All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 131 - Chapter 138

รถยนต์คันใหม่แล่นมาตามถนนสายหลักมุ่งตรงสู่วังหลวงของแคว้นซีเป่ย เสียงเครื่องยนต์ดังก้องไปตามทางอย่างแปลกประหลาดสำหรับผู้คนในยุคนี้ ครืน... ครืน...ล้อเหล็กหมุนไปข้างหน้าอย่างมั่นคงโดยไม่ต้องใช้ม้าลากแม้แต่ตัวเดียวสองข้างทางเริ่มมีผู้คนหันมามองเด็กๆ วิ่งตาม ผู้ใหญ่หยุดมือหันมองและวิ่งไปรุมล้อมจากสายตาสงสัย กลายเป็นความตื่นตระหนกและตื่นตะลึงในเวลาไม่กี่อึดใจหญิงชราคนหนึ่งหยุดชะงักกลางทางก่อนร้องขึ้น"นั่นมันอะไรกัน"พ่อค้าริมถนนเบิกตากว้าง"ไม่มีม้า แต่มันวิ่งได้ เจ้าเหล็กนั่นมันวิ่งได้"เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆผู้คนพากันวิ่งออกมามุงดูริมทางทอดยาวแน่นขนัดเด็กเล็กหลายคนชี้มือไปทางรถอย่างตื่นเต้น"เหล็กวิ่งได้"ชายคนหนึ่งถึงกับอ้าปากค้าง"มันวิ่งเอง ดูนั่นสิ"ยิ่งรถแล่นเข้าใกล้เขตวังหลวง ผู้คนก็ยิ่งมากขึ้นจากคนยืนมองสองสามคน กลายเป็นชาวบ้านจำนวนมากที่ยืนรายล้อมอยู่สองฝั่งถนน ต่างชะเง้อมองเจ้ารถเหล็กคันนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึงบางคนถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตา"ข้าฝันอยู่หรือไม่"อีกคนพูดเสียงสั่น"นี่มันสัตว์เหล็กหรือ"เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วแต่แล้วเสียงฮือฮาก็ยิ่งดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อมีคนตะ

เหล่าทหารรักษาการณ์ที่ยืนประจำอยู่สองฝั่งประตูต่างพากันมองรถเหล็กคันนั้นด้วยความตื่นตะลึง แม้จะได้รับข่าวล่วงหน้าแล้วว่าฝ่าบาทเสด็จกลับมาพร้อมสิ่งประดิษฐ์จากเมืองอี้ แต่เมื่อได้เห็นกับตา ทุกคนก็ยังแทบไม่อยากเชื่อสายตารถที่ไม่มีม้าลากกลับวิ่งได้เองภาพนั้นเหนือความเข้าใจของผู้คนในวังหลวงอย่างแท้จริงเบื้องหน้าประตูวัง หยางหลินนำเหล่าขุนนาง ขันที และนางกำนัลจำนวนมากมายืนรอรับเสด็จอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเห็นรถยนต์แล่นเข้ามาใกล้ สีหน้าของหลายคนก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงขุนนางคนหนึ่งพึมพำเบาๆ"นั่นคือสิ่งใดกัน"อีกคนเบิกตากว้าง"เหล็กวิ่งได้หรือ"หยางหลินแม้จะพยายามรักษาสีหน้า แต่แววตาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจไม่ต่างกันเขามองรถคันนั้นจนหยุดลงตรงหน้าขบวนต้อนรับเสียงเครื่องยนต์เงียบลงทั่วบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะทุกคนต่างเฝ้ามองว่าฝ่าบาทจะเสด็จลงมาอย่างไรประตูรถฝั่งคนขับถูกเปิดออกก่อนหยงชิงก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางสงบนิ่งดังเช่นทุกครั้งสีหน้าเรียบเฉยแต่สง่างามจนผู้คนต่างรีบก้มศีรษะลงทันที"ถวายพระพรฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี"เสียงถวายบังคมดังขึ้นพร้อมกันหยงชิงพยักหน้ารับเบา

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นในลานหน้าวังหลวง เสียงพูดคุยยังคงดังไม่ขาดสาย ขุนนางหลายคนยังพากันมองรถยนต์คันใหม่ด้วยความตื่นตะลึง บ้างก็ซุบซิบถึงความสามารถของจือจื่อ บ้างก็กล่าวชื่นชมไม่หยุดแต่ท่ามกลางความยินดีนั้น จู่ๆ จือจื่อกลับนิ่งลงเล็กน้อย กวาดตามองไปทั่วลานกว้างรอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังคงอยู่ แต่แววตากลับเริ่มกวาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคนนางมองผ่านหมู่ขุนนางที่มายืนรับเสด็จมองผ่านหยางหลินมองผ่านเหล่าขันทีและนางกำนัลแต่กลับไม่เห็นคนที่นางมองหาคิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยหยงชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าของนางจึงหันมาถามเบาๆ"มีอะไรหรือ"จือจื่อเงยหน้ามองเขา ก่อนตอบเสียงแผ่วลงเล็กน้อย"บิดาของข้า..."นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนถามออกมาตรงๆ"พ่อของข้า ใต้เท้าหลินซือหานไม่มาหรือ"ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น หยางหลินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ สีหน้าชะงักไปเล็กน้อยไทเฮาที่จับมือจือจื่ออยู่ก็มีสีพระพักตร์เปลี่ยนไปทันทีเช่นกันบรรยากาศที่เมื่อครู่ยังอบอุ่นครึกครื้น พลันเงียบลงอย่างประหลาดจือจื่อมองสีหน้าของทุกคนแล้วหัวใจเริ่มกระตุกวูบนางหันมองหยางหลินทันที"เกิดอะไรขึ้น พ่อข้าไปไห

สนมเสวียนซีในสภาพเสื้อผ้ายับย่น กอดห่อผ้าสัมภาระแน่น เดินออกมาจากตำหนักอย่างอ่อนแรง ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ไม่หยุดจากสนมเอกผู้เคยสูงส่ง บัดนี้นางถูกปลดออกจากฐานะและถูกขับออกจากวังหลวงราวกับคนไร้ค่าทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอัปยศแต่เมื่อเดินมาถึงลานด้านข้าง เสวียนซีกลับชะงักฝีเท้าทันทีชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะเบื้องหน้านั้น จือจื่อยืนรออยู่แล้วข้างกายนางคือเหมยจิ้งที่ยืนกอดอกนิ่งๆและที่ทำให้เสวียนซีหน้าซีดเผือดก็คือ...ขันทีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง กำลังถือไม้สำหรับโบยอยู่ในมือเสวียนซีถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างหวาดกลัว"ฮองเฮา..."เสียงของนางสั่นทันที“ฮองเฮาโปรดไว้ชีวิตด้วย”จือจื่อมองนางด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้านางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดอย่างไม่ทุกข์ร้อน"โบยนางห้าสิบที"เสียงนั้นเรียบมากจนยิ่งน่ากลัวเสวียนซีตัวสั่นทันทีแต่จือจื่อกลับขมวดคิ้วนิดหนึ่งแล้วพูดต่อเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้"เอะ...ไม่สิ ตอนนั้นข้าโดนโบยตั้งหลายทีจนสลบไป"ยิ้มบางๆ น้ำเสียงยังคงนิ่งเรียบ แต่สายตาเย็นเยียบจนเสวียนซีแทบทรุดเสวียนซีร้องไห้ออกมาทันทีนางทิ้งห่อผ้าลงกับพื้นแล้