All Chapters of คลั่งรักเมียบำเรอ: Chapter 41 - Chapter 50

บอสคลั่งรัก Chapter 9 เหมือนโชคไม่เข้าข้างอาร์มานโด้ ช่วงสายนาตาชาเดินทางด่วนไปเกาะซิซิลีกับครอบครัว ขณะเธออยู่บนเครื่องบิน นาตาชามีอาการปวดท้อง ปวดๆ หายๆ ก่อนปวดถี่ขึ้น คราแรกคิดแค่ปวดท้องธรรมดา แต่ผ่านไปสามสี่ชั่วโมงอาการไม่ดีขึ้น ครอบครัวจึงพานาตาชาไปส่งโรงพยาบาล ผลตรวจออกมาว่า นาตาชาไส้ติ่งแตกต้องเข้ารับการผ่าตัด ขณะนั้นแวนด้าโทรหานาตาชา แต่คนที่รับสายคือพี่สาวของนาตาชา อาร์มานโด้จึงไม่ได้ข้อมูลที่อยากรู้ ครั้นจะคาดคั้นถามก็คงจะเสียมารยาทอย่างมาก เขาจึงช่วยเหลือตัวเองด้วยการให้ลูก้าตามสืบ ข้อมูลที่ได้รับจากแวนด้าก็ไม่ช่วยอะไรมาก เนื่องจากแวนด้ากับเชอรีณไม่สนิทกันสักเท่าไหร่ เธอจะสนิทกับนาตาชามากกว่า เพราะไปเที่ยวกินดื่มชอปปิ้งด้วยกันบ่อย ส่วนเชอรีณต้องทำงานพิเศษหาเงินส่งเสียตัวเองเรียนทุกวัน จึงไม่ไปไหนมาไหนกับเพื่อน นอกจากนาตาชา แวนด้ารู้แค่ว่า มารดาของเชอรีณเป็นแม่บ้านบ้านเศรษฐีแถบชานเมือง ซึ่งอยู่ไกลมหาวิทยาลัย เชอรีณจึงเช่าอพาร์ตเม้นต์ราคาถูกขณะเรียนหนังสือ เป็นเหตุให้เชอรีณต้องทำงานหนักมากขึ้น เพราะไม่อยากเอาเงินแม่มากนัก “เธอรู้จักชื่อเต็มของเชอรี

บอสคลั่งรัก Chapter 11 เชอรีณมองหน้าคนพูด หัวใจยังคงเต้นแรงเช่นเดิม เขาจำตนได้ และจำเหตุการณ์คืนนั้นได้ เป็นเธอเองที่ความเมาทำให้จำอะไรไม่ได้ มารู้ตัวก็ตอนเช้าแล้วรีบออกจากห้องนั้นในเวลาต่อมา “ไม่เป็นไร ผมจะทวนความจำคุณเอง”เขาทำท่าจะจูบ เชอรีณรีบดันหน้าหล่อๆ ทันที “เดี๋ยวค่ะบอส” น้ำเสียงตกใจ ติดสั่น “บอสใจเย็นๆ นะคะ” “ผมไม่รู้หรอกว่าคืนนั้นคุณไปอยู่บนเตียงได้ยังไง แต่ขอให้รู้ไว้ว่า ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปเด็ดขาด รู้ไหมว่าผมตามหาคุณตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงทุกวันนี้ สามสี่วันมานี้ผมทรมานใจมาก อยากเจอคุณมากที่สุด อยกาเจอจนแทบคลั่งเลยรู้ไหม มามะมาให้ผมชื่นใจซะดีๆ” เชอรีณตกใจกับท่าทางเอะอะอะไรก็จะจูบของเขา ในขณะเดียวกันความดีใจบังเกิดขึ้น เมื่อได้ยินคำพูดเขา “ผมจะรับผิดชอบคุณเอง” ประโยคนี้เรียกความอึ้งและตกใจให้เธอไม่น้อย “คืนนั้นฉันเมา ฉันไม่รู้ตัว อีกอย่างเราไม่รู้จักกันเลย บอสไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้” เธอลิ้นรัว ยังคงมึนๆ กับเรื่องนี้ที่ไม่ได้ตั้งใจ “เรื่องไม่รู้จักกันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตอนนี้ผมรู้จักคุณแล้ว คุณชื่อเชอรีณ เป็นพน

บอสคลั่งรัก Chapter 13อาร์มานโด้จูบเชอรีณอีกครั้ง จุมพิตอันแสนนุ่มนวล อ่อนหวานและอ่อนโยน เขากำลังดึงเธอเข้าสู่สมรภูมิพิศวาสเต็มรูปแบบ ปากจูบมือก็ทำหน้าที่ของมัน เลิกชายกระโปรงขึ้นมากองตรงเอว จัดการถอดแพนตี้ออกจากเรียวขาสวย ส่วนท่อนบนเสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมหมดทุกเม็ด ก่อนที่เขาจะแยกสาบเสื้อออกจากกัน เผยให้เห็นทวงอกคู่สวยถูกห่อหุ้มด้วยบราเซียสีชมพู ซึ่งมันก็ถูกเลิกขึ้นไปอยู่ด้านบนในอึดใจต่อมา คราวนี้เขาก็ได้สัมผัสเนื้อแท้ของความนุ่มหยุ่น ที่ยิ่งบีบกระชับยิ่งมันมือกลีบปากสาวเป็นอิสระ แต่ส่วนอื่นกำลังถูกครอบครองแทนที่ ส่วนนั้นคือดอกอุบลคู่สวยที่มือใหญ่เคล้นคลึง อาร์มานโด้จูบไปทั่วอกอวบไต่ขึ้นไปหาปลายยอดจากนั้นก็ใช้ปากอ้าอม ดูดดึงเบาๆ เพิ่มน้ำหนักการเม้มแรงหน่อย แล้วดูดกลืนอีกครั้ง และปล่อยให้ลิ้นทำหน้าที่โลมเลีย“บอส...บอส” เสียงครางแรกเปล่งผ่านปากเชอรีณเมื่อเจอความเสียวเล่นงาน ร่างกายเสมือนแช่อยู่ในบ่อน้ำร้อน ความร้อนแทรกซึมเข้าไปในผิวกาย ลามลึกถึงเม็ดเซลล์ ร่างสวยบิดเร้าเล็กน้อย ดวงหน้าหวานแต่งแต้มด้วยสีเลือดฝาดจางๆ นัยน์ตาหลับพริ้มคล้ายคนครึ่งหลับครึ่งตื่น กระแสสวาทไหลกระทบต่อเนื่อง “

บอสคลั่งรัก Chapter 15ท่านี้ท่อนลำยาวลุกล้ำเข้าไปในตัวเธอมากขึ้น ความเสียวก็มากตาม เมื่อเขากระชั้นกายเข้าสุด ดึงออกมาจนเกือบหลุดจากปากถ้ำ แล้วกระแทกเข้าไปใหม่ด้วยความเร็วรัว มีความหนักแน่นอยู่ในที อาจพูดได้ว่า ร่างกายเขาไม่ต่างกับเครื่องจักรกำลังทำงานเต็มที่ เพื่อให้ทั้งเขาและเธอไปถึงจุดหมายปลายทางแล้วเหมือนกับว่า เชอรีณจะไปถึงสถานที่แห่งนั้นหลายครั้งหลายหน ฝ่าไอหมอก ก้าวผ่านแสงสีระบายเต็มท้องฟ้าสีทะมึน ราวกับเป็นภาพวาดพระจันทร์เคียงคู่หมู่ดารา โดยมีพลุไฟหลากสีสรรแต่งแต้ม คนมองเห็นความงดงามตรงหน้า อิ่มใจและมีความสุข“บอส...บอส...อา” มือนุ่มจับท่อนแขนเขาไว้แน่น ใบหน้าแดงระเรื่อ ปากเผยอครางค้าง ดวงตาปรือคล้ายคนครึ่งหลับครึ่งตื่น ช่องทางเร้นรักตอดรับความสุขเป็นจังหวะ“เชอรีณ...ตอดดีจัง...เสียวไปทั้งตัวเลย...อา...โอ้ว”ไม่ใช่ว่าเธอจะรู้สึกเช่นนั้นคนเดียว เขาเองก็ไม่ต่างกัน ขนแขนขาลุกพรึบ เลือดลมสูบฉีดเร็วกว่าปกติ แต่ถึงกระนั้นอาร์มานโด้ไม่หยุดประสานกาย เขาตั้งหน้าตั้งตาด่ำดิ่งเอ็นใหญ่เขาร่องสวาทแบบไม่มีพัก ไม่ผ่อนปรน เพราะรู้ดีกว่า สวรรค์กำลังรอเขาและเธออยู่ไม่ไกล“อา...บอส” เธอเกร็งร่า

บอสคลั่งรัก Chapter 17“ไหนคุณบอกว่าจะไม่ซื้อบ้านซื้อรถให้ฉันไง แล้วยังจะโอนเงินให้แม่ฉันอีก” เชอรีณเสียงเข้มใส่ ทำหน้าดุ ทว่าสายเปย์กลับยิ้มแฉ่ง “ผมไม่ได้ซื้อให้คุณนี่ ซื้อให้แม่คุณต่างหาก ผมทนเห็นคุณแม่อยู่ห้องเล็กๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก อึดอัดจะแย่ ให้อยู่บ้านหลังนี้น่ะดีแล้ว มีพื้นที่ให้เดินเล่น อยากทำสวนก็ได้ทำ ออกกำลังกายก็ได้ นั่งสูดอากาศดีๆ ทำให้ปอดแข็งแรงก็ได้อีก มีคนคอยรับใช้ไม่ต้องเหนื่อยทำเอง มีเงินนอนในบัญชีให้อุ่นใจ อยากกินอะไรก็กิน อยากไปเที่ยวไหนก็ไป อยากซื้ออะไรก็ซื้อไป ผมไม่ว่า เงินหมดผมก็จะโอนให้อีก ยังไม่หมดนะ วันพรุ่งนี้ผมจะให้ห้องเสื้อเอาแบบเสื้อไปให้คุณแม่เลือก ใกล้หน้าหนาวแล้วมีเสื้อโค้ทสวยๆ ดีๆ ผ้านุ่มๆ ใส่ก็ดีนะ คุณว่าดีไหม” อาร์มานโด้ตอบกลับ “ผมอยากให้แม่คุณสบาย ท่านเหนื่อยมามากแล้ว หลายคนที่ทำงานหนักมาตลอดทั้งชีวิต ได้มีบ้านอยู่ มีรถขับ มีเงินใช้ถือว่าเป็นความสุข ถือเสียว่า เป็นของขวัญจากผมก็แล้วกันนะ ของขวัญแทนคำขอบคุณที่คุณแม่คุณ ทำให้เราเจอกัน ถ้าแม่คุณไม่ให้กำเนิดคุณ เราก็คงไม่ได้พบกันจริงไหม” “เจ้าเล่ห์นักนะ หาทางจนได้”เชอรีณหมดคำค้านเพรา