All Chapters of บ่วงแค้นพันธนาการรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ในห้องทำงานที่ตกแต่งเรียบหรูของโจชัว เสียงการทะเลาะจากห้องข้าง ๆ เริ่มดังเข้ามาในหูของเขา เสียงโต้เถียงกันดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงกรี๊ดที่แหลมแสบหู ทำให้โจชัวต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจหมิง เลขาคนสนิทของเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าเจ้านายไม่พอใจ“คุณโจชัวครับ เสียงกรี๊ดเมื่อครู่คือคุณพัดชาทะเลาะกับคุณลินดาครับ”ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนักขึ้น เขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก จึงถามออกไปด้วยความสงสัย“ลินดาไม่ได้ทำงานสวนอยู่หรือ?”หมิงส่ายหัวตอบอย่างรวดเร็ว“เปล่าครับ วันนี้คุณลินดาใส่ชุดแม่บ้านครับ เข้าไปในห้องของคุณพัดชา”เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเริ่มขมวดคิ้วจนแน่นขึ้น เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลในคำตอบของหมิง จึงถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา“แล้วทำไมไม่จัดการเอง?”เลขาคนสนิทไม่ตอบทันที แต่หยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ และพูดคำที่ทำให้โจชัวต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง“ลองไปดูเองจะรู้ครับ”โจชัวมองหมิงนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจลุกจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องทำงานของตัวเอง เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และไม่อยากปล่อยให้มันเลยเถิดไปมากกว่านี

ในห้องอาหารของตระกูลเพมเบอร์ตัน กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วห้องใหญ่ที่มีโต๊ะยาวตั้งอยู่กลางห้อง ชุดอาหารเช้าที่ถูกเตรียมมาอย่างดีเริ่มถูกเสิร์ฟอย่างเป็นระเบียบ โจ๊กกุ้งร้อน ๆ และโจ๊กหมูสับหอม ๆ วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับข้าวสวยร้อน ๆ และขนมหวานที่ถูกจัดมาให้เสร็จสมบูรณ์พัดชานั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะ ตักข้าวลงในจานแล้วส่งยิ้มให้กับคุณย่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ราวกับไม่เคยมีความขุ่นเคืองในใจแม้แต่น้อย“วันนี้อาหารน่ากินนะคะคุณย่า กลิ่นหอมมาก” พัดชาเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี หันไปมองโจ๊กกุ้งของคุณโจชัวอย่างยิ้มแย้ม “ของพี่โจชัวก็น่ากิน ใครทำเหรอคะ?”พัดชาพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าใครเป็นคนทำ ทุกคำพูดนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่มุ่งหมายให้เกิดผลลัพธ์ตามที่เธอต้องการป้าสาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เลยหันมาตอบทันที “ป้าทำเองค่ะ ส่วนโจ๊กหมูสับให้ลินดาเป็นคนทำ” ป้าสาพูดอย่างเต็มที่ ด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย “ป้าเคยชิมฝีมือของลินดา รสชาติไม่เลวนะคะ”พัดชาสังเกตเห็นการตอบรับของป้าสา แล้วแสร้งทำเสียงชมอย่างเต็มที่ “อ๋อ คงจะอร่อยมากเลยค่ะ ดีจังเลยนะคะ จะได้เบามือป้าสาไปเยอะเลย มีคนช่วยทำครัวแล้ว”พั

สามวันผ่านไป นับตั้งแต่ที่คนตัวเล็กถูกตราหน้าว่าเป็นคนที่คิดทำร้ายโจชัว คุณชายของคฤหาสน์เพมเบอร์ตัน ชีวิตของหญิงสาวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกวันที่ผ่านไป เธอรู้สึกเหมือนถูกกดดันจนหายใจไม่ออก ทั้งในเรื่องงานและในชีวิตประจำวัน ทุกฝีก้าวที่เธอเดินเหมือนจะมีคนจับตามองและคอยตั้งคำถามเสียงกระซิบที่เบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความเหยียดหยามดังอยู่ทุกที่ แม้แต่การเดินผ่านห้องอาหารที่มักจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา สาวใช้ที่เคยยิ้มให้เธอก็หลบตาเมื่อเธอเดินผ่าน บางครั้งดารินยังรู้สึกว่ามีสายตาของใครบางคนที่คอยมองเธอด้วยความเกลียดชังจนเธอรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกในอากาศ"ไม่ต้องมานั่งหวงโจ๊กหรอก ลินดา" หญิงสาวที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานในครัวพูดเสียงดัง พร้อมส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เมื่อดารินขอตัวนำอาหารไปให้โจชัวที่ห้องของเขา ซึ่งตอนนี้ยังคงมีรอยแดงจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุก ๆ วันเธอจะเจอกับคำพูดแสดงความไม่ชอบใจที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่กลับทำให้เจ้าของใบหน้าสวยรู้สึกเหมือนถูกทุบตีจนเจ็บปวดทุกครั้งไป บางครั้งคนที่เธอไม่ได้มีปัญหาด้วยก็ยังหาทางมาหาเรื่อง"อย่าคิดว่าเธอจะไ

ณ ห้องของพัดชา หญิงสาวเพิ่งได้รับข่าวจากสาวใช้ว่าโจชัวกับลินดากำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ที่สวนริมน้ำ ในทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็รู้สึกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะพยายามทำตัวสงบและไม่แสดงออกถึงความหึงหวงหรืออิจฉา แต่ในใจกลับรู้สึกว่าไม่ควรจะให้โอกาสแบบนี้หลุดลอยไปง่ายๆ พัดชารู้ดีว่าการจะทำให้ตัวเองอยู่ในสายตาของโจชัวได้อย่างถาวร เธอต้องฉวยโอกาสนี้ไว้ให้ได้ “ขนมที่ทำมาเอง จะทำให้เขารู้สึกถึงความพิเศษ” เธอคิดในใจขณะหยิบกล่องขนมที่บรรจุอย่างดีติดมือ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องของเธอและมุ่งตรงไปยังสวนริมน้ำ ท่ามกลางแสงแดดที่ค่อย ๆ ลดความร้อนลงในยามบ่าย สวนริมน้ำก็เต็มไปด้วยความเงียบสงบ เสียงน้ำไหลกระทบหินดังคลื่นเล็กๆ ส่วนท่ามกลางร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ โจชัวนั่งทานข้าวอย่างเงียบๆ ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างมากนัก พัดชาเดินเข้ามาใกล้โดยไม่ได้ทำเสียงดัง เธอพยายามจัดท่าทางให้ดูสง่างาม ก่อนจะยิ้มหวานแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะอาหาร "พี่โจชัว!" เสียงพัดชาดังขึ้นเบา ๆ อย่างอ่อนหวาน "พัดชาตามหาตั้งนานเลยค่ะ วันนี้พัดชาทำขนมมาให้ลองทานด้วยนะคะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ร

หลังจากที่สติของเธอกลับคืนมา ในที่สุดความมืดมิดที่เคยปกคลุมใจเริ่มกระจ่างขึ้นทีละน้อย แต่ความเจ็บปวดกลับลุกขึ้นมาครอบงำร่างกายและจิตใจของเธอ มันไม่ใช่แค่ความเจ็บจากบาดแผลหรือร่างกายที่ได้รับการเยียวยา แต่มันคือความเจ็บปวดที่มาจากการที่ความทรงจำทั้งหมดนั้นกลับมา“ฮึก”น้ำตาไหลรินจากดวงตาคู่สวยของดาริน เธอไม่สามารถกลั้นมันได้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะความเจ็บปวดจากการที่ได้รู้ว่าความทรงจำทั้งหมดกลับมาแล้ว แต่กลับทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันเจ็บยิ่งกว่าเดิมเจ้าของใบหน้าสวยลืมตาขึ้นมา พบว่าเธอกำลังนอนอยู่ในห้องที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่ห้องในโรงเก็บของ คนตัวเล็กรู้สึกถึงความเย็นของผ้าห่มที่ห่มอยู่ และเสียงเครื่องมือทางการแพทย์ที่คอยเตือนให้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในสถานที่ธรรมดา ความรู้สึกบางอย่างบอกให้เธอรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ห้องของตัวเองนัยน์ตาสีน้ำผึ้งจ้องมองไปที่เพดานห้องที่มีแสงไฟนีออนสว่างจ้า แม้เวลาล่วงเลยกลายเป็นกลางคืนแล้ว แต่ความมืดที่คงจะลอยเข้ามาในห้องกลับไม่สามารถกลบความรู้สึกที่จุกอยู่ในอกของเธอได้ ดารินรู้ตัวแล้วว่า... หมอภูคือคนที่ช่วยเธอไว้ ไม่ใช่โจชัว...ชาย