All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 51 - Chapter 60

ทุกคนล้อมวงกันอยู่ที่กลางลานกว้างของป่าภูเขาไฟ อากาศเย็นสบายจากน้ำตกที่ไหลซัดกระทบหินใหญ่ด้านข้าง เสียงนกร้องลอยไปตามสายลมหานเย่กับเจ้าแฝดโจวชวีและชูอวี่หิ้วไก่ป่าที่เพิ่งล่าสดๆ มาถึงที่ตั้งแคมป์ ทั้งสามนำมาวางบนก้อนหินใหญ่เพื่อเตรียมการทำอาหาร หานเย่ส่ายหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าแฝดถอนขนไก่และแล่มันด้วยความคล่องแคล่วเหมือนนักล่าผู้ชำนาญการ“ทั้งหมดนี่คงพอให้ได้อิ่มท้อง”จือจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้รีรอ เดินมาอย่างรวดเร็วล้วงหยินเครื่องเทศมาจากอกเสื้อ ก่อนที่จะจัดการหมักไก่ที่ถูกแล่ไว้ด้วยท่าทางที่คล่องแคล่ว"ข้าจะทำให้อร่อยกว่านี้หน่อย" จือจื่อพูดพลางเทเครื่องเทศลงบนตัวไก่ก่อนที่จะทาไปบนตัวไก่ป่าอย่างพิถีพิถันหานเย่ที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ อดที่จะอ้าปากค้างกับความรอบคอบของจือจื่อ เหลือจะเชื่อจริงๆ“นายหญิง ทำไมเจ้ารอบคอบเพียงนี้ ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ นึกว่าต้องกินไก่ป่าย่างเปล่าๆ เสียแล้วสิ" เขาพูดออกมาอย่างทึ่งปนขำขันจือจื่อหัวเราะเล็กน้อยแล้วตอบ"แหม ก็ข้านะไม่อยากจะกินไก่ย่างเปล่าๆ นั่นแหละ มันจะไม่อร่อยเอาน่ะก็เลยแอบหยิบเครืองเทศเหล่านี้มาเพราะอย่างไงอย่างไงเราก็ต้องยิงไก่ป่าสินะ"เสี

เช้าสดใสเสียงนกกระจอกร้องเจี๊ยวจ๊าว คนทั้งหมดเดินลัดเลาะเข้าไปใจกลางปล่องภูเขาไฟเพื่อสำรวจ พื้นดินใต้เท้าอุ่นกว่าปกติ ไอหมอกบางลอยเอื่อยปะทะใบหน้า ระหว่างทางเต็มไปด้วยพรรณไม้ใบหนา สีสันแปลกตา บางต้นมีกลิ่นหอมฉุนคล้ายเครื่องเทศป่า โจวชวี่กับหานเย่ใช้กระบี่เปิดทางอย่างระวัง ส่วนชูอวี่เอาแต่เหลียวซ้ายขวาตื่นตาไปหมดทั้งพืชพรรณที่แปลกตาและแร่ธาตุต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นดินและตามผนังภูเขาไฟ ท่ามกลางความสงบของธรรมชาติ เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเบาๆ ก็เริ่มเพิ่มขึ้นเป็นระยะจือจื่อเดินนำหน้าพร้อมกับลุงเฉียวถง ขณะที่พวกเขาสำรวจอย่างละเอียด หยางหลินและหยางจินที่เดินตามมาข้างหลังเริ่มถามเกี่ยวกับแร่ที่พวกเขาเจอ“แม่นางจือจื่อ ข้าเห็นก้อนหินพวกนี้มันมีสีทองคล้ายกับทองคำเลยนะ ข้าเคยได้ยินมาว่าหินสีทองนี้สามารถทำอะไรได้บ้างท่านพอจะรู้ไหม” หยางหลินถามด้วยความสนใจ ขณะเขาก้มลงเก็บก้อนหินที่มีประกายแวววาวในแสงแดดจือจื่อยิ้มและหยุดตรงจุดนั้น“นี่ไม่ใช่ทองคำหรอก แต่เป็นแร่ทองแดง วิเศษเลยที่นี่มีแร่ทองแดงด้วย” จือจื่อยื่นมือไปชี้ที่ก้อนหินที่หยางหลินถืออยู่ “แร่ทองแดงนั้นสามารถนำมาผลิตเป็นทองแดงบ

ลานหน้าตำหนักตะกายดาว เย็นย่ำแล้วเจ้าคะแสงสีทองจากพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินสาดส่องลงบนบอลลูนขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า มันค่อยๆ ลดระดับลงอย่างช้าๆ ตามการบังคับของลุงเฉียวถง ผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังบังคับทิศทางด้วยมือที่เริ่มชำนาญ ตลอดทั้งทีมต่างก็จับตาดูการลงจอดอย่างใกล้ชิด ขณะที่เสียงลมพัดเบาๆ เข้ามาจากทิศทางต่างๆ “นายหญิงมาแล้วบอลลูนมาแล้ว” เสียงชาวบ้านตะโกนด้วยความดีใจภาคภูมิใจกับการลอยฟ้าของคนในตำหนักตะกายดาวสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีบอลลูนที่พยายามค่อยๆ ลดความสูงลงเพื่อให้ลงอย่างปลอดภัย“เราเก็บแร่ต่างๆ มามากมายบอลลูนหนักขึ้นจะเป็นอันตรายไหมเจ้าคะ” ถานถานถามขึ้น จือจื่อยิ้มส่ายหน้าไปมา“ไม่ใช่ปัญหาแต่ที่เป็นปัญหาคือคนที่รอด้านล่างทหารมาทำไมกันมากมาย” หยางหลินหันไปสบตากับหยางจิน“พี่ห้าแย่แล้วสิข้ายังไม่อยากจะเปิดเผยฐานะยังไม่ใช่ตอนนี้” หยางหลินถอนหายใจยาว"ดูสิ บอลลูนกำลังลงแล้ว" เสียงของทหารที่ยืนข้างๆ ใต้เท้าหลินซื่อหานดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ทุกคนยืนนิ่งมองดูบอลลูนที่กำลังลงมาอย่างช้าๆ ผ่านท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ลุงเฉียวถงยังคงบังคับทิศทางอย่างมีความชำนาญใต้เท้าหลินซื่อหานที่ยื

หานเย่ถือกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุรูปวาดมาและวางลงตรงหน้าจือจื่อ เขาเปิดฝาออกอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย "ปรากฏว่าไม่มีพิษข้าทดสอบพิษแล้ว" เขาพูดพลางหันไปมองจือจื่อด้วยสายตาที่ไม่ค่อยหวาดระแวงเหมือนก่อนหน้านี้จือจื่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขามองกระบอกไม้ไผ่อย่างเงียบๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ พร้อมพูดขึ้น"ข้าประเมินฝ่าบาทสูงไปสินะ" เสียงของนางอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีความขบขันแฝงอยู่ในน้ำเสียง ขณะที่ริมฝีปากค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ ราวกับไม่คิดว่าจะได้รับของจากฝ่าบาทใต้เท้าหลินซื่อหานที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่ายหน้าเบาๆ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง "โถ่ลูกพ่อ อย่ามองฝ่าบาทในด้านไม่ดีแบบนั้น ฝ่าบาทแค่คนที่ไม่ชอบแก้ตัว เจ้าเอาของฝากของฝ่าบาทไป บางทีเจ้าก็อาจจะพบกับอีกมุมหนึ่งของฝ่าบาทก็ได้"จือจื่อมองไปที่ใต้เท้าหลินซื่อหานเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ และพยักหน้า "เจ้าคะท่านพ่อท่านพูดถูกแต่ว่าจะเป็นด้านไหนเหอะคนแบบนั้น"บ่นงึมงำเหมยจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมาพูดเสริมด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่อ่อนหวาน "จริงด้วยเจ้าค่ะ นายหญิงเจ้าขา ฝ่าบาทร้อยวันพันปีไม่เคยร่างจดหมาย ว

"จริงสิ ข้าลืมถามเจ้าไปว่าฝ่าบาททรงเขียนจดหมายถึงเจ้าว่าอย่างไรบ้าง ทรงง้อเจ้าให้กลับวังหลวงหรือไม่" ใต้เท้าหลินถามด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พลางมองจือจื่อที่นั่งข้างๆจือจื่อหันมามองท่านพ่อ ก่อนจะตอบอย่างรำคาญเล็กน้อย "หือ ท่านพ่อ... ท่านอย่าได้พูดถึงฝ่าบาทเลย ทำให้เสียบรรยากาศเปล่าๆ คนแบบนั้นจะบอกรักใครเป็น มีแต่จะกวนประสาทไม่ว่า"ใต้เท้าหลินขมวดคิ้ว พร้อมกับยิ้มกว้าง “แล้วในกระบอกนั่นไม่มีปิ่นปักผมหรืออะไรที่แทนใจบ้างหรือไร”“ไม่มี ข้าไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดนอกจากรูปวาด”“ฝ่าบาทนี้ไม่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้สินะปกติแล้วควรจะมีของแทนกายสิ”“ท่านพ่อท่านหวังมากไปแล้วข้าอ้วนก็อ้วนขี้เหร่เพียงนั้นฝ่าบาทไม่สนใจข้าหรอก”“นั่นสินะ ข้าให้คนวาดรูปเจ้ากลับไปส่งให้ฝ่าบาทดีไหมเจ้าตอนนี้งามล่มเมือง” จือจื่อเบ้ปาก“เขาไม่สนใจหรอกคนแบบนั้นไม่มีหัวใจ”"เจ้าลองถอดคำว่าฝ่าบาทวางไว้ดีไหม แล้วลองคิดว่าหากเขาเป็นแค่คนเข็นผักในตลาด หรือเขาเป็นแค่คนขายซาลาเปา เจ้าจะพูดว่า ฝ่าบาท แบบนี้ไหม ข้ามองว่าฝ่าบาทแค่บุรุษคนหนึ่งที่ไม่รู้จะวางตัวอย่างไร ในเมื่อการที่ต้องมีสนมมากมายคอยให้พระองค์เลือกป้ายในทุกค่ำคืนนั้นคือส