All Chapters of เมียร้างรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ธิติปล่อยให้มะปรางจัดการทุกอย่างโดยไม่เข้าไปยุ่ง เขาเห็นเธอลงจากบ้านไปพูดคุยกับลุงทอง แล้วก็เดินไปเดินมาในสวนบนเนื้อที่ห้าไร่อันน้อยนิดของเธอ ที่ดินผืนนี้เป็นคนละแปลงกับผืนที่เขาซื้อมาจากพ่อตา แม้จะอยู่ติดกับแปลงหลักที่กลายเป็นของเขาไปแล้ว แต่ก็เป็นเหมือนติ่งเล็ก ๆ ไร้ประโยชน์ เพราะต้องขับรถเข้ามาอีกตั้งสองร้อยเมตรจึงจะถึง แล้วทางเส้นนี้ก็ต้องขับเลียบมากับถนนที่อยู่ติดกับรั้วของไร่เดือนเต็ม แถมยังเป็นทางตันอีกต่างหาก ดีหน่อยก็ตรงที่ข้างหลังของที่ดินติดลำธาร ซึ่งก็เป็นลำธารที่ทอดยาวผ่านที่ดินของเขาด้วย อีกอย่างตรงนี้เป็นเนินมองเห็นทิวเขาด้านหลังชัดเจน ก็เลยพอดูได้ ไม่ใช่ที่ดินที่ขี้เหร่จนเกินไป“เสร็จหรือยัง” ธิตินั่งจิบกาแฟรอภรรยาอยู่นานจนทนไม่ไหว เขาจึงเดินไปหาเธอมะปรางกำลังพูดคุยกับลุงทองอยู่ที่บริเวณรั้วหน้าบ้าน พอสามีถามมาแต่ไกล เธอจึงหันกลับไปมองเขา“เสร็จแล้วค่ะ” มะปรางแจ้งรายละเอียดเบื้องต้นที่ต้องการให้ลุงทองทราบหมดแล้ว ที่เหลือเธอจะกลับมาจัดการใหม่ในวันหลัง“คุยอะไรกันเยอะแยะ ปรางคิดจะทำอะไรหรือเปล่า” ลำพังมาจัดการดูแลบ้าน เธอไม่น่าจะมีอะไรคุยกับลุงทองเยอะขนาดนี้ ดูท่าทางแล้

“พี่ชาติไม่ต้องกลัวใครว่า ไม่ต้องกลัวโดนขู่หักเงินเดือนนะคะ ปรางจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง”“แบบนั้นก็ได้ครับคุณปราง”แม้จะรับคำ ทว่าในใจชาติชายก็ยังหวาดหวั่น เพราะถูกเจ้านายกำชับทุกวันว่าให้คอยรับส่งคุณปรางไปกลับให้ตรงเวลา ถ้าคุณปรางจะไปไหนก็ต้องคอยขับรถให้“ไม่ต้องกังวลนะคะพี่ชาติ ปรางจะกลับบ้านให้ตรงเวลาแน่นอนค่ะ” มะปรางย้ำอีกครั้งเพื่อให้ชาติชายสบายใจแม้สามีจะยอมให้มาที่นี่ทุกวัน แต่เขาก็กำหนดเวลาไปกลับชัดเจน ที่ผ่านมามะปรางทำตามอย่างเคร่งครัด เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับเขา“ครับ คุณปราง” ทางนั้นก็เจ้านาย ทางนี้ก็เมียเจ้านาย แล้วลูกน้องอย่างเขาจะเถียงใครได้ ใครสั่งอะไรก็ต้องทำตาม เกิดเป็นชาติชายมันลำบากใจจริง ๆมะปรางอยู่ดูคนงานจัดสวนและตกแต่งร้านจนถึงเวลากลับ ที่จริงเธอไม่อยากกลับเลย อยากจะนอนที่บ้านตัวเองมากกว่า แต่เธอไม่ต้องการให้คนอื่นนินทาว่าร้ายครอบครัวของสามีว่าพอพ่อเธอเสีย เธอก็ถูกไล่ออกจากไร่เดือนเต็มตามที่พวกเขาคาดเดาไว้ ทั้งที่ครอบครัวของสามีดูแลและเอาใจใส่เธออย่างดี จะมีก็แต่สามีของเธอที่ทำตัวเอาแต่ใจอารมณ์ร้ายกับเธออย่างเสมอต้นเสมอปลาย“ขับรถดี ๆ นะคะคุณปราง” ป้าจินถือตะก

มะปรางครางเสียงหวานผะแผ่ว สองมือเรียวบางสอดเข้าไปในกลุ่มผมลื่นมือ เธอแอ่นอกขึ้นพร้อมกับกดศีรษะสามีไว้แน่น “อื๊อ ! คุณติ” ใบหน้าสาวบิดเบ้ด้วยความเจ็บ เพราะเขาเม้มแล้วดึงจนเม็ดเนื้อนุ่มยืดยาว เธอเจ็บแต่เสียวซ่านหวามลึกในอก ความเสียวแล่นปราดไปกระจุกกลางซอกขา น้ำหวานลื่นใส่เอ่ออาบแอ่งเนื้อนวล สองขาเรียวเสียดสีกันไปมาด้วยความอยากกระสัน แม้เมื่อคืนนี้เขาจะกอดเกี่ยวพาเธอไปยังปลายทางสุขสมหลายต่อหลายครั้ง จนเธอหลับคาอกกว้าง แต่พอรุ่งเช้า ดูเหมือนว่าคนที่ร้างลาจากรสสวาทไปช่วงหนึ่งจะยังไม่พอ “ขึ้นให้พี่หน่อย” ธิติสั่งพลางพลิกตัวลงนอนหงาย เขากอดรัดร่างสาวขึ้นมานอนคว่ำอยู่บนตัว มะปรางลุกขึ้นนั่งบนหน้าท้องแกร่งอย่างไม่อิดออด เธอกดหัวเข่าลงบนที่นอน หนีบสะโพกแกร่งไว้ ก่อนจะขยับยกบั้นท้ายขึ้น ธิติช่วยเธอด้วยการจับลำกายแกร่งไว้รอในตอนที่เธอค่อย ๆ หย่อนบั้นท้ายลงมา ร่องรักนุ่มแน่นและอุ่นลื่นดูดกลืนความแข็งขึงทีละนิด กระทั่งเธอครอบครองเขาไว้ทั้งลำ “อ่า...เก่งมาก” ธิติชมพลางขยำเนื้อหนั่นแน่นของสะโพกอวบเต็มสองมือ “คุณติ” มะปรางครางเรียกเขาเสียงเบาผะแผ่ว

“พี่ตั้งใจมาหาน้องปรางนี่แหละครับ เผื่อน้องปรางมีอะไรให้พี่ช่วยเหลือ พี่ยินดีช่วยสุดกำลังเลยครับ” “ขอบคุณนะคะพี่เอื้อ” “ยินดีมาก ๆ เลยครับ หากมีปัญหาอะไร น้องปรางไม่ต้องเกรงใจพี่ชายคนนี้นะครับ พี่ยินดีช่วยเหลือทุกอย่าง ขอแค่น้องปรางบอกมา” มะปรางยิ้มรับด้วยความตื้นตันใจ “งั้นต่อไป ปรางจะรบกวนพี่เอื้อแบบไม่เกรงใจแล้วนะคะ คุณพี่ชายของปราง” โอบเอื้อพยักหน้ายิ้ม ๆ “ได้เลยครับน้องสาว” หลังจากอยู่พูดคุยกับมะปรางนานพอสมควร โอบเอื้อก็ขอตัวกลับ มะปรางได้รับคำแนะนำและได้ความรู้จากเขาหลายอย่าง เธอมั่นใจว่าจะทำร้านออกมาได้ดีอย่างแน่นอน พอได้ขลุกอยู่กับร้าน ได้ตกแต่งตามใจตัวเองมะปรางก็ลืมเวลาไปเลย เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกทีตะวันก็ใกล้ตกดินเต็มที แถมยังมีเสียงฟ้าร้องมาแต่ไกล ส่งสัญญาณเตือนว่าฝนจะตกอีกด้วย มะปรางจึงวางมือจากงาน ถอดผ้ากันเปื้อนออก “พี่สร้อยคะ ฝากทำตรงนี้ต่อด้วยนะคะ ปรางจะกลับแล้ว” “ได้ค่ะ คุณปราง แต่คุณปรางคะ ฝนตั้งเค้ามาแล้ว แบบนี้ตกหนักแน่ รอให้ฝนหยุดก่อนแล้วค่อยกลับดีไหมคะ” มะปรางมองออก

“เป่าผมก่อนค่อยนอน” เขาบอกพลางเปิดลิ้นชัก หยิบไดร์เป่าผมออกมาจัดการเป่าผมให้เธอ ทั้งที่ตัวเองยังนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกว่าจะเป่าผมเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร เมื่อเห็นว่าผมยาวแห้งสนิทดีแล้ว ธิติจึงอุ้มคนเจ็บไปวางลงบนเตียง เขาดึงผ้าห่มมาคลุมถึงอก ก่อนจะใช้หลังมือแตะบนหน้าผากมน“ปวดหัวหรือเปล่า คัดจมูกไหม”“ไม่ค่ะ แต่ปรางหิว” เธอยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย พอได้อยู่ในที่อบอุ่นปลอดภัย ท้องก็เริ่มเรียกร้องของกิน“นอนรออยู่ในห้องนี่แหละ พี่ใส่เสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะไปหามาให้กิน”“ปรางไปหาอะไรกินเองก็ได้ค่ะ” มะปรางว่าพลางจะลุกขึ้นจากที่นอน ทว่าธิติก็กดบ่าสองข้างของเธอให้นอนลงตามเดิม“นอนรออยู่ที่นี่ อย่าดื้อ !”มะปรางสบตาคมดุแล้วรีบหลุบตาหนี “ค่ะ” เพราะมีชนักติดหลังอยู่หญิงสาวจึงไม่กล้าแย้งเขา เขาให้รออยู่ในห้อง เธอก็จะรออยู่ในห้องแล้วกันธิติออกจากห้องไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมถาดใส่ชามข้าวต้มร้อน ๆ ในมือ เขาเดินมานั่งลงที่ริมเตียง แค่ได้กลิ่นข้าวต้มคนหิวก็น้ำลายสอเต็มปาก มะปรางรีบลุกขึ้นนั่ง เธอมองชามในมือสามีแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่พอจะยื่นมือไปหยิบชามข้าวต้มมากินเอง คนที่ถือชามข้าวต้มอ