All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 281 - Chapter 290

เจี่ยงอี้พูดเสียงนุ่ม “ถ้าเป็นคำที่เธอกำชับ เขาไม่กล้าไม่ฟังหรอก” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ตอนนี้ได้ผลยิ่งกว่าคำพูดของฉันเสียอีก”คำพูดนั้นแฝงแววหยอกล้อและเจือความเอ็นดูอยู่ไม่น้อยเจียงหร่านเม้มปากยิ้ม ดึงมือกลับ นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วเริ่มคลุกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในชาม“จริงสิ ก่อนกลับมาเมื่อคืน ฉันแวะกลับบ้านไปครั้งหนึ่ง เอาของขวัญไปให้คุณย่ากับแม่ พวกท่านชอบมาก วางไม่ลงเลย เอาแต่ชมฉันไม่หยุด”“...ฉันมีความสุขมากจริง ๆ”เป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน แต่เจียงหร่านอดเล่ารายละเอียดให้เจี่ยงอี้ฟังไม่ได้ เพราะเธอไม่เคยได้รับการยอมรับจากคนในครอบครัวมาก่อนเลยที่แท้แค่ทำเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ก็ถูกชมได้นานขนาดนั้นเธอจำได้ว่าตอนหยิบของขวัญออกมาให้ คุณย่าถึงกับตาแดงเลยทีเดียวเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันที่เจียงหร่านเล่า ทำให้หัวใจของเจี่ยงอี้อ่อนยวบลงไปทั้งดวงเขาชอบฟังเธอเล่าเรื่องพวกนี้ ชอบที่เธอค่อย ๆ เปิดใจให้เขา และแบ่งปันเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันทุกคำที่เธอพูด กำลังเติมความอบอุ่นให้ร่างกายและหัวใจที่คุ้นชินกับความโดดเดี่ยวของเขามานานแล้ว“เพ

ในกระจก มองเห็นคิ้วตาที่จริงจังของผู้ชายบนหน้าจอได้ลาง ๆ ความสงบประหลาดอย่างหนึ่งแผ่ซ่านอยู่ในอากาศเจี่ยงอี้จัดการเอกสารเสร็จไปหนึ่งหน้า ถึงได้เงยหน้ามองไปที่หน้าจอ และเห็นภาพเจียงหร่านกำลังทาเซรั่มอยู่หน้ากระจกพอดีเธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลำคอทอดเป็นเส้นโค้งงดงาม หยดน้ำจากปลายผมที่ยังเปียกไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าลงไปในคอเสื้อชุดนอนสายตาของเจี่ยงอี้หม่นลึกลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ?” เขาปิดแฟ้มเอกสารลง น้ำเสียงที่เงียบมานานฟังแหบพร่ากว่าเมื่อครู่นี้เล็กน้อย“อืม” เจียงหร่านยิ้มให้เขาผ่านกระจก “งานเสร็จแล้วเหรอ?”“เกือบเสร็จแล้ว” เขาเลื่อนเอกสารไปด้านข้าง ก่อนหันความสนใจมาที่เธอเต็มที่ “ต้องเป่าผมให้แห้งนะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะปวดหัว”“รู้แล้วน่า” เธอตอบรับปาก แต่การเคลื่อนไหวของมือยังไม่หยุด ค่อย ๆ ตบแก้มเบา ๆ อย่างไม่รีบร้อนเจี่ยงอี้ไม่ได้เร่งเธอ เพียงเอนพิงพนักเก้าอี้แล้วมองเธอเงียบ ๆ อย่างนั้นมองนิ้วเรียวของเธอค่อย ๆ นวดรอบดวงตาอย่างแผ่วเบา มองเธอรวบผมยาวไปไว้ข้างหนึ่ง เผยผิวขาวเนียนหลังใบหูออกมาการกระทำธรรมดา ๆ เหล่านี้ ในสายตาเขาตอนน

พอได้ยินแบบนั้น หลินซีก็ไม่พอใจยิ่งกว่าเดิมเธอหัวเราะเยาะเบา ๆ “ชดเชยเหรอ? ตระกูลหลินของเราไม่ได้ขาดอะไรเลย คุณลุงโจวเกรงใจเกินไปแล้ว อีกอย่าง ของขวัญที่โจวเยี่ยนทิ้งไว้ครั้งก่อน รบกวนคุณลุงเอากลับไปด้วยนะคะ”“ของขวัญของโจวเยี่ยนเป็นน้ำใจจากเขา คุณหลินซี ต่อให้ต่อไปสองตระกูลของเราไม่ได้เป็นญาติดองกัน อย่างน้อยเป็นเพื่อนกันไว้ก็น่าจะดีกว่านะครับ”โจวเฟิ่งถังรู้ว่าหลินซียังโกรธอยู่ จึงไม่ต่อความในเรื่องนั้นกับเธออีก“ในเมืองไห่ ตระกูลโจวก็ยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง คุณเรียกผมว่าคุณลุง ต่อไปผมก็จะดูแลคุณเหมือนลูกสาวครึ่งคน แบบนี้ไม่ดีกว่าไปถือโทษโกรธเจ้าเด็กโจวเยี่ยนนั่นหรอกเหรอ?”โจวเฟิ่งถังดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่า หลินซีเองก็เข้าใจว่า เขากำลังพูดหว่านล้อมพร้อมชี้ให้เธอเห็นได้เห็นเสียอย่างแนบเนียนแล้วตระกูลโจวจะเป็นอะไรนักหนา? เธอไม่มีทางกล้ำกลืนความแค้นเรื่องโจวเยี่ยนครั้งนี้ลงไปได้หรอกยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ตระกูลโจวเองก็วุ่นวายกันไปหมด หลังจากโจวซุนจากไป ตระกูลโจวก็กลายเป็นทรายที่กระจัดกระจาย ไร้เอกภาพมานานแล้วโจวเฟิ่งถังเองก็ถือหุ้นในโจวซื่ออยู่ไม่มาก จะมาวางท่าต่อหน

“ไปช่วยฉันจัดการเรื่องหนึ่งหน่อย”เหยียนหมิงเถายื่นเอกสารที่เพิ่งพิมพ์ออกมาให้โจวเฮ่าจิง เขากวาดตามองแวบหนึ่ง แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย“คุณแม่จะลงมือกับ... ตระกูลเจี่ยงงั้นเหรอครับ?”“เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม” เหยียนหมิงเถาพูดเสียงเย็น “แกมีหน้าที่แค่ไปจัดการให้เสร็จก็พอ ถ้าครั้งนี้ยังทำได้ไม่ดีอีก ฉันจะผิดหวังในตัวแกอย่างสิ้นเชิง”โจวเฮ่าจิงรู้ดีว่าการทำให้เหยียนหมิงเถาผิดหวังหมายความว่าอะไรการยอมรับที่เขาทุ่มเทมาหลายปีเพื่อให้ได้มา รวมถึงทุกสิ่งของตระกูลโจวและทุกอย่างของโจวซื่อ ล้วนจะสูญเปล่าไปทั้งหมด“แต่... เรื่องบริษัท ทางผม...”โจวเฮ่าจิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แม้เรื่องนี้จะเป็นแค่ให้เขาเป็นคนดำเนินการและไม่ได้ยากอะไร แต่หากไปมีเรื่องกับตระกูลเจี่ยง เขาก็อาจเผาตัวเองไปพร้อมกับไฟได้เช่นกันความเสี่ยงแบบนี้ เขาไม่กล้าเดิมพัน“ทางบริษัท แกก็พักงานไปก่อนสักสองสามวัน ถือเป็นการให้คำอธิบายกับเจียงหร่านด้วย พอแกทำงานพลาด ฉันก็ไม่มีแรงจะคอยปกป้องแกแล้ว ทำตามระเบียบบริษัทไป เจียงหร่านทำอะไรแกไม่ได้หรอก”เหยียนหมิงเถาไม่เปิดโอกาสให้โจวเฮ่าจิงได้เลือกเลยแม้แต่น้อยเธอเองก็ไม

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเซี่ยหนานก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดโจวเฮ่าจิงมองปฏิกิริยาของหญิงสาวอยู่ตลอด จนรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้างช่างไม่คิดจะเสแสร้งปิดบังเลยสักนิดแต่ก็จริง เขาอยากเล่นงานเจียงหร่านก็เพราะเหยียนหมิงเถาเท่านั้นจริง ๆ หลังจากวันนั้นที่เจียงหร่านพูดคำพวกนั้นออกมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดมานานหลายปีของเขาก็เหมือนขาดผึงลงทันทีโจวเฮ่าจิงกดความสงสัยในใจเอาไว้ ไม่อยากถูกเจียงหร่านยุแหย่ แต่ยิ่งฝืนตัวเองมากเท่าไร เขาก็ยิ่งอดสงสัยไม่ได้แต่เขาไม่กล้าพิสูจน์อะไรเลยถ้าเป็นอย่างที่เจียงหร่านพูดจริง การตายของพ่อแม่เขาเกี่ยวข้องกับเหยียนหมิงเถา... ชีวิตตอนนี้ของเขาและทุกอย่างที่เขาทำมา ไม่กลายเป็นเรื่องน่าขันไปหมดหรอกเหรอ?แววตาของโจวเฮ่าจิงหม่นลึกลง ทันใดนั้นข้อนิ้วที่กำแน่นก็ลั่นดังกรอด ๆเซี่ยหนานสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่ม จึงเอ่ยขึ้นอย่างพอเหมาะ “จริง ๆ แล้วคุณโจว เราไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกันก็ได้ พี่เจียงหร่านสามารถอยู่ร่วมกับคุณอย่างสงบได้เหมือนกัน”“เธอจะไปรู้อะไร? ฉันไม่เหมือนพี่เจียงหร่านของเธอที่กุมชีวิตตัวเองไว้ในมือได้หรอก”โจวเฮ่าจิงแค่นหัวเราะ ยื่นม