All Chapters of บ่วงแค้นพันธนาการรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ณ ห้องรับแขกแม่ยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆ ดารินบนโซฟา มือของคุณหญิงลดาวางทาบกับมือเรียวบาง ทำให้ดารินรู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่ไม่เคยได้รับ แม่สบตาเธออย่างอ่อนโยนและเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนแอและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในทุกคำพูด“ดาริน… แม่ขอโทษ” คำขอโทษจากแม่ทำให้ดารินหันไปมองแม่อย่างงุนงง ไม่เคยคิดว่าแม่จะพูดคำเหล่านี้ออกมา “ขอโทษที่ตอนนั้นทำเหมือนกับไม่ชอบลูกเลย… แม่ไม่เคยอยากจะทำให้ลูกรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ”คนตัวเล็กเงียบไป ยังรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในคำพูดของผู้เป็นมารดา ราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนไปเร็วเกินกว่าที่เธอจะตามทัน “ทำไมคะแม่? ทำไมถึงทำกับฉันแบบนั้น?” หญิงสาวถามเสียงเบา ความรู้สึกเจ็บปวดที่เธอเก็บเอาไว้ตอนนั้นกลับมาอีกครั้งแม่ถอนหายใจลึก และเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว“มันไม่ใช่เพราะแม่ไม่รักลูก… แต่เป็นเพราะแม่รักลูกมากเกินไปต่างหาก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความขอโทษและความสำนึกผิดดารินฟังไปยังไม่เข้าใจคำพูดเหล่านั้นจนกระทั่งแม่อธิบายต่อไป“เมื่อแม่รู้ว่าไอรีน...ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่…แม่สังเกตเห็นไอรีนตลอดว่าไอรีนมีท่าทีที่เปลี่

วันนี้เป็นวันสำคัญ วันหมั้นระหว่าง หมอภู จากตระกูลวรรณศิริ และ ไอด้า จากตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ แต่หากพูดตามความจริง ไอด้าที่ทุกคนคาดหวังจะเดินเข้ามาภายในห้องจัดงานหมั้นในวันนี้ กลับไม่ใช่ ไอด้า คนเดิมที่ทุกคนรู้จัก แต่เป็น ดาริน น้องสาวคนเล็กของไอด้า ซึ่งสวมรอยแทนพี่สาวที่กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลดารินยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้จัดการของตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ในชุดเจ้าสาวสีขาว ซึ่งเป็นชุดที่เดิมทีไอด้าควรจะได้สวมใส่ในวันนี้ มือข้างหนึ่งจับดอกไม้ในมือแน่น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนและความเครียด อะไรบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอกำลังเกิดขึ้นในขณะนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปกับเรื่องนี้ดีก่อนหน้านี้ภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ไพศาลสกุลรัตน์ ดารินนั่งอยู่บนโซฟา สองมือประสานกันบนตัก รู้สึกถึงน้ำหนักของการตัดสินใจที่ต้องทำในไม่ช้า ท่ามกลางความบีบรัดของเวลาที่เหลืออยู่ เพราะเธอได้ยินคำพูดจากแม่ที่ทำให้ใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ"ดาริน..." แม่ลดากล่าวเสียงเบา ท่ามกลางความเงียบในห้อง "เรื่องนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ที่ลูกต้องสวมบทบาทเป็นไอด้า เพื่อให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี... เร็ว ๆ น

โจชัวกลับมายังคฤหาสน์เพมเบอร์ตันในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด อากาศเย็นชื้นซึมเข้ากระดูก แม้จะเป็นที่ที่เขาคุ้นเคย แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจชายหนุ่มใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะมาถึง ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนเมื่อถึงห้องนอนของโจลีน ก็ก้าวไม่ถึงเตียงดี เขาทิ้งตัวลงกับที่นอนนุ่ม เหลือเพียงแสงอ่อนจากโคมไฟริมเตียงที่ส่องให้เห็นใบหน้าที่ขมวดเข้าหากันอย่างสับสน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาก่ายหน้าผาก ราวกับหวังจะให้ความกดดันที่รุมเร้าจากภายในหายไปนี่เขาแก้แค้นผิดคนอย่างนั้นหรือ? ภาพเหตุการณ์ซ้อนทับเข้ามาเป็นลำดับ ความโกรธแค้นที่เขาแบกไว้บนไหล่เพื่อเธอคนนั้นมันเป็นความผิดพลาดหรือเปล่า? ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเกาะกุมเข้ามาในจิตใจ โจชัวหลับตาลง แต่เสียงหัวใจกลับเต้นรัว เขารู้สึกถึงความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เสียงสะท้อนในใจดังขึ้นว่าตนได้ทำผิดมหันต์"นี่ฉันทำผิดต่อเธอมากใช่ไหม...ดาริน" เขาพึมพำออกมาอย่างอ่อนล้า ความรู้สึกผิดทับถมจนไม่สามารถตัดใจได้ดวงตาของเขาพลันเห็นภาพของดารินในงานล่าสัตว์ครั้งก่อน ความเย็นชาและความไม่ใส่ใจที่เขาเคยแสดงออกมาในตอนนั้นดูเป็นการทำร้ายเธอไปโดยไม

เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในบ้าน ยายสาเตรียมอาหารเช้าให้ดารินด้วยความตั้งใจ ทั้งข้าวต้มหมูร้อน ๆ และผักสดจากสวนที่เธอเก็บมาเอง จัดใส่จานเรียงสวยงามบนโต๊ะ ไม่นานนัก ขุนก็ยกถาดอาหารเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง"ดาริน ตื่นแล้วเหรอครับ ยายเตรียมของโปรดไว้ให้ทั้งนั้นเลยนะ" ขุนพูดอย่างภูมิใจดารินยิ้มขอบคุณ พลางสูดกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมา แต่แล้วใบหน้าเธอก็ซีดลง อาการคลื่นไส้เดิมกลับมาอีกครั้ง หัวใจเธอเต้นรัว รู้สึกเหมือนทุกกลิ่นและรสทำให้เธออยากเบือนหน้าหนี“ยาย…ดารินขอโทษนะจ๊ะ แต่ดูเหมือนจะทานไม่ลงจริง ๆ" เรียวปากสีหวานเอ่ยอย่างอาย ๆ พร้อมทั้งพยายามกลั้นความรู้สึกไม่สบายในท้องยายสามองอาการของดารินอย่างสังเกต สายตาเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "อาการมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ หรือว่าลูกจะไม่สบาย ไปหาหมอเถอะนะลูก ยายว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว"ดารินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำใจ "ก็ได้จ้ะยาย…ดารินเองก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน"ยายสามองขุนแล้วยิ้มบาง ๆ "งั้นขุน เอ็งพาดารินไปโรงพยาบาลในตัวอำเภอหน่อยนะ ไปเถอะลูก อย่าปล่อยให้อาการเป็นแบบนี้"ขุนร

โจชัวมองดารินอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเธอพยักหน้าตอบรับ และเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางบ้าน คนตัวสูงรู้สึกเหมือนน้ำหนักในอกที่เขารู้สึกมาตลอดหลายเดือนมันเริ่มเบาบางลง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าเส้นทางที่จะทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิมนั้นมันไม่ง่ายเลยดารินนั่งลงเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปาก เธอมองหน้าเขา รู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง ทั้งสองคนยังคงค้างคาในเรื่องราวต่าง ๆ ที่ไม่ได้พูดออกมา ความรู้สึกที่ยิ่งบีบคั้นหัวใจ และคำถามมากมายที่ยังไม่มีคำตอบโจชัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่โต๊ะกลางบ้านและยืนตรงหน้าเธอ ความคิดมากมายหมุนวนในหัว เขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง"ดาริน..." เสียงเขานุ่มต่ำ ลึกลงไปถึงใจของเธอ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ"ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา ในแววตาของเธอมีความลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะรับฟัง เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกหรือไม่ต้องการเธอ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันยากที่จะลืมเลือนเธอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูดเบา ๆ "คุณโจชัว... ถ้าพูดถึงเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าคุณก็มีเหตุผลที่ทำแบบนั้น แต่ไม่ว่าจ