Lahat ng Kabanata ng สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Kabanata 61 - Kabanata 70

ลุงเฉียวถงยิ้มกว้างเมื่อเห็นจือจื่อยกมือขึ้นลูบหลอดไฟที่เขาเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ นี่คือผลงานที่เขาได้ทำขึ้นจากความคิดและการทุ่มเทมาอย่างหนัก หลังจากที่จือจื่อร่างแบบและกำหนดแนวทางในการทำหลอดไฟให้สำเร็จ ลุงเฉียวถงและหานเย่รวมทั้งสองแฝดต้องทำงานหนักเพื่อให้การผลิตเป็นไปตามแบบที่จือจื่อคิดขึ้นมา"นี่คือการลองทำตามแบบที่ท่านนายหญิงร่างไว้ผลที่ได้ดีเกินคาดขอรับ" ลุงเฉียวถงพูดพร้อมยกหลอดไฟที่ดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมาที่หน้าจือจื่อหลอดไฟนี้ถูกสร้างจากแก้วที่เคยเป็นจอกชาและจอกสุราที่คนในเมืองอี้ไม่นิยมใช้ ซึ่งเป็นเพราะชาวเมืองอี้เชื่อว่าการใช้แก้วทำให้รสชาติของเครื่องดื่มลดลงไป จึงไม่ค่อยได้รับความนิยม แต่จือจื่อกลับเห็นว่ามันมีคุณสมบัติที่เหมาะสมในการนำมาหลอมเป็นหลอดไฟใหม่"ท่านนายหญิง ลองดูขอรับ" ลุงเฉียวถงยิ้มแล้วมองตามจือจื่อที่หยิบหลอดไฟขึ้นมาดูอย่างตั้งใจหลอดไฟนั้นมีลักษณะเป็นทรงกลมขนาดพอเหมาะ ใส่ไส้หลอดที่ทำจากกระเบื้องเคลือบและเหล็กที่ทนต่อความร้อน ส่วนประกอบของไส้หลอดมีเส้นใยโลหะที่ทำจากทองแดงหรือเหล็ก ซึ่งเป็นตัวที่ช่วยนำไฟฟ้าให้กระแสไฟฟ้าผ่านเข้าไปได้ โดยการทำงาน

วังหลวง"ฝ่าบาท ไท่จือหลงเกอจะเสด็จเยือนแคว้นซีเป่ย" ขันทีโอหยากล่าวอย่างดัง เมื่อเห็นหยงชิงที่นั่งอยู่กับ หยวนเซียวที่กำลังเดินหมากด้วยกันหยงชิงยิ้มเล็กน้อย ทว่าในแววตาของเขากลับมีความตื่นเต้นซ่อนอยู่ "นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้พบกับหลงเกอ" น้ำเสียงของเขามีความอบอุ่นแบบที่ไม่เคยเห็นในครั้งก่อนๆ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจและเอนหลังไปด้านหลังของเก้าอี้โอหยาพยักหน้า "ตอนนี้ออกเดินทางแล้วขอรับ คาดว่ากำลังใกล้จะถึงด้านชายแดนหรืออาจจะเข้าใกล้เมืองอี้เข้าทุกที ข้าน้อยจะส่งพิราบสื่อสารให้ใต้เท้าหลินเสนาบดียุติธรรม ให้อารักขาไท่จือกลับมาด้วยเสียพร้อมกัน"หยงชิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินข้อมูลนี้ หยักหน้าช้าๆ"เขาจะต้องพบกับสนมของข้าเยว่จือ... นางจะเล่าเรื่องราวของข้ากับไท่จือหลงเกอหรือไม่" คำถามนี้เหมือนสะท้อนความกังวลในใจของเขาหยวนเชียวถอนหายใจ "ฝ่าบาททรงกังวลเพียงนั้นเชียวหรือ" เขาพูดเสียงแผ่ว หยงชิงก้มหน้าลงเหมือนคิดอะไรบางอย่าง "ข้าหนักแน่นพอและข้าเองก็หวังว่า...หลงเกอจะหนักแน่นเช่นกัน" เขาพูดเสียงเบา ท่าทางที่เคยเย็นชาเริ่มอ่อนโยนขึ้นบ้าง "เยว่จือนางคงแค้นข้าไม่น้อย จะว่าไปข้าก็โหดร้ายเกินไ

เช้าสดใส ท้องฟ้าสีครามสะอาดตา ลมเบาๆ พัดผ่านทุ่งหญ้ารอบเมืองอี้ จือจื่อบิดขี้เกียจบนแท่นนอน ก่อนจะยืดตัวแล้วลุกจากเตียงกว้างอย่างงัวเงีย สวมชุดออกกำลังกายที่หรันหรูตัดเย็บให้พอดีตัว รัดรูปพอดีไปกับรูปร่างอ้อนแอ้นของจือจื่อที่กำลังเข้ารูปเข้าร่าง ผ้าฝืนบางๆ คล้องที่ไหล่บางๆ เดินออกไปที่ลานกว้างด้านหลังตำหนัก ที่มีต้นไม้ร่มรื่นและดอกเหมยสีชมพูสดใส เหมยจิ้งเดินสวนกับจือจื่อขณะที่กำลังจะเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะถามเสียงใส "นายหญิงเจ้าขา เช้านี้กินอะไรเจ้าคะ" เหมยจิ้งมองไปที่จือจื่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ร่างเล็กๆ ของจือจื่อในชุดออกกำลังกายดูสวยงามและมีเสน่ห์ยิ่งนัก อ้อนแอ้นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจือจื่อยิ้มสดใส "เกี๊ยวน้ำดีไหม เก็บผักสดๆ มาให้ด้วย" เหมยจิ้งยิ้มตอบแล้วกล่าวว่า"เจ้าค่ะอีกประมาณกหนึ่งชั่วยามเจ้าค่ะนายหญิงออกกำลังกายเสร็จพอดี" จือจื่อเดินออกไปที่ลานกว้างใต้ต้นดอกเหมยสีชมพูที่อ่อนละมุนและบานสะพรั่งตลอดปี ซึ่งเป็นสถานที่ที่จือจื่อชอบไปออกกำลังกายในทุกๆ เช้า ความสงบและความสวยงามของที่นี่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายแต่วันนี้ต่างออกไปจากทุกวัน เพราะมีผู้มาเยือนที่ไม่คาดคิ

จือจื่อยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังฟังพ่อค้าต่อราคาสินค้ามากกว่าฟังคำสารภาพรัก นางวางถ้วยลงเบาๆ ก่อนถอนหายใจยาว สีหน้าไม่ทุกข์ไม่สุขแต่ชัดเจนว่าไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย"ท่านเพิ่งมาจะไปแล้วหรือ ไหนว่าเสด็จมาเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นซีเป่ย"หลงเกอยิ้มบาง ดวงตาเป็นประกายเหมือนคนเจอของถูกใจเข้าอย่างจัง เขาขยับเข้าใกล้อีกนิดโดยไม่รู้ตัว"ไม่เชื่อมแล้วได้ไหม พาเจ้ากลับไปพร้อมข้าแทนได้ไหม เจ้าไปพร้อมข้าถือว่ากำไรแล้ว ได้ไหมได้โปรดเถอะ ธิดาสวรรค์ของข้า"น้ำเสียงออดอ้อนสายตาหวานที่ส่งมาไม่ต่างจากลูกธนูเคลือบน้ำผึ้ง ทว่าจือจื่อเพียงเลิกคิ้วเล็กน้อยราวกับเห็นเด็กเอาของเล่นมาล่อ ไท่จือหลงเกอผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านและพูดเก่งผิดกับหยงชิงลิบลับหานเย่ที่ยืนอยู่ด้านหลังพ่นลมหายใจเบาๆ อย่างอดไม่อยู่หยางหลินส่ายหน้าไปมา สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาชัดเจนว่าเหนื่อยใจกับฉากนี้เต็มทีวังหลวงเสวียนซีก้าวเข้ามาอย่างแผ่วเบา นางประคองถาดเครื่องเสวยด้วยท่าทีระมัดระวัง สายตากลับเหลือบมองป้ายไม้เล็กที่วางกองอยู่มุมโต๊ะ ป้ายเหล่านั้นคือรายนามสนมที่เคยถูกเลือกให้เข้าเฝ้าในยามค่ำคืน "ฝ่าบาท

กลีบเหมยสีชมพูปลิวว่อนกลางลานหิมะบางเบา วันนั้นคือวันที่สิบสี่ เดือนสองวันวันแห่งความรักแต่สำหรับจือจื่อ… นั่นคือวันที่โลกทั้งใบกลับตาลปัตรเช้าวันนั้น อากาศสดชื่นแต่เยว่จื่อกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งหนักอึ้งอยู่บนอก สองวันแรกที่นางลืมตาขึ้นมาในร่างของเย่จือร่างอ้วนตุ๊บตั๊บที่ไม่คุ้นเคย มือกลมๆ ขาวนุ่มยกขึ้นแตะแก้มตัวเองอย่างงุนงง เมื่อสาวใช้ เหมยจิ้งเดินเข้ามา“พระสนมทำไมทำหน้าเศร้าเจ้าคะหิวแล้วสินะ”“ข้ายังไม่หิวเลย แต่เบื่อๆๆๆๆ ที่จะต้องมานั่งในตำหนักทั้งวัน”“ออกไปเดินเล่นดีไหมเจ้าค่ะ”เหมยจิ้งแปรงผมแล้วก็หาอาภรณ์สีสดใสให้ อาภรณ์สีสดใบหน้างดงามทว่าอ้วนไปหน่อยไม่หน่อยล่ะมากเลยทีเดียว“ข้าจะต้องเดินใช่ไหม”“เจ้าค่ะเดินออกกำลังกาย เพื่อที่จะให้จิตใจสงบลงบ้าง หลังจากที่เครียดจากการรอคอยและคิดถึงฝ่าบาททุกวัน” เหมยจิ้งพูดเรื่องจริง แต่เยว่จือในตอนนั้นกลับคิดว่าดีเสียอีกเยว่จื่อตัดสินใจออกจากตำหนักดอกไม้แสนสวยเบ่งบานสองข้างทางเยว่จืออดที่จะตื่นเต้นเสียไม่ได้“สวยจัง…เราสองคนมาทุกวันเลยดีไหมเหมยจิ้ง” เหมยจิ้งยิ้ม“เจ้าค่ะทุกวันเลยเจ้าค่ะ ถ้าพระสนมชอบเราจะมากันทุกวัน”“เฮ้อสวยจริงๆ เลยข้