Все главы บ่วงแค้นพันธนาการรัก: Глава 11 - Глава 19

วันรุ่งขึ้นเวลา 6.00 น.ดารินต้องตื่นเช้ากว่าปกติ ลุกขึ้นมาทำอาหารห่อใส่ปิ่นโตเพื่อไปทานเอง วันนี้เธอต้องเปลี่ยนหน้าที่ทำงานใหม่ ผันตัวจากการเป็นแม่บ้าน มาเป็นคนงานทำสวนแทน ดังนั้นชุดยูนิฟอร์มจึงเปลี่ยนไป เจ้าของใบหน้าสวยจ้องมองตัวเองอยู่หน้ากระจก ก่อนจะหมุนตัวหนึ่งรอบเพื่อเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง หญิงสาวร่างบางอยู่ในชุดทำสวน เสื้อแขนยาวผ้าร่ม ส่วนกางเกงเป็นกางเกงวอร์มสีดำขนาดพอดีตัว มีหมวกสานหนึ่งใบที่ป้าสาหามาให้ตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้นทุกคนต่างมองเธอด้วยสีหน้ารังเกียจ คงมีแต่ป้าสาคนเดียวที่ยังคงดีกับเธออยู่"ลินดา พร้อมหรือยังรถมารับแล้ว"เสียงของป้าสาตะโกนเรียกในขณะที่คนตัวเล็กกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่"พร้อมแล้วค่ะ เดี๋ยวลงไปค่ะ"เรียวปากสีหวานตอบ มือเล็กรีบคว้ากระเป๋าข้างกาย พร้อมกับปิ่นโตบนโต๊ะแล้วเร่งฝีเท้าเดินลงไป เพียงชั่วพริบตานัยน์ตาสีน้ำผึ้งทอดมองกระเป๋าผ้าสีขาวใบเก่า ๆ ซึ่งเป็นของพี่นวลทำให้เธออดนึกถึงเรื่องที่พี่นวลไม่ชอบเธอไม่ได้ แต่เธอพอจะเดาออกที่พี่นวลไม่ชอบเธอนั้น น่าจะมาจากเธอแย่งห้องนอนของพี่นวล แถมเสื้อผ้าของใช้ต่าง ๆ ยังต้องห

แสงแดดยามเที่ยงสะท้อนผิวน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ รอบข้างล้อมรอบด้วยต้นไม้เขียวขจี ดารินนั่งตรงข้ามกับโจฮัน ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะสุขุมและอ่อนโยน แต่หญิงสาวพยายามกลั้นความอึดอัดใจอย่างเต็มที่ นัยน์ตาสีน้ำผึ้งมองไปที่จานอาหารตรงหน้าอย่างไร้ความอยาก“ทานข้าวสิ เธอยังไม่ได้ทานอะไรมาใช่ไหม”โจฮันพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ส่วนคนตัวเล็กฝืนยิ้มตอบ“กินแล้วค่ะ ไม่รบกวน”แต่โจฮันกลับยิ้มอ่อนโยนแล้วดันจานอาหารเข้าไปหาเธออีก“งั้นลองกินขนมสิ เขาว่ากันว่ากินคาวไม่กินหวานสันดานทาสไหม”“ไพร่ค่ะ”เสียงหวานตอบ ส่งสายตาดุ ๆ ไปหาโจฮัน ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาชอบใจ“งั้นผมไม่เกรงใจนะ จะกินละนะ”ในขณะที่โจฮันกำลังจะตักอาหารเข้าปาก ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลัง พร้อมกับผู้เป็นพี่ชายที่คุ้นเคย ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้เสียง เขามองไปที่หญิงสาวด้วยแววตาที่นิ่งเฉย ก่อนจะพูดกับผู้เป็นน้องชายว่า“คุณย่าให้มาตาม บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย”โจฮันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหุบยิ้ม ลุกขึ้นทันที จากนั้นเขาเหลือบมองลินดาด้วยสายตาที่เสียดายเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะ“งั้นวันหลังแล้วกันนะ”เมื่อผู้เป็นน้องชายจาก

ในป่าที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด คู่โจชัวและดารินเดินเข้าไปลึกเรื่อย ๆ เป็นเวลานานกว่า 15 นาทีแล้ว ที่เดินวนอยู่ตรงนี้ ภายในป่า มีแสงแดดแทรกผ่านต้นไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ เหมือนจะบอกให้ระวังการก้าวย่างในทุกย่างก้าว แต่ทั้งคู่กลับไม่ได้สนใจทิวทัศน์โดยรอบเลยสักนิดคนตัวเล็กเดินตามหลังคนตัวสูงอยู่ห่างๆ เพราะในใจรู้สึกไม่พอใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่หาย ส่วนชายตรงหน้าเองก็ไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่เดินนำหน้าอย่างเงียบเชียบเหมือนเธอเป็นแค่เงาตามหลัง เจ้าของใบหน้าสวยหรอกตามองบนกำหมัดแน่นแล้วชกลอย ๆ กลางอากาศราวกับจะระบายความหงุดหงิด แต่ทันทีที่โจชัวหันกลับมา เธอก็รีบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แสร้งทำเป็นสนใจดอกไม้ป่าแถวนั้นแทน“เฮ้อ… จะเดินไปอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย เห็นแต่ต้นไม้กับยุง” เสียงหวานเอกบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตบยุงที่มากัดต้นแขนจนเสียงดังเพี้ยะ!ชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างหน้าหันขวับมามองเธอ พร้อมกับส่งสายตาคมกริบ เป็นเชิงบอกให้เธอเงียบลงหน่อย ดารินเงียบเสียงไปแต่ยังไม่วายทำหน้าบึ้ง ในใจคิดว่า “ถ้าไม่อยากให้ฉันพูด ทำไมไม่รีบหาสัตว์ป่าให้เจอสักทีเล่า!”โจชัวยังคงไม่พูดอะไร เขายังคงมองรอบๆ ด้วยส

นัยน์ตาสีน้ำผึ้งหันไปมองนาฬิกาบนผนังห้อง เห็นว่ามันเลยเวลาบ่ายมาแล้ว และเธอเพิ่งรู้ตัวว่าหลับไปนานเกินไป“นี่มันเย็นมากแล้ว…” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เพราะเพิ่งนึกได้ว่าตอนเย็นมีงานประกาศผลผู้ชนะในการล่าสัตว์ป่าประจำปีของตระกูลเพมเบอร์ตัน ซึ่งเป็นงานใหญ่และสำคัญของตระกูลเมื่อดารินนึกถึงหมอภูที่คอยดูแลเธอมาตลอดวัน เธอก็รู้สึกเกรงใจ กลัวว่าการที่เขาอยู่ดูแลเธอจะทำให้เขาพลาดโอกาสไปร่วมงานในครั้งนี้ ดารินจึงหันไปถามเขาเสียงแผ่วเบา“คุณหมอไม่ไปงานเลี้ยงหรือคะ?”นายแพทย์หนุ่มเงยหน้าจากสมุดบันทึกที่เขากำลังจดอะไรบางอย่างอยู่ เผยยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะพยักหน้าแล้วตอบเสียงเรียบ“เดี๋ยวผมไป งานยังไม่เลิกง่าย ๆ หรอก” จากนั้นเขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมจะอาบน้ำเพื่อไปเข้าร่วมงานดวงตาเรียวมองตามเขาด้วยสายตาโล่งใจ แต่ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในชุดที่ตัวเองสวมอยู่ คนตัวเล็กก้มลงมองเสื้อผ้าตัวเอง แล้วรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ชุดเดิมที่เธอใส่ก่อนหน้านี้ ความตกใจพลันแทรกเข้ามาในใบหน้าของเธออย่างปิดไม่มิดหมอภูหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเธอ

พัดชาค่อยๆ ก้าวเดินตามหาโจชัวไปทั่วบ้าน ทุกที่ที่เขามักจะไปเธอก็ไปหมดแล้ว แต่กลับไม่พบเขาเลย จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องของโจลีน เธอหยุดอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นดารินวิ่งออกมาจากห้องด้วยใบหน้าตื่นตระหนกและเนื้อตัวที่สั่นสะท้านหญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความสงสัย พลางคิดในใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงออกมาจากห้องนี้ได้ เมื่อร่างของดารินวิ่งหายไปในความมืดแล้ว มือเรียวจึงแง้มประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องนั้น เธอเห็นโจชัวนั่งนิ่งอยู่ สภาพของเขาดูสับสนเล็กน้อย ท่อนบนเปลือยเปล่าแต่สติยังคงอยู่ครบถ้วนหญิงสาวกำมือแน่น เธอไม่กล้าเข้าไปใกล้ โจชัวตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวแผ่ออกมา และพัดชารู้ดีว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองคนทำอะไรกัน และมันเกิดอะไรขึ้น“ผู้หญิงคนนี้… ต้องกำจัดเธอออกไป…” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง สายตาแข็งกร้าวพลางคิดแผนในใจเพื่อจัดการกับดารินที่ทำให้เธอหงุดหงิด ตั้งแต่เจอกันที่ป่าอีกด้าน ดารินกลับมาถึงห้องเล็กๆ ที่เธอพักในโรงไม้เก่า สภาพโทรมและเต็มไปด้วยฝุ่นแต่เธอกลับไม่สนใจอะไรเลย ความโกรธแค้นและเจ็บปวดท่วมท้นในใจจนควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามถูริมฝีปากและเนื้อตัวอย่างบ้าคลั่ง ควา