《แต่งงานใหม่ล้างรักลวง》全部章節：第 201 章 - 第 210 章

หลังคุยกับเจี่ยงเจิ้นจงเสร็จ งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเหยียนหมิงเถากับโจวเฟิ่งถังเดินเข้ามาพร้อมกัน ทักทายเจียงหร่านอย่างสนิทสนม ก่อนจะเชิญคนตระกูลเจี่ยงทั้งหมดไปนั่งที่โต๊ะหลักนี่เป็นครั้งที่สองที่เจียงหร่านได้พบเหยียนหมิงเถา แต่ท่าทีของอีกฝ่ายกลับดีขึ้นกว่าครั้งก่อนมาก เธอเรียก “เสี่ยวหร่าน” กับ “คนกันเอง” ไม่ขาดปาก ราวกับยอมรับสถานะของเจียงหร่านมานานแล้ว แถมยังวางตัวเหมือนเป็นตัวแทนฝ่ายครอบครัวของเธออีกด้วยยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้เจียงหร่านขนลุกซู่ไปทั้งตัว มีลางสังหรณ์คล้ายกำลังนั่งอยู่ในงานเลี้ยงกับดักหลังเจ้าภาพนั่งประจำที่ แขกคนอื่น ๆ ที่ได้รับเชิญมาวันนี้ก็ทยอยนั่งลงตามกันแต่ทุกคนต่างก็รู้งานดี ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน ต่างรอให้เจ้าภาพเป็นฝ่ายเปิดงานงานเลี้ยงของตระกูลโจวครั้งนี้เชิญแขกจากภายนอกมาหลายคน เห็นได้ชัดว่าต้องมีเรื่องสำคัญจะประกาศแต่หลายคนก็พอรู้กันอยู่ก่อนแล้วว่าคือเรื่องอะไร คงเป็นเรื่องการเกี่ยวดองระหว่างตระกูลเจี่ยงกับตระกูลโจว ที่อยากประกาศข่าวดีและฉลองกับคนในแวดวงตามคาด เหยียนหมิงเถาหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูดไม่กี่ประโยค ก่อนจะวกเข้าเรื่องการห

“เจี่ยงอี้”เจียงหร่านไม่ได้สนใจเลยว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร ตอนนี้สิ่งที่เธอใส่ใจมีเพียงความรู้สึกของเจี่ยงอี้และผู้ใหญ่ในตระกูลเจี่ยงเท่านั้นเธอวางไมโครโฟนลง แล้วรีบเดินไปยืนข้างกายชายหนุ่ม แต่เจี่ยงอี้กลับไม่หันมามองเธอเลยหัวใจของเจียงหร่านดิ่งวูบลงทันทีไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่ม ราวกับก่อกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นขึ้นมากั้นกลางระหว่างเธอกับเขาหรือว่าเพราะคำพูดของคนคนนั้น เขาจึงเริ่มรังเกียจและขยะแขยงเธอแล้ว?การที่เขาลงมือเมื่อครู่นี้ บางทีอาจเป็นเพียงเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูลเจี่ยง ไม่ใช่เพื่อเธอ?“…ขอโทษนะเจี่ยงอี้ ฉันเคยมีอดีตจริง แต่ไม่เคยแต่งงาน และเรื่องนั้นก็จบลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่อยากเล่าเรื่องพวกนี้ให้คุณฟัง เพราะว่า…”เจียงหร่านอธิบายกับเจี่ยงอี้ด้วยเสียงแผ่วเบา แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเขาขัดขึ้นเสียก่อนแต่ครั้งนี้ การกระทำของชายหนุ่มกลับพลิกความคาดหมายของทุกคนอย่างสิ้นเชิง รวมถึงเจียงหร่านด้วยเจี่ยงอี้หันกลับมา ดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดอย่างแรง แล้วโอบรัดไว้แน่น“ฉันรู้หมดแล้วนั่นแหละ เธอจะกลัวอะไร ยัยโง่” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่

และยังทำให้การแต่งงานของเจี่ยงอี้กับเจียงหร่านไม่มีทางถอยกลับได้อีกต่อไปในเมื่อเธอเป็นคนตัดสินใจยอมรับเจียงหร่านในฐานะลูกสะใภ้แล้ว ก็เท่ากับว่าเจียงหร่านมีคนทั้งครอบครัวคอยหนุนหลังต่อให้เจียงหร่านเคยผ่านการแต่งงานมาก่อนจริง ๆ แล้วใครจะกล้าพูดอะไร?“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง”เหยียนหมิงเถายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ ทว่าจังหวะหน้าอกที่กระเพื่อมแรงกลับเผยให้เห็นว่าเธอหายใจไม่คล่องนักทันทีที่คุณย่าเจี่ยงพูดจบ คุณปู่เจี่ยงก็พยักหน้าเห็นด้วยซ้ำ ๆ ท่าทางยิ้มแย้มเบิกบานนั้น แสดงจุดยืนของตระกูลเจี่ยงที่มีต่อเจียงหร่านอย่างชัดเจนนั่นคือความเอ็นดูและความรักใคร่อย่างไร้ขีดจำกัดเมื่อเห็นเช่นนั้น เว่ยเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอก “ต้องโทษพวกเราเองที่ยังไม่ทันได้บอกกล่าวทางญาติฝ่ายคุณก่อน ถึงได้เกิดเรื่องน่าอึดอัดแบบนี้ขึ้น คุณเหยียนคงไม่ถือโทษพวกเราหรอกใช่ไหมคะ?”“……จะเป็นไปได้ยังไงคะ”น้ำเสียงของเหยียนหมิงเถายังคงอ่อนนุ่ม แต่สีหน้ากลับปิดบังความแข็งกระด้างไว้ไม่มิดเจียงหร่านมองคุณย่าเจี่ยง คุณปู่เจี่ยง และเว่ยเสวี่ยที่ต่างช่วยพูดเข้าข้างเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาไม่ว่

เมื่อคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังดีของโจวเฟิ่งถังสิ้นสุดลง โจวเยี่ยนก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่พยักหน้ารับเงียบ ๆหลังจากส่งแขกส่วนใหญ่กลับไปแล้ว โจวเฮ่าจิงถึงสังเกตเห็นซูหนิงที่ยืนอยู่ลำพังตรงมุมหนึ่งซูหนิงอยากอยู่คนเดียวสักพัก จึงไม่ได้กลับไปพร้อมพ่อแม่ และยังนั่งอยู่ที่โต๊ะในงานโดยไม่ขยับไปไหนแต่ตอนนี้ผู้คนทยอยกลับไปเกือบหมดแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเหม่อลอย ราวกับคนไร้วิญญาณ ก่อนจะเตรียมตัวออกไป“คุณซูหนิง กรุณารอสักครู่ครับ”โจวเฮ่าจิงก้าวเร็ว ๆ เข้าไป ก่อนเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลซูหนิงหันกลับมา ดวงตาทั้งสองข้างแดงบวมอย่างเห็นได้ชัด เธอมองเขาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ก่อนถามว่า “คุณโจวมีธุระอะไรเหรอคะ?”“ผมเห็นว่าคุณซูหนิงดูอารมณ์ไม่ค่อยดี เป็นเพราะคืนนี้ทางเราดูแลไม่ทั่วถึงหรือเปล่าครับ”ซูหนิงส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ”“วันนี้คุณซูดื่มไปด้วยใช่ไหมครับ? ตอนนี้ผมว่างพอดี ให้ผมไปส่งไหม?” โจวเฮ่าจิงยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยชวนอย่างสุภาพเดิมทีซูหนิงเรียกรถไว้แล้ว แต่พอได้ยินคำพูดของโจวเฮ่าจิง เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตอนนี้เธอยังคงจมอยู่กับความจริงที่ว่าเจี่ยงอี้กับเจียงหร่านจดทะเบี

ต่อให้มีเงิน เธอก็ไม่มีวันให้เขาอยู่ดี!นั่นคือเงินค่ารักษาชีวิตของแม่ และยังเป็นเงินที่เธอทำงานหนักกว่าจะหามาได้!“ยังกล้าโกหกฉันอีก!”พ่อเซี่ยหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง ปลายมีดสั่นวูบ ราวกับพร้อมจะลงมืออย่างโหดเหี้ยมในวินาทีถัดไปเซี่ยหนานตกใจจนสมองขาวโพลน รีบหลับตาปี๋ทันที ทว่าความเจ็บปวดที่คิดว่าจะได้รับกลับไม่เกิดขึ้น ตรงกันข้าม ข้างหูกลับมีเสียงร้องโหยหวนของพ่อดังขึ้นแทนพอลืมตาขึ้น เธอก็เห็นร่างในชุดสูทเรียบร้อยพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ก่อนจะจับพ่อของเธอฟาดลงกับพื้น ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เพียงปล่อยหมัดหนัก ๆ ไม่กี่ครั้ง ก็ซัดพ่อเซี่ยล้มลงไปกองกับพื้นได้แล้ว“โจว… โจวเฮ่าจิง?”เซี่ยหนานแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง คนที่มาช่วยเธอไว้กลับกลายเป็นโจวเฮ่าจิงโจวเฮ่าจิงไม่มีเวลาหันไปมองเธอ เขาไม่ได้ออกแรงขยับแข้งขามานาน จู่ ๆ ต้องมาชกคนแบบนี้ ข้อมือแทบเคล็ดอยู่เหมือนกัน โชคดีที่ไอ้แก่คนนี้ไม่เคยฝึกอะไร แถมร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้วเขาเหยียบหลังพ่อเซี่ยไว้เต็มแรง ก่อนถอดสูทตัวนอกโยนให้เซี่ยหนานทันทีเซี่ยหนานรับเสื้อสูทของอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ กลิ่นน้ำหอมแรงจัดพุ่งเข้าปะทะจมูก จนเธอเผ