All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 211 - Chapter 220

ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องตรงไปยังเจี่ยงเจิ้นจง แรงกดดันที่แฝงอยู่ในทุกถ้อยคำกลับหนักหน่วงยิ่งกว่าอีกฝ่ายเสียอีก“แกว่าอะไรนะ?” เจี่ยงเจิ้นจงชะงักไป สีหน้าเผยความโกรธขึ้นมาในทันทีแม้ตั้งแต่เด็กจนโตความสัมพันธ์ระหว่างเจี่ยงอี้กับเขาจะไม่ได้สนิทกันนัก แต่เจี่ยงอี้ก็เคารพผู้ใหญ่มาโดยตลอด ต่อให้มีความเห็นไม่ตรงกันมากแค่ไหน ก็ไม่เคยหักหน้าเขาต่อหน้าคนมากมายแบบนี้เลยยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าครั้งนี้ยังเกิดขึ้นต่อหน้าลูกสะใภ้ของตัวเองอีกด้วย“เจี่ยงอี้ อย่าทำแบบนี้เลย…” เจียงหร่านไม่อยากให้เขามีปัญหากับพ่อเพราะเธอ แต่พอเห็นผู้ชายคนนั้นหันมามองเธอ คิ้วเข้มขมวดแน่นราวกับคลายไม่ออก ใจของเธอก็พลันหนักอึ้งตามไปด้วย“ผมจัดการเรื่องของตัวเองได้ พ่อไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอกครับ วันนี้ก็ดึกแล้ว ผมกับเจียงหร่านขอตัวกลับก่อน”พูดจบเจี่ยงอี้ก็ไม่หันไปมองเจี่ยงเจิ้นจงอีก เขาดึงมือเจียงหร่านแล้วพาเดินออกไปทันที“เจี่ยงอี้!”เจี่ยงเจิ้นจงตวาดเสียงเข้ม แต่เจี่ยงอี้ก็ยังไม่หยุดเดินเจียงหร่านอยากหันกลับไปมอง แต่เขากลับโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ไม่ยอมให้เธอหันกลับไปเลยพอคุณย่าเจี่ยงเห็นท่าไม่ดี ก็รีบ

“เจี่ยงอี้…” เจียงหร่านรู้สึกว่าตัวเองตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วจริง ๆเธอไม่รู้จะตอบกลับยังไง ได้แต่แนบแก้มชิดเขาแล้วหลับตาลงเบา ๆทั้งที่เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับความรักอีกแล้ว แต่เจี่ยงอี้กลับเป็นข้อยกเว้น… เพราะเขาดีกับเธอมากจริง ๆเขาดีจนเธอควบคุมหัวใจตัวเองไม่อยู่ ต่อให้วันข้างหน้าจะต้องเจ็บ เธอก็ยังอยากมอบหัวใจให้เขาโดยไม่ลังเลอยู่ดี……เช้าวันต่อมา ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ เจียงหร่านก็ถูกเจี่ยงอี้จูบปลุกเสียแล้วเธอลืมตาขึ้น เจี่ยงอี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขานั่งอยู่ข้างเตียงพลางกุมมือเธอไว้ “ตื่นได้แล้ว วันนี้ฉันจะพาเธอไปที่หนึ่ง”“ไปไหนเหรอ?” เจียงหร่านเหลือบมองนาฬิกาข้างเตียง ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย เพิ่งหกโมงครึ่งเท่านั้นเธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย ภายใต้แสงยามเช้า เส้นกรอบหน้าที่เคยดูเย็นชาของชายหนุ่มก็ดูอ่อนโยนขึ้นมากทีเดียวเสียงของเจี่ยงอี้แผ่วเบามาก “ไปหาแม่ฉันหน่อย”เจียงหร่านชะงักไปเล็กน้อยเธอรู้ว่าแม่ของเจี่ยงอี้เสียไปนานแล้ว และนั่นคือบาดแผลลึกในใจของเขามาโดยตลอดจู่ ๆ เขาก็บอกว่าจะพาเธอไปด้วย ความหมายของมันชัดเจนจนแทบไม่ต้องอธิบายอะไรเลย

“บังเอิญจังนะ”พอเห็นโจวเฮ่าจิง เจียงหร่านก็ขยับดึงเซี่ยหนานมาไว้ด้านหลังตัวเองโดยสัญชาตญาณ “วันนี้คุณโจวมาบริษัทสายจังนะคะ?”ปกติโจวเฮ่าจิงเหมือนคนพลังล้นตลอดเวลา ยังไม่ทันถึงเวลาเข้างาน เขาก็มานั่งอยู่ในห้องทำงานแล้วด้วยซ้ำแม้แต่เจียงหร่านที่คิดว่าตัวเองเป็นคนบ้างาน ยังยอมรับว่าสู้เขาไม่ได้เลย“ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ต้องไปช่วยสาวงามไงล่ะ”โจวเฮ่าจิงพูดประโยคที่ชวนให้ตีความไม่ออก น้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม สายตากวาดจากเจียงหร่านไปหยุดที่เซี่ยหนานซึ่งก้มหน้าอยู่ด้านหลังเธอ แต่เซี่ยหนานไม่ได้มองเขา เอาแต่ก้มหน้าไว้ ส่วนสายตาของเขาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน“ดูเหมือนเมื่อคืนคุณโจวจะมีเรื่องโรแมนติกนะคะ” แน่นอนว่าเจียงหร่านไม่เข้าใจว่าที่โจวเฮ่าจิงพูดหมายถึงอะไรแต่โจวเฟิ่งถังเคยบอกเธอว่า ชีวิตส่วนตัวของโจวเฮ่าจิงค่อนข้างวุ่นวาย ผู้หญิงข้างกายเปลี่ยนไม่ซ้ำหน้า แถมไม่ว่าจะสไตล์ไหนก็รับหมดแถมตอนนี้เสื้อผ้าของโจวเฮ่าจิงก็ดูไม่เรียบร้อย เขาสวมแค่เสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอไว้ เนกไทกับสูทก็ไม่มีเลยดูยังไงก็เหมือนเพิ่งออกมาจากผับหลังเที่ยวทั้งคืนไม่มีผิด“ถ้าอยากมีเรื่องโรแมนติกบ้าง สงสัยฉันคงต้

เหวินหัวถิงไม่ไว้หน้าไป่ชิงเลยแม้แต่นิด ลงมือตบเต็มแรงต่อหน้าฮั่วมู่เฉิงทันทีใบหน้าของไป่ชิงร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก รอยนิ้วทั้งห้าประทับชัดอยู่บนแก้มครึ่งซีก เพียงชั่วพริบตาก็แดงบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดฮั่วมู่เฉิงเห็นแม่ถูกตี ก็รีบดิ้นพล่านพร้อมตะโกนใส่เหวินหัวถิงทันที “ผู้หญิงใจร้าย! กล้าตีแม่ผมได้ยังไง!”“ไม่มีสัมมาคารวะเอาเสียเลย! เอาตัวเขาไปขังไว้ในห้อง ให้สำนึกผิดซะ! แม่เป็นยังไง ลูกก็เป็นอย่างนั้น แม่แกไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว ถึงได้เลี้ยงแกออกมาให้ไร้มารยาทแบบนี้!” เหวินหัวถิงด่ากราดด้วยความโมโหสุดขีด โดยไม่สนใจสีหน้าของไป่ชิงเลยแม้แต่น้อยพวกคนใช้เองก็เคยชินกับการทำตามคำสั่ง รีบปิดปากฮั่วมู่เฉิงไว้ ก่อนจะบังคับพาตัวเขาออกไป“ใครกล้าแตะต้องลูกฉัน!”คิดไม่ถึงว่าไป่ชิงจะตวาดเสียงดังกลับทันที ก่อนจ้องสาวใช้เขม็งแล้วพูดอย่างดุดันว่า “ฉันก็เป็นนายหญิงของบ้านนี้เหมือนกัน ถ้าเธอกล้ารังแกคุณหนูน้อยอีก เชื่อไหมว่าฉันจะให้เธอรับเงินเดือนแล้วไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”น้ำเสียงแหลมกร้าวของเธอน่ากลัวอย่างยิ่ง คนใช้จึงรีบหันไปมองเหวินหัวถิงอย่างลนลานเพื่อขอความช่วยเหลือทันที“หึ” เหวินหัวถิ

“เอ่อ...”ฮั่วจี้หมิงขมวดคิ้วแน่น พลันพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ“ทำไม? ไม่ยอมแล้วงั้นเหรอ?” เหวินหัวถิงลุกพรวดขึ้นนั่งทันทีใบหน้าที่ปกติมักดูมีเลือดฝาดสดใสของเธอ ตอนนี้กลับดูซูบเซียวอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดเหวินหัวถิงคว้ามือฮั่วจี้หมิงไว้แน่น “ถ้าต้องให้เลือกระหว่างแม่กับไป่ชิง แกจะเลือกเธองั้นเหรอ?”“แม่ครับ แม่จะพูดแบบนี้ทำไมครับ ทำไมต้องบังคับให้ผมเลือกด้วย?”ฮั่วจี้หมิงรีบปลอบแม่ทันที แต่เขาก็รู้ดีว่านิสัยของเหวินหัวถิงนั้นใจร้อนและสุดโต่ง กลัวว่าเธอจะยิ่งโมโหขึ้นมาอีก“ผมรู้ว่าไป่ชิงเองก็มีอคติกับแม่อยู่บ้าง แม่สบายใจได้ครับ ผมจะไปคุยกับเธอดี ๆ เอง”“คุยกันดี ๆ งั้นเหรอ? ในใจเธอน่ะเกลียดฉันเข้าไส้ อยากให้ฉันโมโหตายไปซะด้วยซ้ำ! ถ้ายัยสารเลวนั่นฟังที่แกพูดจริง ป่านนี้จะทำให้แม่ของแกเป็นแบบนี้เหรอ? จะเอาเรื่องระหว่างพวกแกไปเปิดโปงต่อหน้าผู้ใหญ่ในบ้านทำไม?”คำพูดของเหวินหัวถิงแม้จะฟังบาดหู แต่ทุกคำกลับแทงเข้ากลางใจ พูดตรงกับสิ่งที่ฮั่วจี้หมิงรู้สึกอยู่พอดีตอนนี้แม้ภายนอกเขากับไป่ชิงจะดูปรองดองกันดี ราวกับกลายเป็นครอบครัวสามคนอย่างแท้จริงแล้วก็ตามแต่การที่ไป่ชิงทรยศเขาและใช้เร