ภายในห้องทรงงานเงียบสงบ หยางหลินประสานมือคารวะอยู่เบื้องหน้า สีหน้าจริงจังผิดจากทุกครั้ง"ข้าหยางหลินอาสามาที่นี่เพื่อพูดคุยกับฝ่าบาทด้วยตัวเอง มันเป็นสิ่งที่น้องสงสัยว่าฝ่าบาทเหตุใดจึงปล่อยนางไป หญิงงามที่งดงามที่สุดและมากความสามารถ ตอนนี้จือจื่อ หรือสนมเยว่จือของฝ่าบาท เป็นขวัญใจชาวเมืองอี้ น้องเห็นมากับตาว่าเมืองอี้วิเศษแค่ไหน"หยงชิงถอนหายใจเบาๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง"แล้ววิเศษแค่ไหน"หยางหลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายอย่างคนที่ยังตื่นตะลึงไม่หาย"นางทำให้ที่นั่นราวสวรรค์ อย่าเพิ่งคิดแค่สวรรค์นะฝ่าบาท แต่ว่าสวรรค์ที่มีอยู่จริง นางพาข้าล่องลอยบนฟ้า อาบน้ำที่ไหลซู่สบายตัวราวกับอาบน้ำตกในทุกวัน อาภรณ์ของเราก็ซักได้สะอาดยิ่งกว่ามือคน หรือแม้แต่การปลดทุกข์ของเรายังมีน้ำชำระล้าง และไม่ต้องให้ผู้ใดมาเก็บสิ่งสกปรกเหล่านั้นให้ลำบาก ที่สำคัญไร้กลิ่นรบกวน"ห้องทั้งห้องเงียบลงทันทีคิ้วคมของหยงชิงขมวดเข้าหากันช้าๆ สายตาคมกริบจ้องหยางหลินตรงๆ"แน่ใจหรือ เจ้าเห็นมากับตาหรือไร"หยางหลินถอนหายใจยาว ก่อนจะประสานมือแน่นกว่าเดิม"ฝ่าบาท น้องไม่กล้ากราบทูลเท็จแม้ครึ่งคำ"เขาหยุดเล็กน้อย ก่
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
