Lahat ng Kabanata ng สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Kabanata 71 - Kabanata 80

ลานกว้างเงียบลงหลังเสียงเปลวไฟใต้กระเช้าดับหาย เหลือเพียงเงาร่างหนึ่งยืนแหงนหน้ามองท้องฟ้า บอลลูนผืนใหญ่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ เล็กลงทุกขณะราวกับตั้งใจหนีใครบางคนโดยเฉพาะหลงเกอยกมือบังแสงแดด ดวงตาจับจ้องจุดสีสดที่เคลื่อนห่างออกไปอย่างไม่วางตา"ทำไมนางไม่ชวนข้าสักคำร้ายกาจจริงๆ มีของดีดีแบบนี้กลับไม่ให้ข้าได้ลองสัมผัส"กงเหวินยิ้มเจื่อนๆ“คราวหน้าไท่จือท่านก็ต้องลองร้องขอกลับนางดู” หลงเกอพยักหน้าขึ้นลงหยางหลินยืนกอดอกอยู่ข้างๆ มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่งอย่างไม่ปิดบัง"นางอะนะก็คงเบื่อท่านนั่นแหละขอได้ก็ไม่รู้ว่านางจะให้ไปด้วยหรือไม่"หลงเกอไม่แม้แต่จะหันมามองตอบ เขายังคงมองบอลลูนลอยตัดท้องฟ้าสีคราม ดวงตากลับเป็นประกายสดใสเหมือนเด็กที่เพิ่งเจอของเล่นชิ้นใหม่"ข้าตั้งเป้าไว้แล้ว ข้าจะต้องได้นั่งบอลลูนของนางให้ได้ หากข้าไม่ได้นั่งบอลลูน ข้าจะไม่เดินทางไปที่วังหลวงซีเป่ย"หยางหลินหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจยาว เหมือนคนที่รู้ชะตากรรมตัวเองดีว่า… เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆศาลาริมสระด้านในเงียบสงบ ใต้เท้าหลินยืนพิงเสาไม้ สีหน้าครุ่นคิด ขณะองค์ชายหยางหลินยืนกอดอกอยู่ข้างกัน ทั้งสองลดเสียงลงราวกับเกรงว่าล

ตำหนักฉือหนิงของพระพันปี เงียบสงบ กลิ่นกำยานลอยอ้อยอิ่ง ไทเฮาประทับเอนกายพิงหมอนหยก พระพักตร์เรียบขรึมแต่แฝงความหนักพระทัย ข่าวเรื่องถาดป้ายถูกเลือกซ้ำชื่อเดียวยังสะท้อนอยู่ในหู “เรื่องของฮ่องเต้ชักจะวุ่นวายกันใหญ่ข้าได้ยินเรื่องสั่งลงทัณฑ์หัวหน้าขันทีโอหยา แค่เพียงชื่อสนมซ้ำกัน ซ้ำกันแล้วทำไม ขนาดซ้ำกันเขายังไม่เลือกใคร”ถอนหายใจก่อนพูดเบาๆ"ไม่ได้การแล้ว ฮ่องเต้ทำแบบนี้ สนมคนไหนจะมีความอดทน พวกนางจะต้องแห้งเหี่ยวเฉาตายไปทีละคน"นางกำนัลคนสนิทที่ยืนพัดอยู่ข้างกายก้มศีรษะรับคำ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อย"เอาแบบนี้ดีไหมเพคะไทเฮา เราหาใครสักคนที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้"ไทเฮาหันมามองทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน"เรื่องไหน"นางกำนัลขยับเข้าใกล้ กระซิบเสียงต่ำอย่างระมัดระวัง"เรื่องบนแท่นนอนเพคะ ฝ่าบาทอาจไม่สันทัดเรื่องนี้จึงไม่เริ่มก่อน ไม่ใช่ไม่เริ่มก่อนทว่าไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดีต่างหาก"คำพูดนั้นทำให้ไทเฮานิ่งไปชั่วครู่ พระหัตถ์ที่ถือประคำหยุดชะงัก ก่อนจะทำท่าครุ่นคิดตาม"จริงด้วยสินะข้าลืมไปเสียสนิท ฮ่องเต้ทรงครองราชย์ตั้งแต่วัยเยาว์ เรื่องราชการหนักหนา… บางทีเรื่องส่วนพระองค์อาจมิไ

ถานถานเบ้ปากใส่ท่าทางเอ้อระเหยของหลงเกออย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นกลางที่ประชุม"คนอื่นเขาจริงจังกันหมด แต่ดูไท่จือจากแคว้นเหลียงสิ แบบนี้เมื่อไหร่บ้านเมืองของท่านจะเจริญรุ่งเรืองเหมือนเมืองอี้ของพวกเรา"หลงเกอสะดุ้งเฮือก ดวงตาวาวโรจน์ทันที ใบหน้าหล่อเหลาเครียดตึง"นี่เจ้าปากกล้าเสียจริง ข้านะเป็นไท่จือนะ ดูแคลนข้าเพียงนี้ ข้าจะสั่งประหารเจ้า"ถานถานเบ้ปากแรงกว่าเดิม ก่อนจะถกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยอย่างห้าวหาญ ยืนเท้าเอวไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว"ที่นี่เมืองอี้เจ้าค่ะ แล้วเมืองอี้นายหญิงจือจื่อใหญ่ที่สุดแล้ว ไท่จงไท่จืออะไรกัน ไปไกลๆ เลย ชิ้ววว"คำว่า ชิ้ววว ถูกเป่าออกมาพร้อมท่าปัดมือไล่ราวกับไล่แมวข้างถนนหลงเกอผุดลุกขึ้นพรวด เก้าอี้ครูดพื้นดังครืด สีหน้าแดงก่ำจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ"ข้าจะฆ่าเจ้า"ถานถานกลับยิ้มกว้าง ตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์"ฆ่าอะไรก่อน แค่จะไปวังหลวงซีเป่ยยังไปไม่ถึง แวะเสียที่นี่แล้วอยู่ยาว ไม่อยากลำบากในการเดินทางสิท่า"คำพูดแทงใจดำจนหลงเกอกัดฟันกรอด มือกำหมัดแน่นแทบสั่นหยางหลินกับหยางจินรีบเข้ามาจับแขนเขาไว้คนละข้างแน่นหนา

สามวันต่อมา บริเวณปล่องภูเขาไฟที่เคยรกร้างกลับคึกคักไปทั่ว ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงค้อนกระทบไม้และเหล็กดังเป็นระยะ รางลำเลียงแบบง่ายถูกวางพาดจากพื้นที่สูงด้านในปล่อง ลาดเอียงยาวลงมาทะลุถึงทางเข้าออกที่พวกเขาเคยระเบิดเปิดไว้ก่อนหน้านี้ ด้านบนของลานกว้างเริ่มถูกแบ่งเป็นแปลงเรียงตัวอย่างมีระเบียบ เมล็ดพันธุ์ถูกหว่านลงดินใหม่ ขณะที่คนงานช่วยกันพรวนดิน เตรียมพื้นที่เพาะปลูกอย่างขะมักเขม้นรางที่จือจื่อออกแบบใช้ท่อนไม้เนื้อแข็งวางคู่เป็นแนว ยึดด้วยหมุดเหล็กให้มั่นคง พื้นรางลาดต่ำตามแรงโน้มถ่วง รถลำเลียงเป็นโครงไม้ติดล้อเหล็กกลม มีคานกันหลุดด้านข้าง เวลาใช้งานเพียงใช้ลอกชักรถขึ้นไปตั้งต้นด้านบน จากนั้นปล่อยให้ไหลลงมาตามแรงลาดชันเอง ไม่ต้องใช้แรงคนลากลง ประหยัดทั้งแรงและเวลาไม่นานเสียงครืดคราดก็ดังขึ้น รถรางคันแรกไหลลงมาตามรางอย่างรวดเร็ว ภายในบรรทุกถ่านหิน กำมะถัน และก้อนแม่เหล็กจำนวนมาก พอถึงปลายทางก็มีคนรอรับขนลงอย่างเป็นระบบซูอวีนั่งอยู่บนรถรางอีกคันที่กำลังถูกปล่อยตัวจากด้านบน หัวเราะเสียงใส ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นเมื่อรถพุ่งไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำอย่างรวดเร็ว ลมตีแก้มจนผมปลิวกระจาย"เ

ภายในตำหนักหลวงแห่งแคว้นใต้ แสงตะเกียงทองส่องกระทบพื้นหยก เฉินเปียวเอนกายบนบัลลังก์อย่างสบาย มือหนึ่งถือจดหมายที่เพิ่งถูกส่งมาถึง มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นอย่างพึงพอใจ"นางยอมตกลงที่จะมาที่นี่ ดีมาก ให้คนจัดการต้อนรับนางให้ดีที่สุด"ขันทีข้างกายยิ้มเจ้าเล่ห์ รีบก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย"มาถึงก็จัดการรวบหัวรวบหางนางเสีย"เฉินเปียวเหลือบตามองทันที สีหน้าคล้ายยิ้มแต่แววตาเย็นลงเล็กน้อย"หุบปากของเจ้าเสีย ข้านะไม่ได้ใจร้ายเพียงนั้น นางเป็นสนมของหยงชิง ซึ่งข้ามีสนมนับร้อย ก็คงไม่อยากจะได้เศษเดนของใครแน่ๆ"ขันทีรีบประสานมือก้มหน้า"ข้าน้อยปากมากเองพ่ะย่ะค่ะ"ทว่าในใจของขันทีกลับแค่นหัวเราะเงียบๆ สายตาที่ก้มต่ำซ่อนความรู้ทันไว้เต็มเปี่ยมเฉินเปียวตัวดี ไม่สนว่าเมียใครลูกใคร หากต้องตาต้องใจเมื่อใด สุดท้ายก็ล้วนถูกพาเข้าวังจนสิ้นคิดถึงตรงนี้ มุมปากขันทีจึงกระตุกขึ้นนิดเดียว ก่อนจะกดมันลงอย่างรวดเร็วไม่ให้ผู้ใดทันเห็นด้านบนบัลลังก์ เฉินเปียวกำจดหมายในมือแน่นขึ้น แววตาฉายประกายหมายมั่น"จื่อจือ… เมืองอี้…"เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ"ข้าอยากเห็นนัก ว่าเจ้าจะเก่งกาจเพียงใด"เมืองอี้จื่อจือพิงพนักเก้าอี