และถ้าทำให้ปรางเสียใจจนหนีไปไกลกว่านี้ คุณย่าจะตัดขาดความเป็นย่าเป็นหลาน”พอฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว หมอนัทมองหน้าพ่อกับแม่อย่างเห็นใจ ท่านทั้งสองรักมะปรางเหมือนลูกสาว แม้จะเป็นเมียที่พี่ชายเขาได้มาพร้อมกับที่ดินของพ่อเธอ ทว่าพอได้เข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกัน ความน่ารักและแสนดีของมะปราง ทำให้เธอกุมหัวใจคนในบ้านได้ทุกคน แต่คนที่เป็นสามีกลับไม่ยอมรับว่าหลงรักเมียตัวเอง ก็เลยต้องเกิดเรื่องวุ่นวายเมียหนี ทำให้คนในครอบครัวต้องมากังวล และเขาก็ต้องซวยโดนคุณย่าหาคู่ให้“ถ้าผมมีเมียนะ ผมจะดูแลทะนุถนอม จะไม่ทำให้เมียร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วก็หนีไปเหมือนพี่ติหรอก” หมอนัทว่าแล้วถอนหายใจ“จ้า ! แม่จะรอดูผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น เจอเมื่อไรก็รีบมาบอก แม่จะรีบยกขันหมากไปสู่ขอ จะได้แต่งกับคนที่เลือกเอง ก่อนที่คุณย่าจะเลือกให้”หมอนัทยิ้มแหยให้มารดา จะรีบบอกได้ยังไง ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย ขืนบอกไป พ่อกับแม่ และคุณย่าคงเป็นลมกันหลายตลบเลยเชียวล่ะโค้งฟ้ากว้างเบื้องหน้ามืดมิด มองเห็นดวงดาวระยิ

“เขาไม่กลับมาหรอก เขาบอกทุกคนไว้แล้วว่าจะกลับไปอยู่บ้าน แล้วค่อยมาขอหย่ากับกูทีหลัง กูไม่สำคัญพอที่เขาจะกลับมาหาหรอก” ธิติเปิดประตูห้องน้ำ“เป็นน้องของพี่มายี่สิบแปดปี ผมเพิ่งรู้วันนี้แหละว่ามีพี่ชายโง่”ธิติชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าห้องน้ำ“พี่รู้ตัวไหมว่าพี่โง่มาก โง่ที่จะปล่อยให้ผู้หญิงดี ๆ อย่างปรางหลุดมือไป พี่จะอยู่เฉย ๆ แบบนี้เหรอ พี่จะยอมให้ปรางไปมีผัวใหม่ ยอมให้คนอื่นหอมแก้มเมียตัวเอง จูบปากเมียตัวเอง กอดเมียตัวเอง แล้วก็...ซี้ด !” หมอนัทสูดปากหลับตาพริ้ม“ไอ้หมานัท !” ธิติตะโกนเกรี้ยวกราด เขาเดินกลับมาหาน้องชายด้วยใบหน้าโกรธจัดหมอนัทรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขากระโดดขึ้นเตียง แล้วกลิ้งตัวไปลงอีกฝั่งของเตียง หมอหนุ่มยืนเท้าสะเอวมองพี่ชายแล้วนึกขำ เออ...พูดดี ๆ ด้วยแบบมีเหตุมีผล ไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาอะไร แต่พอบอกว่าเมียจะไปเป็นของคนอื่น กลับโกรธจนควันออกหู แล้วยังจะปากแข็งไม่ยอมรับว่ารักอีก“หยุดเลยพี่ติ ไม่ต้องเข้ามา ที่ผมพูดน่ะมันจะกลายเป็นจริงในเร็ววันนี้แหละ ถ้าพี่ไม่ไปง้อปราง ก็เตรียมตัวรับเอกสารขอหย่าจากปรางได้เลย แล้วก็รอรับการ์ดเชิญไปงานแต่งเมียพี่กับผัวใหม่ด้วยนะ”“ไอ้เ

“คะน้า เดี๋ยวใครมาได้ยิน เราจะถูกจับได้นะ” เขาไม่กลัวที่จะต้องรับผิดชอบเธอ แต่เขากลัวว่าจะมีคนเอาเธอไปพูดให้เสียหาย กลัวคุณย่า คุณพ่อ และคุณแม่จะเข้าใจเธอผิดคะน้าพยายามกลั้นสะอื้นอย่างน่าสงสาร หมอนัทเทียวปาดน้ำตาให้เธออย่างทะนุถนอม เขาจูบกลางกระหม่อมเธอ แล้วกอดเด็กสาวไว้แนบอก“นิ่งซะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” หมอนัทปลุกปลอบทั้งลูบหัวลูบหลังอยู่ครู่หนึ่ง พอเด็กสาวในอ้อมแขนผ่อนคลาย และสะอื้นเบาลง เขาก็ดันบ่าเธอออก และเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ“คะน้าจะเอาผ้าไปซัก” คะน้าก้มหน้าบอกเสียงสั่น เด็กสาวเบี่ยงตัวหนีจากมือที่จับบ่าเธอไว้ เขายอมปล่อย แต่กลับเปลี่ยนมากอดเอวบาง ดึงเธอไปแนบชิดอีกครั้ง“หมอนัท ! อย่าทำอีกนะ !” คะน้าขืนตัวและดันแผ่นอกกว้างไว้“ไม่ทำแล้ว ยืนนิ่งๆ จะเช็ดให้ มันเปื้อน”พอเขาบอกแบบนั้น คะน้าจึงก้มดูขาตัวเอง เด็กสาวทำหน้าจะร้องไห้อีกครั้ง เมื่อเห็นน้ำสีขาวเปื้อนเต็มกางเกงและขา“ยืนเฉย ๆ” หมอนัทปล่อยเอวคอด แล้วก้มลงหยิบเสื้อของตนมาเช็ดกางเกงและขาเรียวให้เด็กสาว ก่อนจะโยนมันกลับไปใส่ไว้ในตะกร้าตามเดิม“กลับห้องไปเปลี่ยนกางเกงก่อนนะ”คะน้าพยักหน้ารับ พอเขาหยิบตะกร้าหวายขึ้นมาส่ง