All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

51 Chapters

ตอนที่41ไฟฟ้ากำลังจะมา

หยางหลินกับหยางจินยืนอยู่ในห้องที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความกังวล เมื่อทั้งสององค์ชายเดินวนไปวนมาในห้องอย่างไม่เป็นระเบียบ ท่าทางของทั้งสองกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหยางหลินยืนขมวดคิ้ว สายตามองไปที่หน้าต่างที่เปิดออกไปยังสวนด้านนอก แต่เหมือนเขากำลังคิดถึงเรื่องราวที่อยู่ภายในใจ"พี่ห้าท่านคิดว่าอย่างไร" หยางจินเอ่ยปากถามเสียงแผ่วเบาด้วยความกังวล ความสงสัยที่เขามีเกี่ยวกับจือจื่อยังไม่หายไปหยางหลินหยุดเดินและหันไปมองน้องชาย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด"ข้า...มองเห็นบางอย่างในตัวจือจื่อคนนั้น นางไม่เหมือนใคร ในตัวของนางมีความสามารถบางอย่างที่ดูเหมือนจะดึงดูดชาวบ้านให้ยอมรับ แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่อันตราย เพราะมันเกินกว่าที่จะเป็นแค่ผู้นำธรรมดา นางกำลังสร้างความศรัทธาในตัวเองให้กับหมู่ชาวบ้านเป้นไปได้ไหมว่านางกำลังซ่องสุมกำลังคน"หยางจินขมวดคิ้วและเดินเข้าไปใกล้พี่ชาย ท่าทางของเขามีความสงสัยเต็มไปหมด"ความศรัทธาหรือ แค่การสร้างความเชื่อมั่นจากชาวบ้านไม่สามารถเป็นอันตรายได้หรอก ท่านหมายถึงว่า...นางอาจจะมีความคิดอื่นที่ใหญ่กว่านั้นใช่ไหม"หยางหลินถอนหายใจยาว"ข้ากลัวว่าอ
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่42ไฟฟ้ากำลังจะมา2

"ข้าได้คิดว่า เราจะต้องเริ่มต้นจากการสร้างโรงไฟฟ้าขนาดเล็ก ใช้พลังน้ำจากลำธารหรือแม่น้ำที่มีน้ำไหลตลอดปีเพื่อหมุนกังหันและผลิตพลังงาน ต่อมาเราจะใช้เครื่องแปลงพลังงานเพื่อเปลี่ยนพลังงานกลจากการหมุนเป็นไฟฟ้า แล้วนำไปเก็บในแบตเตอรี่ หรือส่งตรงไปยังหลอดไฟที่เราสร้างขึ้น…อันนี้ข้าคงต้องคิดอีกที ยังไงก็ตามนี่คือพลังงานในธรรมชาติที่เราเอามาใช้ประโยชน์ได้ ท่านจะสามารถมีแสงสว่างวงกว้างตลอดวันเปิดปิดทันทีตามใจ พลังงานไฟฟ้ายังเอาไปทำอย่างอื่นได้อีกเยอะ คล้ายๆ แก๊สนั้นล่ะ มันสามารถเอาไปต่อยอดได้หลายสิ่ง"ลุงเฉียวถงพยักหน้าอย่างตื่นเต้น สิ่งใหม่ที่นายหญิงวางแผนจะทำช่างน่าสนใจหากคือสิ่งใหม่ที่สามารถต่อยอดใช้ประโยชน์ได้อีกมากเหมือนแก๊สที่ยังสามารถประยุกต์ใช้กับผลงานชิ้นอื่นๆ ได้อีก"อืม... ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ มันคงจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่สำหรับเมืองอี้ของเราแล้วขอรับ"จือจื่อยิ้มอย่างมีความสุขที่เห็นว่าเขาเริ่มเข้าใจ"ใช่แล้วท่านลุง ข้าต้องการให้เมืองอี้ของเราเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นและไม่เพียงแต่ในด้านการเกษตรหรือธุรกิจเพียงอย่างเดียว แต่ต้องการให้ทุกคนสามารถใช้ชีวิตได้สะดวกขึ้น โดยไม่ต้องพึ่ง
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more

ตอนที่43ของล้ำค่า

วังหลวง"ฮ่องเต้เสด็จจจจจจ" เสียงของขันทีดังขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อหยงชิงก้าวเข้าสู่ตำหนักกุ้ยฮวาหรือที่เรียกกันว่า ตำหนักที่ 87 ของพระสนมจือจื่อ ซึ่งมีกลิ่นอายของความลึกลับและเงียบสงบแทรกอยู่ท่ามกลางความเป็นระเบียบของวังหลวง"พระสนมฝ่าบาทมาแล้วเจ้าค่ะ" นางกำนัลข้างกายวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พูดเสียงตื่นเต้น แต่แฝงไปด้วยความกังวลเสวียนซีที่นั่งอยู่บนพื้นห้อง ลุกขึ้นยืนและทรุดลงอย่างรวดเร็ว ทำท่าทีร้อนรน มือกำผ้าถูพื้นเอาไว้แน่นเพื่อให้ดูเหมือนทำงานหนักจนล้า"ไล่นางไป" เสวียนซีพูดกับนางกำนัลข้างกายอย่างไม่พอใจ ขณะโบกมือไล่หญิงที่มาช่วยทำความสะอาดแทนตัวเอง"เจ้าดูสิ ข้าดูเรียบร้อยไหมดูงดงามไหม" เสวียนซีหันไปถามนางกำนัลข้างกาย อย่างร้อนใจ "บอกข้าสิข้างดงามพอที่จะให้ฝ่าบาทตกตะลึงได้หรือไม่"นางกำนัลรีบส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า "ไม่ได้เจ้าค่ะ พระสนมต้องดูน่าสงสาร เหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำลำบาก ฝ่าบาทจึงจะเห็นใจ"เสวียนซีถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนจะใช้มือดึงปอยผมลงมาให้รุงรังและทำให้ดูสกปรก "อย่างงั้นเจ้าช่วยดูว่ามันดูแย่พอหรือยัง" เสวียนซีพูดอย่างรีบร้อนนางกำนัลเช็ดมือบนพื้นก่อนจะปาดไปบน
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more

ตอนที่44สบู่

ตำหนักตะกายดาวหยางจินยืนกอดอกอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องครัว ท่ามกลางเสียงครึกครื้นของการเตรียมอาหาร เขามองไปยังถานถานที่กำลังตั้งใจปรุงอาหารอย่างใส่ใจ มือของนางคล่องแคล่วในขณะที่จัดการกับเตาแก๊สที่ไม่เคยเห็นในวังหลวงของเขามาก่อนเตาแก๊สที่ตั้งอยู่บนโต๊ะดูสะดวกสบายและมีความน่าสนใจอย่างยิ่ง เมื่อบิดแกนหมุนเพียงเล็กน้อย ไฟก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทั้งร้อนแรงและควบคุมได้ง่าย ทำให้หยางจินอดไม่ได้ที่จะจับตามองด้วยความสนใจ"คุณขาย ท่านหิวแล้วหรือ" เสียงเหมยจิ้งดังขึ้นเมื่อนางเดินมารับอาหารเช้าสำหรับจือจื่อ การปรากฏตัวของนางทำให้หยางจินสะดุ้งเล็กน้อยจากภวังค์ที่มองเตาแก๊ส"ใกล้แล้ว ท้องข้าเริ่มมีเสียงจ้อกแจ้กแล้ว" หยางจินพูดพลางยิ้มบางๆ เขาหันกลับมามองเหมยจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ"เจ้าค่ะ ที่นี่คือโฮมสเตย์ นายหญิงบอกแบบนั้น นั่นก็หมายความว่าท่านอยากจะกินอะไร ก็นู่นเลยเจ้าค่ะ ถ้าท่านอยากจะลองหาอาหารและปรุงด้วยตัวเอง เบ็ดตกปลาอยู่ทางนั้น และผักในรางปลูกท่านเก็บมาที่นี่ลองหัดปรุงดู หรือหากไม่อยากหัดปรุงท่านก็บอกกับถานถานหรือข้าได้" เหมยจิ้งพูดเสียงอ่อนหวาน แต่ก็แฝงไปด้วยความเอื้อเฟื้อหยางจินเลิกคิ้วขึ้
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more

ตอนที่46สบู่2

"กลิ่นหอมๆ แบบนี้เจ้าคะ ข้าอยากลองใช้จังเลย" เหมยจิ้งตื่นเต้น"เดิมข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าข้าจะต้องทำสบู่ใช้เองที่ข้าเคยอยู่นะเหมยจิ้งที่นั่นมีให้เลือกทั้งแบบก้อนและแบบเหลว กลิ่นหอมนี่ไม่ต้องพูดถึงพวกเราทุกคนมีเสรีในการที่จะเลือกซื้อสินค้าที่เราพอใจเพียงแค่เรามีเงิน มาถึงวันนี้ ข้าที่อยากจะกลับไปแบบนั้นก็ทำไม่ได้แล้วข้านึกว่าเป็นสิ่งที่ต้องพึ่งพาผู้เชี่ยวชาญ ต่อพอลองคิดดูดีๆ ตอนเรียนม.ต้นวิชาวิทยาศาสตร์เขาก็เคยสอนให้ทำ"เหมยจิ้งหัวเราะเบาๆ ไม่ค่อยเข้าใจและพยายามทำความเข้าใจเริ่มชินกับนายหญิงของนางแล้วนั่นเอง“นายหญิงเก่งจังเลยค่ะทำได้ทุกอย่าง” "ข้าทำได้เพราะข้าอยากลองทำสิ่งใหม่ๆ และนี่ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ชีวิตในที่นี้ไม่เบื่อหน่าย ข้าอยากให้ทุกคนมีความสุขและสะอาด เมื่อที่ข้าเคยประสบมา ทุกอย่างสามารถทำเองได้ที่นี่ถึงจะไม่เหมือนแต่มันดี" จือจื่อก็หยิบพิมพ์ที่ลุงเฉียวถงทำให้ขึ้นมา แล้วเทน้ำสบู่ที่เคี่ยวลงในพิมพ์ที่เตรียมไว้ กลิ่นดอกมู่หลานหอมลอยฟุ้งไปทั่วห้อง เหมยจิ้งมองอย่างสนใจ“หอมจังเจ้าค่ะ”"ใช่แล้ว ข้าผสมกลิ่นดอกมู่หลานสกัด และทุกอย่างที่ข้าคิดว่ามันเลิศงไปในสูตรนี้ รับรองว
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more

ตอนที่47เจ็บปวดไหม

หยงชิงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะในห้องหนังสือของตำหนัก มองไปที่กระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรที่จือจื่อเขียนเอาไว้ ข้อความที่แยกย่อยออกมาทีละประโยคสะท้อนถึงความรู้สึกที่จือจื่อพยายามจะถ่ายทอด ผ่านคำพูดที่เศร้าหมองและเจ็บปวด เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องไปที่ตัวอักษรนั้นราวกับกำลังพยายามเข้าใจและรับรู้ทุกๆ คำที่นางเขียนไว้"ความเจ็บช้ำนี้ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้"คำนี้ทำให้หยงชิงรู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงที่หัวใจ ความเจ็บปวดที่จือจื่อกำลังเผชิญอยู่ อาจจะมากมายเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจหรือช่วยบรรเทาให้ได้ "ทำไม" หยงชิงคิดในใจ รู้สึกได้ถึงความห่างเหินที่เริ่มจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของจือจื่อ เขาอาจไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเหล่านั้นได้เท่ากับที่นางต้องทนทุกข์"ข้าไม่ได้เกลียด ….ไม่ได้รักแต่ทำไมเจ็บปวด"คำนี้ยิ่งทำให้หยงชิงรู้สึกเจ็บแปลบในอก ความรู้สึกของจือจื่อที่ยังคงติดอยู่กับความรู้สึกที่สับสนและไร้ทิศทาง นางไม่สามารถตัดสินใจได้ชัดเจน ว่าจะรักหรือเกลียดเขาดี ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ทำให้เขารู้สึกสับสนและรู้สึกว่าตัวเองไม่อาจจะให้สิ่งที่นางต้องการได้"หญิงเช่นเราถวายตัวมาเพื่อนั่งมองหน้าต่างตำ
last updateLast Updated : 2026-01-22
Read more

ตอนที่48ลงเรือลำเดียวกัน

ยามสายนั่นเอง"นายหญิงขอรับ บอลลูนของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ ข้าน้อยก็จัดการกับการจัดเก็บแก๊สเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงของบอลลูนเรียบร้อยแล้วด้วย" ลุงเฉียวถงพูดด้วยเสียงตื่นเต้นเขาก้าวเข้ามาพร้อมกับลุงหนานซ่งที่ยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เห็นผลสำเร็จจากการทำงานหนักหลายวันเพื่อเตรียมบอลลูนที่จือจื่อขอมาจือจื่อยิ้มกว้างและยักคิ้ว"เรียบร้อยแล้วหรือ ดีจัง เราทั้งหมดจะได้ไปสำรวจโลกกันแล้ว"ลุงเฉียวถงและลุงหนานซ่งยิ้มอย่างดีใจ ขณะที่พวกเขามองเห็นความฝันของจือจื่อที่ใกล้จะเป็นจริงขึ้นทุกขณะ ท่านลุงเฉียวถงเก็บอาการตื่นเต้นไม่ไหว"ทั้งหมดหรือขอรับนายหญิง…หมายถึงว่า ข้าน้อยด้วยหรือขอรับ" ท่านลุงเฉียวถงถามอย่างลังเล แต่ในแววตาก็มีความหวังที่เต็มไปด้วยความดีใจ"แน่นอนสิ" จือจื่อตอบด้วยความมั่นใจ"ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ส่วนหนุ่มๆ ทั้งสาม โจวอวี ชูอวี่ และหานเย่ ข้าหวังว่าพวกท่านจะเรียนรู้การบังคับบอลลูนจากท่านลุงเฉียวถง เพราะข้าบอกเทคนิคบางอย่างกับท่านลุงไปแล้ว เราจะต้องเรียนรู้ไปพร้อมกันทุกอย่าง เมื่ออยู่บนฟ้านั่น ทุกคนสามารถช่วยกันตัดสินใจได้"ชูอวี่ที่ยืนฟังอยู่ก็ไม่สามารถเก็บอาการดีใจเอาไว้ได้"ขอรับ ข
last updateLast Updated : 2026-01-23
Read more

ตอนที่49คว้าฟ้า

ทุกคนทยอยกันขึ้นไปอยู่ในตะกร้าใบใหญ่ดวงตาจับจ้องไปที่ลุงเฉียวถงที่มีจขือจื่อคอยกำกับอยู่“ค่อยๆ เร่งไฟตามที่เรา ช่วยกันวางแผนไว้เลยค่ะลุง”ลุงหนานซ่งลงมือจดลงไปตามที่จือจื่อพูด บอลลูนค่อยๆ พองตัวเต็มที่ ผืนผ้าขนาดมหึมาขยับไหวรับลมร้อนที่ถูกพ่นขึ้นไปให้ผ้าพองตัว เปลวไฟจากเตาแก๊สพ่นลมร้อนขึ้นสู่ปากบอลลูน เสียงเปลวไฟดังสม่ำเสมอ ตะกร้าไม้ไผ่และโครงเหล็กเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ยกตัวพ้นพื้นดินอย่างช้าๆ ทีละน้อยสูงจากพื้นดินขึ้นเรื่อยๆ"มันลอยแล้วเจ้าค่ะ ลอยจริงๆ ด้วย" ถานถานจับขอบตะกร้าแน่น ดวงตาเป็นประกายเหมยจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหัวเราะเบาๆ"เหมือนยืนอยู่บนเมฆเลยเจ้าค่ะมันโครงเครงก็น่าตื่นเต้น” มองเห็นข้างล่างมันเล็กลงเรื่อยๆลุงเฉียวถงยืนประจำเตาแก๊ส มือจับวาล์วอย่างมั่นคง สายตาจับจ้องไปยังผืนผ้าเหนือศีรษะจือจื่อเงยหน้ามองบอลลูนยักษ์พร้อมกับรอยยิ้มมันลอยได้จริงๆ รู้สึกภูมิใจอย่างที่สุด สำเร็จไปอีกขั้นสินะ"ลมคงที่ดีมากขอรับ นายหญิง การลอยตัวเสถียร"ลุงเฉียวถงพูดดังๆลุงหนานซ่งกอดสมุดบันทึกไว้แนบอก มองพื้นดินที่ค่อยๆ ถอยห่างออกไป“ข้าน้อยไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้ขึ้นมาสูงขน
last updateLast Updated : 2026-01-24
Read more

ตอนที่49บอลลูน

“ท่านลุงข้าขอดูเข็มทศหน่อย” หยางหลินเอ่ยปากถาม“อ่อ ข้างน้อยไม่ได้พกมาขอรับเพราะเราเดินทางใกล้ๆ” จือจื่อพยักหน้าขึ้นลง“ความจริงแล้วเราควรมีติดไว้นะคะท่านลุง การเดินทางข้างบนสามารถมองเห็นได้ชัดแต่หากว่าเราเดินป่ากันเกรงว่าจะหลง” ท่านลุงหนานซ่ง หยิบเข็มทิิศออกมาจากอกเสื้อ“ข้าน้อยมีมาพอดี” เขายื่นเข็มทิศให้กับหยางหลิน ที่พิจารณาเข็มทิศเพื่อช่วยนำทางให้กับลุงเฉียวถง“เราจะไปทางทิศตะวันตกขอรับ” ลุงเฉียวถงพูดหยางวหลินพยักหน้าขึ้นลงบอลลูนลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า ไกลออกไปจากทุ่งนาของเมืองอี้ที่มองเห็นได้ชัดจากมุมนี้ ท่ามกลางลมที่พัดเย็นสบายและท้องฟ้าสีคราม ทุกคนที่อยู่บนบอลลูนต่างมองไปข้างหน้า เมื่อมองไปเบื้องหน้าผ่านทะเลเมฆบางๆ พวกเขาเห็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ปล่องภูเขาไฟขนาดใหญ่ที่ทอดตัวไปบนทิวเขา สภาพป่ารอบๆ ก็ยังคงอุดมสมบูรณ์ และท่ามกลางป่านั้นยังมีน้ำตกขนาดใหญ่ที่ไหลลงมาจากหน้าผาหินสูงมองเห็นสีขาวแต่ไกล"นั่นมัน... ปล่องภูเขาไฟจริงๆ ด้วย" หานเย่พูดเสียงเบา ขณะที่ตาเหลือบมองไปที่ภูเขาที่สูงชันที่เคยได้ยินในตำนาน แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง"ใช่แล้ว" จือจื่อตอบพลางมองไปข้างหน้า ดวง
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

ตอนที่50บอลลูน2

ทุ่งหญ้าและป่าที่เขียวขจีทอดตัวไปไกลสุดสายตา ด้านล่างมีน้ำตกขนาดใหญ่ไหลจากหน้าผาสูงลงมา สายลมเบาๆ พัดมาอย่างสดชื่น ทุกคนต่างยืนมองทิวทัศน์ที่น่าทึ่งกันอย่างไม่เชื่อสายตาบรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความสดชื่นและความสงบ จือจื่อและทุกคนต่างเดินสำรวจไปตามทางเดินที่ลาดเอียงไปยังลำน้ำตกที่ไหลผ่านด้านข้าง"ที่นี่กว้างมากเลยนะ" จือจื่อพูดขณะเดินไปตามทุ่งหญ้า "ด้านนี้ข้าสามารถเอื้อมมือไปถึงน้ำตกที่ตกจากหน้าผาได้สบายๆ เลย หากข้าผันน้ำลงไปในแปลงเกษตรได้ที่นี่ คงจะได้ผลผลิตดีมากๆ เลย""จริงค่ะนายหญิง ที่นี่เหมาะมากกับการทำเกษตร แปลงข้าวโพด ผัก หรือแม้แต่ปศุสัตว์ก็ยังทำได้" เหมยจิ้งพูดพร้อมกับเดินข้างๆ จือจื่อสายตาของเหมยจิ้งทอประกายแห่งความสนใจและความหวัง"ลานกว้างขนาดนี้ มีพื้นที่มากเกือบ 20 ไร่เลยนะ ที่นี่จะเป็นแหล่งอาหารและทรัพยากรที่สำคัญมาก หากเราสามารถพัฒนาได้ดี" จือจื่อตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ดวงตาของนางจับจ้องไปที่แหล่งน้ำที่ไหลมาอย่างสวยงามพร้อมกับวางแผนในใจว่า จะทำอะไรกับที่นี่ในอนาคต"น่าทึ่งจริงๆ" โจวชวีกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน เขาหันไปมองไปยังพวกเพื่อนร่วมทาง "ที่นี่เหมือนจะเป็นสถานที่ที
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status