All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 261 - Chapter 270

โจวเยี่ยนไม่สนใจคำพูดของเหอหว่าน “ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน เรื่องวันนี้ผมจะช่วยอธิบายกับประธานเหอเอง คุณจะไม่ถูกร้องเรียนเพราะเรื่องนี้”“……”พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเหอหว่านก็ดีขึ้นเล็กน้อยตลอดทาง ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรเหอหว่านเห็นโจวเยี่ยนขับรถไปพลางยกมือแตะแขนตัวเองเป็นระยะ ๆ ก็เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อครู่เขาน่าจะบาดเจ็บจริง ๆคำพูดมากมายวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่พูดอะไรออกไปช่างเถอะ มันไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย แผลแค่นั้นคงไม่ถึงตายเดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนดีอะไร จะใจดำไร้น้ำใจก็เป็นเรื่องปกติแต่แม้เหอหว่านจะไม่พูดอะไร โจวเยี่ยนก็ขับรถไปจอดหน้าร้านขายยา 24 ชั่วโมงใกล้ ๆพอเห็นชายหนุ่มลงจากรถไปซื้อยา เหอหว่านก็อดรู้สึกกังวลขึ้นมาไม่ได้เจ็บหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?แต่พอโจวเยี่ยนกลับมา เหอหว่านก็รีบหันหน้าหนีทันที“ให้คุณ”เหอหว่านชะงักไป เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาซื้อมาไม่ใช่ยาอย่างอื่น แต่เป็นยาแก้เมาค้างหนึ่งขวด“ฉันไม่เป็นไร” เหอหว่านรู้สึกเหมือนใจจมวูบลงไป น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อยที่แท้เขาเป็นห่วงเธอ“ถึงจะอาเจียนออกมาหมดแล้ว แต่กันไว้ก่อน”คำพูดของโจวเยี่ยนท

เขากลืนความแค้นนี้ไม่ลง คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าครั้งแรกที่ถูกผู้หญิงหลอก จะเป็นเพราะตัวเองมองเซี่ยหนานผิดไป แถมอีกฝ่ายยังอยู่ฝั่งศัตรูหัวใจของเขาเสียด้วยโจวเฮ่าจิงกระชากเนกไทออก พลางรีบเดินตรงไปทางลิฟต์ แต่ระหว่างทางกลับถูกเจียงหร่านที่เดินสวนมาขวางไว้พอดี“คุณโจว อีกเดี๋ยวไม่ใช่ว่าต้องเจอคู่ค้าหรอกเหรอ? รีบจะไปไหน?”เจียงหร่านสวมชุดกระโปรงลายตารางขาวดำสไตล์วินเทจแบบชาแนล สวมรองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดงสูงห้าเซนติเมตร รวบผมยาวไว้อย่างคล่องแคล่ว ทุกย่างก้าวทั้งเฉียบคมและเปี่ยมเสน่ห์ทั้งที่เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน ดูไร้พิษภัย แต่กลับทำให้คนรู้สึกหนาววาบไปถึงสันหลัง แรงกดดันจากตัวเธอมากกว่าตอนที่พบกันครั้งแรกเสียอีกพอได้ยินคำพูดของเจียงหร่าน โจวเฮ่าจิงก็ยกยิ้มขึ้น “เมื่อกี้มีธุระนิดหน่อย แต่เธอพูดถูก อีกเดี๋ยวก็ต้องประชุมแล้ว ไว้ค่อยไปจัดการทีหลังก็ได้”พูดจบ ทั้งสองก็เดินเคียงกันเข้าไปในห้องประชุมที่จองไว้ห้องประชุมที่โจวเฮ่าจิงจองไว้กว้างมาก แต่ดันเป็นห้องที่อยู่ใกล้โซนส่วนกลางที่สุด แถมเก็บเสียงก็ไม่ค่อยดีแค่มีความเคลื่อนไหวนิดหน่อย ข่าวก็พร้อมจะแพร่ไปทั่วทั้งบริษัทเจียงหร่านยิ้มบาง

“ฉันก็สืบเรื่องของคุณไง แถมยังยุแยงให้แตกกันด้วย แน่นอนว่าก็ต้องพูดเรื่องที่คิดว่าน่าจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกคุณออกมาสิ เรื่องนี้คุณโจวน่าจะคุ้นเคยกว่าฉันนะ คุณลงทุนให้ฮั่วซื่อ ไม่ใช่เพื่อทำให้ฉันลำบากใจ แล้วยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับตระกูลเจี่ยงหรอกเหรอ?”คำพูดของเจียงหร่านไม่มีการปิดบังแม้แต่นิดเดียว ท่าทียิ้มตาหยีของเธอทำให้โจวเฮ่าจิงแทบกดความโกรธเอาไว้ไม่อยู่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกคนอื่นปั่นจนเสียอาการโจวเฮ่าจิงอดหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้“เธอคิดว่าแค่พูดไม่กี่คำโดยไม่มีหลักฐาน ฉันจะระแวงแม่ของตัวเองงั้นเหรอ? เจียงหร่าน เธออย่าไร้เดียงสาเกินไปหน่อยเลย!”เจียงหร่านเพียงยิ้ม ไม่พูดอะไร การที่โจวเฮ่าจิงย้ำประโยคนี้กับเธอซ้ำ ๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นท่าทีของคนที่เริ่มไม่มั่นใจแล้วก็เพราะโจวเฮ่าจิงไม่ใช่คนโง่ เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับเขา สู้ขู่กันตรง ๆ ให้เด็ดขาดไปเลยยังจะได้ผลกว่า“โจวเฮ่าจิง อย่ามาหาเรื่องฉันอีก”เจียงหร่านมองชายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนน้ำเสียงจะเย็นลงเสียงของเธอนุ่มนวลหวานหู แต่เวลานี้กลับเย็นเยียบอย่างน่ากลัว พอกดเสียงให้ต่ำลงอีกเล็กน้อย ก็ยิ่งทำให้คนฟังรู้

พอเซี่ยหนานได้ยินแบบนั้น ดวงตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เธอยังถูกข่มขู่จนหวั่นอยู่บ้าง จึงรีบหันไปมองเจียงหร่านทันทีพอโจวเฮ่าจิงเห็นท่าทางของเธอ ความโกรธในใจก็พลันพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ว่ากล้าดีนักเหรอ ถึงขั้นกล้ามีเรื่องกับเขาแล้วแท้ ๆ ตอนนี้กลับมาทำท่าร้องไห้น่าสงสาร จะเสแสร้งเป็นสาวใสไร้เดียงสาให้ใครดูกัน?“เซี่ยหนาน ถ้าเธอแน่จริงก็ไปฟ้องฉันตามกระบวนการกฎหมายสิ แล้วก็จำไว้ ทำงานในบริษัทก็ตั้งใจให้ดี ไม่อย่างนั้น ต่อให้เจียงหร่านปกป้องเธอได้แค่ชั่วคราว ก็ปกป้องเธอไปไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก”โจวเฮ่าจิงกำลังข่มขู่เซี่ยหนานอย่างโจ่งแจ้ง น้ำเสียงเย็นเยียบที่ลอดออกมาจากไรฟัน ราวกับจะบดขยี้กระดูกของเซี่ยหนานให้แหลกละเอียดเซี่ยหนานใจสะท้าน แต่เจียงหร่านกลับถูกโจวเฮ่าจิงยั่วจนเดือด “โจวเฮ่าจิง คุณลืมสิ่งที่ฉันพูดกับคุณในห้องประชุมไปแล้วหรือไง?”“เจียงหร่าน เธอจะไม่เลิกสักทีใช่ไหม?”โจวเฮ่าจิงรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะฝืนแข็งข้อ เพราะเจียงหร่านกุมหลักฐานเรื่องสกปรกบางอย่างที่เขาเคยช่วยเหยียนหมิงเถาจัดการเอาไว้หากเจียงหร่านเอาจริงขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็คงต้องเจ็บหนักแน่แต่ตลอดห

เจียงหร่านใบหูร้อนผ่าว ดันเขาเบา ๆ “รีบไปเถอะ คุณเจี่ยง”ระยะทางกว่าสี่สิบนาทีผ่านไปรวดเร็วราวกับชั่วพริบตาระหว่างทาง เจียงหร่านเป็นฝ่ายกอดเจี่ยงอี้ก่อน เธอเริ่มไม่อยากแยกจากเขาแล้ว ทั้งที่ก็แค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น แต่กลับรู้สึกราวกับต้องจากกันไปแสนนานเธอซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอของเขา สูดกลิ่นหอมเย็นสะอาดจากตัวเขาอย่างอาลัยอาวรณ์“เจี่ยงอี้...” เสียงของเธออู้อี้ “ฉันจะคิดถึงคุณนะ”“งั้นฉันไม่ไปแล้ว” เจี่ยงอี้กระชับอ้อมแขน กอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม คางถูเบา ๆ บนศีรษะของเธอพอเขาพูดแบบนั้น ดวงตาของเจียงหร่านก็มีประกายขึ้นมาจริง ๆแต่เธอรู้ว่าเจี่ยงอี้ไม่ได้พูดเล่น เขาอาจให้คนขับรถวนกลับจริง ๆ ก็ได้ “ไม่เอา งานสำคัญกว่า”เรื่องที่ทำให้เขาต้องไปนานถึงหนึ่งสัปดาห์ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก เธอจะเอาแต่ใจไม่ได้“ถ้างั้นฉันก็ไม่เป็นประธานเจี่ยงซื่อแล้ว เธอเลี้ยงฉันสิ” เจี่ยงอี้ตั้งใจหยอกเจียงหร่าน แต่สีหน้ากลับจริงจังอย่างไม่น่าเชื่อทั้งที่รู้ว่าผู้ชายคนนี้แค่แกล้งเธอ เจียงหร่านก็ยังมองตาเขาอย่างจริงจังทันที “ก็ได้นะ”เจี่ยงอี้หัวเราะในลำคอเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนโยนที่แทบจับไม่ออก “เ