All Chapters of พันธนาการรักนายสายน้ำ: Chapter 11 - Chapter 20

"อือ หยุดปลุกสักทีเถอะนะ ขอนอนต่ออีกสิบนาทีได้ไหม"เสียงหวานที่แสนงัวเงียของอิงเดือนกำลังทะเลาะกับเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังมาจากโทรศัพท์มือถือแต่ดวงตาหวานยังคงหลับสนิทอยู่ด้วยความง่วงนั้นยังมีมากอยู่ในตัวจนไม่อยากตื่นเพราะเหนื่อยล้าจากบทรักเมื่อคืนที่ค่อนข้างสาหัสสูบแรงไปหมดทั้งตัวและจบเอาตอนเกือบสว่างนี่เอง"ตายแล้วที่นี่ไม่ใช่ที่คอนโดหรอกเหรอ โอ๊ยคนบ้านั้นทำไมไม่ปลุกกันบ้างเนี้ย สายๆ"ร่างบางพลิกตัวหนีเสียงที่ดังไม่ยอมหยุดไปอีกด้านของเตียงกว้างที่ไม่ค่อยคุ้นชินนักและนั้นทำให้เธอลืมตาโตขึ้นทันทีด้วยความตกใจเพราะเตียงนอนตัวประจำของเธอที่ใช้นอนทุกวันที่คอนโดมันเล็กนิดเดียวไม่มีพื้นที่เหลือเฟือให้นอนกลิ้งไปกลิ้งมาได้มากขนาดนี้หรอกพอตั้งสติได้ร่างบางที่นอนอยู่กับเตียงแบบไม่ได้เสื้อผ้าสักชิ้นก็รีบวิ่งไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเธอนั้นมีเรียนตอนเช้าต้องรีบไปเข้าเรียนให้ทันถึงนาฬิกาปลุกนั้นจะถูกตั้งให้ปลุกก่อนเวลานับสิบนาที เธอมีเวลานอนโอ้เอ้ถ้าอยู่คอนโดแต่นี่ที่ไหนของกรุงเทพก็ไม่รู้ ไกลจากมหาลัยของเธอมากน้อยแค่ไหนก็ไม่รู้เลยทำให้เธอนอนต่อไปจนหายเหนื่อยไม่ได้แล้ว"อ้าว เขาไม่อยู่หรอกเหรอ หนีง

"แม่ต้องกินข้าวเยอะๆนะ จะได้หาย"อิงเดือนมาที่โรงพยาบาลแต่เช้าตรู่ด้วยเมื่อวานทางโรงพยาบาลโทรไปบอกกับเธอว่าผู้เป็นแม่กินข้าวน้อยลงเธอนั้นเลยต้องมาป้อนข้าวป้อนน้ำให้แม่เองเพื่อหวังให้แม่กินเยอะขึ้นแต่แม่ของเธอก็กินไปแค่สามคำถ้วนแล้วก็ไม่กินต่ออีกเลยจนเธอนั้นต้องบ่นคนเป็นแม่เป็นครั้งแรกเพราะอยากให้แม่กินเยอะๆแล้วกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง เพื่อจะได้เข้ารับการรักษาในขั้นต่อไปได้"มันเจ็บคอ"บุษบายกมือที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกลูบไปที่ลำคอของตัวเองให้ลูกสาวดูด้วยมันเจ็บระบมจนแม้แต่น้ำลายก็ยังไม่อยากกลืนลงคออาการเจ็บปวดพวกนี้มาจากผลพวงของการรักษาด้วยเคมีบำบัด"ก็ต้องฝืนกินนะรู้ไหม ไม่กินข้าวก็ต้องกินอาหารเสริมที่พี่พยาบาลเอามาให้"อิงเดือนพยายามพูดหวาดล้อมแม่ของเธอไปต่างๆนานาเพื่อหวังให้แม่ฝืนกินให้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่แบบนี้เพราะถ้ากินข้าวแค่มือละช้อนสองช้อนต่อไปเรื่อยๆแม่ของเธอได้ขาดสารอาหารแน่ๆ"แม่ไม่อยากกิน มันไม่อร่อย"บุษบาส่ายหน้าเบาๆอย่างเบื่อหน่ายกับอาหารเสริมที่ถูกบังคับให้กินทุกวันรสชาติของพวกนั้นจัดว่าแย่และไม่ชวนกลืนเลยแม้แต่นิดการต้องกินแต่ละคนครั้งมันทรมานมากพอสมควร"ก็ต้อ

"เธอไม่ยอมมาครับ"ประตูของห้องวีไอพีภายในผับหรูถูกเปิดออกโดยลูกน้องของธาราที่เขาสั่งให้ไปตามตัวหญิงสาวมาให้กับเขาพวกเขากลับมาพร้อมกับความว่างเปล่า ไม่ได้ตัวหญิงสาวกลับมาด้วยเพราะไม่กล้าไปแตะต้องตัวเธอมากนักด้วยเธอเป็นผู้หญิงของเจ้านายและเธอก็โวยวายลั่นจนคนทั้งผับหันมามองเพื่อปกป้องตัวเองถ้าเธอเป็นคนทั่วๆ ไปพวกเขาคงลากตัวมาแล้ว แต่นี่เธอไม่ใช่คนทั่วไปพวกเขาก็ไม่กล้าแตะมากกลัวจะช้ำ เจ้านายจะฆ่าเอาได้"อวดดี"มือหนาวางแก้วเหล้าที่ถืออยู่กระแทกลงบนโต๊ะกระจกหนาเสียงดังสนั่นแล้วบีบแก้วเหล้านอกราคาแพงเอาไว้แน่นเพื่อระบายความโกรธที่เธอคนนั้นกล้ามาลองดีขัดคำสั่งเขาสายตาคมจ้องมองไปยังบรรดาลูกน้องสี่ห้าคนที่ทำงานผิดพลาด เพราะแค่ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวไม่มีปัญญาลากตัวกลับมา"ออกไปรอข้างนอก"ลูกน้องหลายคนตกใจกลัวด้วยธาราจะฆ่าใครเวลาไหนตอนไหนก็ได้ถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมามีเพียงลาซมือขวาของเขาที่ไม่สติแตกและรีบพาลูกน้องออกไปก่อนที่ผู้เป็นเจ้านายจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟมากกว่านี้แล้วห้องวีไอพีก็เหลือเพียงมาเฟียหนุ่มที่ยังคงนั่งโมโหอยู่เพียงลำพังกับแก้วเหล้าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเขามาก่อนไ

"อืม"ดวงตากลมสวยที่ประดับประดาไปด้วยแผงขนตางอนๆค่อยกระพริบช้าๆเพื่อปรับรับแสงสว่างภายในห้องที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ร่างบางค่อยๆขยับตัวเบาๆเพื่อจะหันหน้าหนีแสงจ้าจากหน้าต่างหวังจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกนิดเพราะยังเหนื่อยล้าจากบทรักเมื่อคืนอยู่เลยโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นนอนอยู่ที่ไหนเพราะเมื่อคืนสลบคาอกเขา"จัดการให้เรียบร้อย เก็บกวาดให้สะอาดก่อนกูจะไปถึง"เสียงหนาของเจ้าของห้องที่นั่งอยู่ตรงขอบหน้าต่างบานใหญ่สั่งงานลูกน้องผ่านโทรศัพท์มือถืออย่างเสียงดังขึ้นโดยไม่สนว่าจะมีใครนอนหลับอยู่ภายในห้องของเขาอีกคนไหมเพราะในระหว่างที่เขาพักผ่อนอยู่นั้นมันมีคนกล้ามาลองดีท้าทายอำนาจเขามันคนนั้นเลยต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำลงไปด้วยความตายเท่านั้นและต้องเดี๋ยวนี้โดยไม่ต้องรอเวลาอะไรทั้งนั้น"ครับนาย"ปลายสายรับคำสั่งเจ้านายเสียงดังและเสียงปืนก็ดังขึ้นก่อนที่สายจะตัดไปแต่มันก็ไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มสบายใจขึ้นเลยด้วยงานของเขานั้นเสียหายหลายสิบล้านบาทมือหนาเลยหยิบบุหรี่ที่วางอยู่ข้างๆบนขอบหน้าต่างขึ้นมาสูบเขาอัดควันขาวฟุ้งไปทั้งห้องเพื่อระบายอารมณ์ที่มันยังขุ่นเคืองอยู่ในใจให้มันจางหาย

"เหนื่อยจังเลย ขาเหมือนจะหลุดออกมาเลย"ดารัญบ่นขึ้นเบาๆเมื่อขึ้นมานั่งบนรถโดยสารประจำทางเพื่อเดินทางกลับบ้านพร้อมด้วยสองมือบีบนวดไปบนหน้าขาเบาๆเพื่อหวังช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่กำลังตึงเพราะวันนี้งานพาร์ทไทม์ตำแหน่งเด็กเสิร์ฟค่อนข้างหนักหนากว่าทุกวันก่อนหน้านี้ที่ทำงานมาอาทิตย์กว่าแล้วไม่เคยหนักเท่านี้มาก่อน"อืม เหนื่อยเหมือนกัน ดีนะพรุ่งนี้วันหยุดน่ะ"อิงเดือนที่นั่งอยู่ข้างๆดารัญก็มีอาการไม่ต่างจากเพื่อนสนิทเช่นกันเธอปวดร้าวขาทั้งสองข้างไปหมดเพราะไม่เคยเดินมากขนาดนี้มาก่อนมันสาหัสมากวันนี้ ทำงานมาตั้งแต่เด็กเพื่อหาเงินยังเหนื่อยสู้วันนี้ไม่ได้เลยแทบอยากลาออกแต่ก็เกรงใจเจ้าของร้านที่แสนจะใจดีรับเธอสองคนเข้าทำงาน ต่างจากร้านอื่นๆที่ไม่แม้แต่จะเรียกสัมภาษณ์"จริงสิวันหยุด เราออกไปเที่ยวกันบ้างไหม"ร่างบางของดารัญเริ่มผ่อนคลายจากอาการเหนื่อยมากขึ้นทำให้สมองของเธอแล่น ทำให้คิดอะไรออกมาได้บ้างและก็คิดยาวไปถึงความสุขของวันหยุดสุดสัปดาห์ในวันพรุ่งนี้ด้วยเมื่อได้ยินอิงเดือนพูดถึงคงจะดีมากๆถ้าเอาเวลาในวันหยุดออกมานั่งรถเล่นไปที่ไหนสักแห่ง"เที่ยวเหรอ"อิงเดือนหันมาคุยกับเพื่อนอย่างสน