Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

"เจ้านายของคุณจะมาตอนไหนเหรอคะ"อิงเดือนนั่งรอเขาจนหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนดึกดื่นเที่ยงคืนเขาก็ยังไม่กลับเธอเลยเดินออกจากห้องนั่งเล่นของเขาที่นอนหลับได้อย่างสบายออกมาตรงที่หน้าบ้านเพื่อเข้าไปคุยกับลูกน้องของเขาที่ยืนนิ่งเป็นหินอยู่"ไม่ทราบครับ"บอดี้การ์ดที่มีหน้าที่เฝ้าด้านหน้าบ้านเอาไว้ตอบออกไปตามความจริงเพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าเจ้านายของเขาจะมาที่นี่เวลาไหนหรือจะไม่มาเขามีหน้าที่เตรียมตัวให้พร้อมทำงานตลอดเวลาแค่นั้น"งั้นหนูกลับก่อนดีกว่า ถ้าเขามาฝากบอกเขาด้วยนะว่าหนูมาทวงของคืน"อิงเดือนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ท้อแท้พอสมควรด้วยไม่เคยนั่งรอใครจนดึกดื่นจนเกือบจะข้ามไปอีกวันขนาดนี้มาก่อนมีเขาคนแรกเลยที่เธอต้องมานั่งรอนอนรอนานเป็นชาติแบบนี้ก็เพราะเขามันลึกลับแปลกประหลาดไม่เหมือนใครถึงได้ทรมานเธอได้ขนาดนี้"ครับ"บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหัวเล็กน้อยรับรู้ในสิ่งที่หญิงสาวพูดออกมาและเขาจะรายงานให้ลาซหัวหน้าของเขาได้รับรู้ด้วยเขาเห็นว่าเธอคือคนสนิทของเจ้านายที่เคยมาที่นี่แล้ว"ว้าย"หญิงสาวก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือหาเบอร์แท็กซี่ไปด้วยเดินไปด้วยแล้วอยู่ดีๆก็มีแสงไฟห

"คุณอิงเดือนครับ เชิญครับ"ลาซลงมาเปิดประตูฝั่งที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ในทันทีที่รถจอดเทียบท่าหน้าบริษัทยักษ์ระดับประเทศของเจ้านายของเขาเขาส่งเสียงเรียกเธอออกไปด้วยเพราะเธอนั้นยังคงหลับสนิทอยู่กับเบาะรถส่วนเจ้านายของเขานั้นก้าวลงจากรถเองไปนานแล้วตั้งแต่รถจอดสนิท"ถึงแล้วเหรอยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย"อิงเดือนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความยากลำบากด้วยเธอไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วเพิ่งจะได้นอนไปแค่รู้สึกว่าได้หลับเองเธอนั่งอยู่บนรถยังไม่ยอมลงเพราะยังงัวเงียอยู่มากพอสมควรจนเห็นภาพซ้อนกันหลายครั้งแล้วก็หาวแล้วหาวอีกจนน้ำหูน้ำตาไหลด้วยยังอยากนอนต่อ"รีบตามนายไปเถอะครับ"ลาซเอ่ยเร่งหญิงสาวอีกครั้งด้วยเจ้านายของเขาออกเดินไปแล้วหลายก้าวเขากลัวว่าเธอจะตามไม่ทันเอาได้ และเจ้านายเขาอาจไม่พอใจเธออีกด้วยอิงเดือนรีบดีดกายลุกขึ้นเดินตามเขาไปด้วยสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นเธอยังอยากนอนอยู่เลย ถ้าได้นอนต่ออีกสักสองสามชั่วโมงก็คงดีเธอเดินตามพ่อค้ายาเสพติดในความคิดของเธอฝ่ายเดียวมาจนถึงลิฟต์ โดยที่ตลอดทางเดินมาไม่เจอใครคนอื่นเลยนอกจากลูกน้องของเขา ทั้งที่ที่นี่เป็นสถานที่ใหญ่โตเอาๆมากชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจหญิงสาวสักเท่

"ทำอะไร"ธาราเอ่ยขึ้นในทันทีที่เขานั้นก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอนของตัวเองแล้วพบว่าหญิงสาวกำลังยุ่งกับข้าวของของเขาอยู่ตรงหน้าตู้เสื้อผ้าที่ด้านในนั้นมีเสื้อผ้าเพียงแค่หนึ่งชุดต่อวันเท่านั้นที่ลูกน้องของเขาจัดเตรียมมาให้ด้วยเสื้อผ้าส่วนมากมักจะอยู่ที่ห้องแต่งตัวอีกห้องเป็นส่วนใหญ่"คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่"หญิงสาวรีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาที่เธอนั้นเอามาใส่อยู่อย่างเร่งด่วนจนเสร็จภายในหนึ่งลมหายใจแล้วเธอก็รีบหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขาในทันทีพร้อมยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนที่เธอนั้นแอบหยิบเสื้อเขามาใส่ทั้งที่มันน่าจะเป็นชุดสำหรับออกไปทำงานของเขาพรุ่งนี้"ฉันถามก็ตอบมา"ชายหนุ่มดูหงุดหงิดขึ้นมาในทันทีเมื่อแทนที่เธอจะตอบคำถามกลับมาย้อนถามเขาแทนเขาไม่ชอบคนบ่ายเบี่ยงแบบนี้สักเท่าไหร่ ปกติเขาคงไม่พูดด้วยไปแล้ว"หนูกำลังใส่เสื้อของคุณอยู่ค่ะ"อิงเดือนตอบออกไปตรงๆ ด้วยคงหนีความผิดนี้ไปไม่รอดหรอกเพราะเสื้อของเขามันก็เด่นชัดอยู่บนตัวเธอเสียขนาดนี้"ใครอนุญาต"มาเฟียหนุ่มดุออกเบาๆ พร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาหาเธอสายตาคมมองไปยังต้นขาอ่อนของเธอที่มันไม่มีเสื้อผ้าปกปิดอย่างจงใจเสื้อของเขามันช่างสั

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"รถหรูจอดส่งหญิงสาวตรงข้างถนนตรงข้ามกับคอนโดของเธอเธอรีบลงจากรถในทันทีอย่างไม่มีการโอ้เอ้ใดๆด้วยกลัวว่าจะทำให้เขาอารมณ์เสียเอาได้อีกและไม่ลืมที่จะไหว้ขอบคุณเขาตามมารยาทที่ควรจะมี ตอบแทนที่เขาอุตส่าห์ให้นั่งรถมาด้วย"อืม"ธาราพยักหน้าให้ลูกน้องของเขารีบออกรถไปทันทีที่เธอปิดประตูรถเรียบร้อยแล้วเขายังอารมณ์ไม่ดีอยู่เลยไม่แม้แต่จะหันไปมองเธอแล้วรถหรูสีดำสนิทก็รีบเคลื่อนตัวออกไปตามคำสั่งของธาราผู้มีอำนาจบัญชาการทุกสิ่งอย่างพร้อมด้วยรถคันสีดำอีกสองสามคันขับตามท้ายไปอิงเดือนได้แต่มองตามไปสุดสายตาจนมองไม่เห็นรถคันนั้นแล้วเธอถึงได้วิ่งข้ามถนนกลับคอนโดของเธอไปโดยพยายามไม่คิดอะไรเพราะเธอก็แค่หญิงขายตัว พอได้เงินมาแล้วทุกอย่างก็จบเขาคนนั้นจะเป็นยังไง จะทำอะไรกับเธอ จะเกรี้ยวกราดแค่ไหน เธอไม่มีสิทธิ์ไปสงสัย หรือคลางแคลงใจใดๆ"มาช้าจริงว่ะ"ฟอยล์เอ่ยทักทายเพื่อนสนิทที่ทั้งรวมทำธุรกิจด้วยกันและทั้งโตมาด้วยกันอย่างเป็นกันเองมันอาจดูเหมือนคำตำหนิแต่เขาก็ทักทายแบบนี้ประจำกับเพื่อนมาเฟียหนุ่มที่เป๊ะเรื่องเวลาเป็นอย่างมาก"มึงดูนาฬิกาไม่เป็นหรือไง"ธาราทิ้งกายลงนั่งบนโซฟาตั

"ครับพ่อ"ธารากำลังนั่งคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ภายในห้องทำงานเขากำลังรับปากผู้เป็นพ่อเลี้ยงเรื่องการเดินทางไปพักผ่อนกับครอบครัวในวันพรุ่งนี้มันเป็นการไปพักผ่อนประจำปีของบ้านเขาที่เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้แม้งานจะรัดตัวพอสมควรเพราะต้องรับเอางานในส่วนของพี่ชายอย่างเวฆาที่ตอนนี้กำลังมีลูกเล็กมาทำด้วย"ครับ ฝันดีเช่นกันครับ"และก่อนปลายสายจะวางสายไปก็ไม่ลืมที่จะบอกฝันดีกับลูกชายคนกลางเหมือนเช่นทุกครั้งธาราเองเขาก็ตอบกลับไปด้วยเช่นกันเหมือนกับตอนที่เขายังเป็นเด็กๆ ที่พ่อมักมาบอกฝันดีก่อนนอนทุกๆ การกระทำของธาราที่มีต่อโทรศัพท์มือถือนั้นมีคนแอบดูอยู่ตลอดอิงเดือนมายืนมองดูเขาอยู่นานสองนานแล้ว โดยยืนเงียบๆ ไม่ส่งเสียงเพราะไม่รู้ว่าจะไปอยู่ตรงไหนของบ้านหลังใหญ่ที่เขาพากลับมาด้วยนี้ด้วยใจเธอมันโหวงเหวงไปหมดกับเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันสายตาคมมองเธออย่างเอาเรื่องเมื่อเธอนั้นเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่แม้แต่จะเคาะประตูบ้านหลังนี้เป็นของเขาและเขาก็เคร่งเรื่องมารยาทมาก เธอไม่ควรมาทำแบบนี้ต่อหน้าเขาและอีกอย่างเขาก็กำลังคุยกับครอบครัวเธอไม่ควรมาได้ยิน"คุณไม่ไปกินข้าวเย็นเหรอคะ"ถูกมองมากขึ้นหญิงสา