All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 91 - Chapter 100

เฉินเปียวจ้องหน้าหญิงทั้งสองครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายราวกับพูดเรื่องธรรมดา"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"ลานจัดเลี้ยงเงียบลงอีกครั้งเฉินเปียวกวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ ก่อนจะหยุดที่หรูหรัน"ข้าไม่ถามแล้วว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่หรือไม่"มุมปากของเขายกขึ้นช้าๆ"แต่ข้าจะคุมตัวเจ้าไว้ที่นี่เสีย ไม่ให้กลับไปที่เมืองอี้"ขุนนางหลายคนก้มหน้าลงทันทีหรูหรันชะงักเล็กน้อย นางหันหน้ามองด้านหลังอย่างรวดเร็วจือจื่อที่ยืนอยู่ในคราบสาวใช้กลับยิ้มเย็นนางก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือของหรูหรันเบาๆ ราวกับกำลังช่วยจัดชายแขนเสื้อริมฝีปากของจือจื่อขยับเพียงเล็กน้อย"ไม่ต้องห่วง"เสียงกระซิบแผ่วจนมีเพียงหรูหรันที่ได้ยิน"เรามีแผนสอง ท่านมียาสลบในมือ หากเขาบังคับกดดันท่านก็แค่ใช้ยาสลบนั่นเสีย"จือจื่อยังคงก้มหน้าเหมือนกำลังรับคำสั่งนายหญิง"แล้วเราจะหนีออกไป ข้าส่งสัญญาณให้คนของเราเข้ามาช่วยในทันที ที่หานเย่ไม่กลับออกไปในค่ำคืนนี้"หรูหรันกระพริบตาเล็กน้อยก่อนกระซิบตอบ"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"จือจื่อยังคงยิ้มบาง"ใจเย็นไว้พี่สาว"นางพูดแผ่วๆ"ข้าตกลงกับคนของเราไว้ หากหานเย่ไ

ประตูไม้หนาถูกผลักเปิดอย่างแรงก่อนที่ร่างของจือจื่อจะถูกทหารโยนเข้าไปด้านใน ห้องสี่เหลี่ยมแคบปิดทึบแทบไม่มีหน้าต่าง มีเพียงตะเกียงดวงเล็กแขวนอยู่บนผนังให้แสงสลัวประตูปิดดังปังทันทีเสียงกลอนเหล็กด้านนอกขยับดังกรึบจือจื่อถอนหายใจ องครักษ์หลายคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูไม่ห่างจือจื่อลุกขึ้นนั่งช้าๆ ปัดฝุ่นบนแขนเสื้อก่อนจะมองสำรวจห้องเงียบๆ สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยก็ดีกว่าที่คิดไว้อย่างน้อยก็ไม่ถูกประหารตรงนั้นถูกขังแบบนี้ยังมีโอกาสหนี เพียงแค่รอคนขจองเมืองอี้กับโจวชวีและชูอวี่ นำระเบิดที่ขนมาเพื่อเปิดทางให้จือจื่อและคนอื่นๆ ได้หนีในอีกด้านหนึ่งของตำหนัก หานเย่ถูกจับแยกไปคุมขังในห้องเล็กอีกห้อง กระบี่คู่ใจถูกยึดไปตั้งแต่ตอนถูกล้อมตัว เขายืนพิงผนังกอดอกแน่น สีหน้าเคร่งขรึม"ท่านองครักษ์ เราจะทำอย่างไรดี"เสียงของหรูหรันที่หวั่นใจกว่าใคร เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ"ท่านลุงหนานซ่ง เราจะช่วยจือจื่อได้อย่างไร"หานเย่หันมองไปยังหนานซ่งที่นั่งอยู่ใกล้กำแพง สีหน้าของชายวัยกลางคนกลับสงบนิ่งอย่างประหลาดกระบี่ของเขาก็ถูกยึดไปแล้วเช่นกัน แต่ท่าทางยังคงมั่นคงหนานซ่งถอนหายใจเบาๆ"นายหญิงคาดการณ์ไว้อ

ห้องคุมขังยังคงเงียบงัน มีเพียงแสงตะเกียงที่สั่นไหวตามลมอ่อนจากช่องระบายอากาศด้านบนจือจื่อยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเฉินเปียว แต่ในใจกลับคำนวณเวลาอย่างรวดเร็วตามแผนแล้ว ตอนนี้โจวชวีกับชูอวี่ควรจะเข้ามาได้แล้ว หรือจะมาแล้วนะแต่ทุกอย่างกลับเงียบสนิทไม่มีเสียงต่อสู้ ไม่มีเสียงสัญญาณเฉินเปียวมองสีหน้าของนางอย่างจับผิด ก่อนจะยิ้มบาง"ยอมแล้วหรือ ฮ่าาาา"เขาเอ่ยเสียงต่ำ"ยอมจำนนแล้วสินะ ความจริงแล้ว อยู่กับข้าเสียที่นี่ดีกว่า ไปทนลำบากที่เมืองอี้ข้าจะแต่งตั้งเจ้าในตำแหน่งสนม"เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวจือจื่อแสร้งยืนนิ่ง ไม่ทำท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางสูดหายใจลึกเล็กน้อยเหมือนกำลังตั้งสติเอาวะเป็นไงเป็นกัน"ฝ่าบาทใจเย็นๆ จือจื่ออย่างไรก็หนีไม่ได้อยู่แล้ว"นางหลุบตาลงเล็กน้อย ทำท่าราวกับยอมจำนน"ขอข้าทำใจสักหน่อย จะให้"คำพูดนั้นเหมือนการยอมแพ้ แต่ในแววตาที่ก้มต่ำลง กลับมีประกายคมกริบซ่อนอยู่จือจื่อกำลังยื้อเวลาและกำลังรอให้คนของเมืองอี้มาถึงเฉินเปียวย่างสามขุมเข้ามา ดวงตาแพรวพราวด้วยความต้องการและชัยชนะที่คิดว่าอยู่ในกำมือจือจื่อถอยหลังทีละก้าวจนแผ่นหลังชนผนัง เย็นเฉียบจากหินกระทบผิวผ่านเส

แรงระเบิดยังคงสะท้อนก้องอยู่ในลานวังหลวง เศษหินแตกกระจาย ควันหนาทึบลอยปกคลุมไปทั่ว ผู้คนวิ่งหนีกันอลหม่านหยงชิงยืนนิ่งชั่วขณะ ดวงตาคมมองรอบด้านอย่างประเมินสถานการณ์ หยวนเซียวขยับเท้าเข้ามายืนข้างหน้าเล็กน้อย มือแตะด้ามกระบี่แน่น สีหน้าสงบแต่แววตาตึงเครียดหลงเกออ้าปากค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลือเชื่อ"ของเล่นเมืองอี้นี่ร้ายกาจจริง"หลงเกอพูดยิ้มๆ"นี่มันอาวุธปีศาจหรืออย่างไร"หยวนเปียวเผลอพูดความในใจกงเหวินยืนนิ่งอึ้งอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะรีบขยับเข้ามาใกล้หยงชิงขณะเดียวกัน เฉินเปียวที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเคร่งเครียดลงทันทีเมื่อเห็นความเสียหาย เขารีบถอยกรูดไปด้านหลัง หน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนจะตะโกนลั่น"องครักษ์ องครักษ์มาที่นี่ อารักขาข้า"ทหารจำนวนมากรีบกรูเข้ามาล้อมเขาไว้ เสียงกรีดร้องของนางสนมและนางกำนัลดังระงม บางคนทรุดตัวลงกับพื้น บางคนวิ่งหลบไปหลังกำแพงด้วยความหวาดกลัวท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างบางของจือจื่อกลับก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อนนางยกมือขึ้นเล็กน้อย วัตถุเป็นแท่งสีดำในมือสะท้อนแสงไฟวูบวาบจนทุกสายตาหันมามองหยงชิงขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมื

ม้าหลายตัวพุ่งออกจากแนวป่ามาสู่ลานโล่งบนเนินเตี้ย แสงไฟสีส้มสว่างวาบตัดกับความมืดของค่ำคืน กองไฟขนาดใหญ่ที่จุดนัดหมาย บ่งบอกว่ากำลังรอเบื้องหน้าคือสิ่งประหลาดขนาดใหญ่ที่ลอยพองตัวอยู่เหนือพื้น ผ้าผืนมหึมาขึงตึงเป็นรูปทรงกลม ใต้ลงมาคือตะกร้าไม้ผูกเชือกแน่นหนาเปลวไฟกำลังลุกโชนอยู่ในเตาเหล็ก คนของลุงเฉียวถงสองคนเร่งไฟและสูบลมอย่างรีบร้อน ใบหน้าตื่นตระหนกเร่งรีบ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจหยงชิงชะงักงัน ดวงตาคมจ้องไปที่สิ่งนั้นอย่างตกตะลึงแบบปิดไม่มิดลมร้อนจากเปลวไฟพัดมากระทบใบหน้า ทำให้เสื้อคลุมของเขาปลิวไหว"นี่คือบอลลูนที่เจ้าว่าหรือ"เขาพูดช้าๆ เหมือนยังไม่อยากเชื่อสายตาจือจื่อที่นั่งอยู่ด้านหน้าเพียงยกมุมปากเล็กน้อย"ของเล่นใหม่ของเมืองอี้"ขณะเดียวกัน หยวนเซียวกับหลงเกอควบม้าตามมาทัน เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับเบิกตากว้างหลงเกอกระโดดลงจากหลังม้าทันที เดินวนรอบตะกร้าไม้เหมือนเด็กได้ของใหม่"ในที่สุดข้าก็จะได้นั่งเสียที"น้ำเสียงตื่นเต้นจนปิดไม่อยู่“มีเวลาไม่มาก คสวรจะเร่งเดินทางขอรับนายหญิง” โจวชวีพูดขึ้น จือจื่อพยักหน้าหยวนเซียวแม้ยังคงท่าทีสงบนิ่ง แต่แววตาก็มีประกายประหลาดใจ เขา