All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 221 - Chapter 230

“ฮั่วจี้หมิง!” ไป่ชิงอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเหรอ? ยังเหลือความละอายใจอยู่บ้างไหม?”เธอยอมมีลูกให้ฮั่วจี้หมิง และอดทนรับคำตำหนิจากตระกูลฮั่วมาหลายปี...กว่าจะมีสถานะในครอบครัวขึ้นมาบ้างอย่างยากลำบาก แต่เขากลับโยนความผิดทุกอย่างมาให้เธอ!“ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ปวดหัว”ฮั่วจี้หมิงยกมือกดขมับเบา ๆ ตอนนี้เขาไม่อยากทะเลาะกับไป่ชิงแต่ไป่ชิงกลับไม่ยอมปล่อยเขา “ฮั่วจี้หมิง วันนี้คุณห้ามไปไหน ถ้าคุณออกไป พรุ่งนี้ฉันจะพาเฉิงเฉิงไป!”“เลิกหาเรื่องได้แล้ว”“ได้ งั้นฉันจะไปหาพ่อให้ช่วยตัดสิน! พวกเราสองผัวเมียจะต้องแยกกันอยู่ไปทั้งชีวิตเลยหรือไง!”ยิ่งฮั่วจี้หมิงพูด ไป่ชิงก็ยิ่งแข็งกร้าวขึ้น เธอกัดฟันฮึดขึ้นมา หันหลังเตรียมจะไปหาฮั่วกุ้ยจิ่นทันทีแน่นอนว่าฮั่วจี้หมิงไม่มีทางปล่อยให้ไป่ชิงไปหาพ่ออีก เขาคว้าตัวเธอไว้ แล้วดันเธอไปชิดมุมกำแพงทันทีการกระทำของเขาหยาบกระด้างอย่างที่แทบไม่เคยเป็น จนเอวของไป่ชิงกระแทกเจ็บไปหมดเธอขมวดคิ้วจ้องเขาอย่างเดือดดาล ใบหน้างดงามของหญิงสาวที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของฮั่วจี้หมิง เวลานี้กลับดูบิดเบี้ยวจนน่าหวาดหวั่นในสายตาเขา“ฉันจะ

“เลิกตามเจียงหร่านได้แล้ว มาตามฉันแทนสิ ไม่ว่าเธอจะอยากทำงานดี ๆ หรืออยากได้เงิน ฉันให้เธอได้หมด”ทันทีที่โจวเฮ่าจิงพูดจบ ดวงตาของเซี่ยหนานก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยความอดทนของเธอมาถึงขีดสุดแล้ว ฉวยจังหวะที่โจวเฮ่าจิงเผลอออกแรงผลักเขาออกไปเต็มแรง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกมาจากวงแขนของเขา“ฉันไม่มีวันหักหลังพี่เจียงหร่าน ถ้าคุณจะเอาเรื่องของพวกเรามาข่มขู่... งั้นฉันจะแจ้งความคุณ... ข้อหาข่มขืน!”โจวเฮ่าจิงแอบถ่ายภาพลับของพวกเขาสองคนไว้ เซี่ยหนานที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องความรัก รู้สึกอับอายจนแทบอยากตายเธอรู้อยู่แล้วว่าโจวเฮ่าจิงไม่ได้สนใจเธอจริง ๆ ก็แค่อยากใช้เธอเป็นเครื่องมือเล่นงานเจียงหร่านเท่านั้นเซี่ยหนานครุ่นคิดอยู่ทั้งคืน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี แต่พอได้เห็นหน้าที่แท้จริงของโจวเฮ่าจิง เธอก็ตัดสินใจว่าจะเข้มแข็งและเผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยตัวเอง“ได้สิ เธออยากแจ้งความก็เชิญ แต่เธอมีหลักฐานเหรอ? ถ้าเรื่องอื้อฉาวมันปะทุขึ้นมา สุดท้ายคนที่รับผลไหวจะเป็นเธอ หรือเธอคิดว่าจะทำอะไรฉันได้แม้แต่นิดเดียว?”โจวเฮ่าจิงจัดแขนเสื้อของตัวเองเล็กน้อยโดยไม่หันกลับมา น้ำเสียงเย็นชาและแข็งกระด้าง

เขาก็คือผู้ชายคนนั้นที่งานเลี้ยงตระกูลโจวเมื่อคืน คนที่พูดถึงอดีตของเธอกับฮั่วจี้หมิงต่อหน้าทุกคน!ดูท่าว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้คงเกี่ยวข้องกับเหยียนหมิงเถากับโจวเฮ่าจิงอย่างเลี่ยงไม่พ้นเพียงแต่ต่อให้พวกเขาคิดจะเล่นงานเธอด้วยวิธีสกปรกแบบนี้จริง ก็ไม่น่าจะเลือกลงมือในสถานการณ์แบบนี้ คนเยอะขนาดนี้ อย่างมากเธอก็คงแค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้นหรือว่า... จะเป็นซูหนิง...เจียงหร่านรู้สึกมาตลอดว่าการที่ซูหนิงยอมเอาตัวเองเข้ามาปกป้องเธอนั้น ดูเกินกว่าเหตุไปหน่อยแต่บาดแผลของซูหนิงก็หนักจริง ตอนถูกส่งมาถึงโรงพยาบาล เธอเสียเลือดไปมากจนเกือบช็อกแล้วถ้าเป็นการแสดงละคร ก็คงไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้หรอกมั้ง?ในขณะที่เจียงหร่านยังจัดระเบียบความคิดของตัวเองไม่เสร็จ คนของตระกูลซูก็มาถึงแล้วคนที่มาคือแม่ของซูหนิงกับอารองของเธอทั้งสองคนมีสีหน้าร้อนรนเต็มไปด้วยความกังวล พอแม่ของซูหนิงถามเจียงหร่านถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น น้ำตาก็ไหลออกมาทันที“หนิงหนิงของบ้านเราตั้งแต่เด็กก็เป็นคนบอบบาง เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็ทนไม่ได้แล้ว... วันนี้กลับต้องมาเจอเรื่องร้ายแรงขนาดนี้!”อารองของซูหนิงคอยปลอบแม่ของเธอ ขณ

สายตาของทั้งคู่เพียงสบกันชั่วครู่ เจียงหร่านก็เข้าใจความหมายของเขาทันที“คุณน้าซู คุณอารอง บุญคุณและความสัมพันธ์ที่ตระกูลซูรวมถึงซูหนิงเคยมอบให้ผมในอดีต ผมจำไว้ในใจเสมอ ถ้ามีโอกาสตอบแทนในวันหน้า ผมก็ไม่มีทางนิ่งดูดายแน่นอน”น้ำเสียงของชายหนุ่มหาได้ยากที่อ่อนโยนขนาดนี้ แต่ประโยคถัดมากลับเปลี่ยนไปทันที “เพียงแต่การตอบแทนนั้น ไม่ควร…และไม่มีทางตั้งอยู่บนความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างผมกับซูหนิง เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดหรือความพัวพันที่ไม่จำเป็นขึ้นอีก”คำพูดที่ยึดมั่นในหลักการของเจี่ยงอี้ ทำเอาแม่ซูกับอารองพูดอะไรต่อไม่ออกราวกับว่าเมื่อครู่พวกเขากำลังพยายามตื๊ออย่างไร้เหตุผล“ซูหนิง ถ้าคุณมีอะไรจะพูด ก็พูดตรงนี้ได้เลย หรานหร่านเป็นภรรยาของผม ไม่มีเรื่องไหนที่ผมปิดบังเธอไม่ได้ ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่สะดวก…”พูดจบ เจี่ยงอี้ก็หันไปส่งสัญญาณให้อาซวี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง “อาซวี่สามารถช่วยจัดการทุกความต้องการของคุณแทนผมได้”คำพูดอันเย็นชาของชายหนุ่ม ทำให้ซูหนิงรู้สึกราวกับถูกหยามหน้าต่อหน้าทุกคน น้ำตาคลออยู่ขอบตา ทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่เธอแทบเอาชีวิตเข้าแลก แต่กลับแลกมาไม่ได้แม้แต่

เจี่ยงอี้หัวเราะต่ำ ๆ ปลายนิ้วลูบเช็ดตรงมุมปากของเธอ ก่อนจะออกแรงถูคลึงเบา ๆ “จะปกป้องได้ไหม…เธอก็ลองดูสิ ว่าฉันจะกวาดทุกอย่างรอบตัวเธอให้สะอาดหมดจดได้ไหม ไม่ให้แม้แต่เส้นผมสักเส้นของเธอต้องได้รับอันตราย”ทั้งที่เป็นคำพูดหยอกเย้าแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไม ตอนที่เจียงหร่านมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม กลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบจาง ๆ อย่างบอกไม่ถูกราวกับว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น แต่มีความต้องการควบคุมที่แทบเข้าขั้นผิดปกติจริง ๆ …ซ่อนลึกอยู่ในมุมมืดที่ยากจะหยั่งถึงตอนกลางดึก โทรศัพท์ของเจี่ยงอี้สั่นไม่หยุดเจียงหร่านถูกปลุกจนตื่น เธอผลักเขาเบา ๆ แต่สองแขนของชายหนุ่มยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่น กว่าจะยอมยกมือขึ้นก็ผ่านไปพักใหญ่ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะข้างเตียงเจี่ยงอี้หลับตากดปิดเครื่องทันที“...มีเรื่องด่วนหรือเปล่า? ไม่รับหน่อยเหรอ?”เจียงหร่านถามออกไปงัวเงีย ส่วนเจี่ยงอี้ก็ดึงเธอกลับเข้าไปกอดอีกครั้ง ก่อนพึมพำเสียงแหบต่ำออกมาสองคำ “นอนเถอะ”“……”เช้าวันต่อมา ตอนเจียงหร่านตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเจี่ยงอี้ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ แล้วโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเหมือนกัน มีทั้งข้อความหลายฉบับกับสายที่