All Chapters of พิศวาสทาสคนเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 1ดานิตา รวินทร์โรจน์สาวชาวไทยอายุอานามยี่สิบสี่ปีไม่ขาดไม่เกินก้าวเดินเข้ามาในอาคารฟัลโคเน่ สถานที่ตั้งบริษัทเครือข่ายและเจ้าของดาวเทียมฟัลโคเน่พร้อมกับภรรยาเจ้าของสถานที่ที่เวลานี้กำลังตั้งท้องได้สิบหกสัปดาห์หรือสี่เดือนอันที่จริงแล้วเกตุกัญญาไม่ได้ทำงานที่นี่หลังจากเข้าพิธีวิวาห์กับราฟาเอลโลฟัลโคเน่เจ้าของบริษัทแห่งนี้ เธอเป็นแม่บ้านให้กับสามีเต็มตัวและเวลานี้เกตุกัญญาก็กำลังอุ้มทายาทของตระกูลฟัลโคเน่อยู่ แต่ที่เธอต้องแบกอายุครรภ์มายังบริษัทของสามีในรอบสี่เดือนเป็นเพราะ วันนี้เป็นการฝึกงานครั้งแรกของดานิตา ลูกสาวคนเล็กของยุภาภัทรเพื่อนสนิทมารดาที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนต่อปริญญาที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี แล้วความที่ยุพาภัทรถูกฝากฝังลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนไว้กับมารดา ทำให้เกตุกัญญาต้องทำหน้าที่นั้นตามไปด้วย วันนี้เกตุกัญญาจึงเดินทางมาส่งดานิตาที่บริษัท“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งดานี่”ดานิตาเอ่ยขอบคุณเกตุกัญญาเป็นภาษาอิตาเลี่ยน และใช้ชื่อนิกเนมว่าดานี่แทนลูกแก้ว ชื่อเล่นที่พ่อแม่ตั้งให้มาตั้งแต่เกิด เธอจะพูดกับเกตุกัญญาเป็นภาษาไทยยามที่อยู่ด้วยกันตามลำพังเท่านั้น หา

พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 3ปากและลิ้นของมอลลี่ยังคงทำงานกันอย่างพร้อมเพรียงและดีเยี่ยม ปากเคลื่อนตัวไปที่ใด ลิ้นของเธอจะตามที่นั้น ตวัดลิ้นโลมเลียแก่นกายชายที่เวลานี้ประกาศศักดาเต็มที่ ขยายใหญ่จนมือของเธอกอบกุมไม่มิด เธอไล้ลิ้นไปรอบๆ จนมาถึงโคน แล้วลากลิ้นขึ้นสูงจากโคนสู่ปลายแต่ไม่ลืมที่จะตวัดลิ้นไปด้วย ทำเช่นนี้อยู่หลายครั้งจากนั้นก็อ้าอมกลืนกินความเป็นบุรุษเพศ มอลลี่หยุดการไล้เลียมาเป็นครอบครองความยิ่งใหญ่แทนริมฝีปากสาวต้องทำงานหนักหน่อย หนักในที่นี่คือต้องอ้าอมความใหญ่โตที่ปากของเธอดูเล็กไปถนัดตา แต่เธอก็สามารครอบครองสิ่งที่ตนเองคิดถึงได้อย่างไม่มีอุปสรรค แม้ว่าจะกลืนเข้าไปไม่หมดก็ตามริคคาร์โด้มองศีรษะของมอลลี่ที่ขยับขึ้นลงด้วยรอยยิ้มพอใจ มอลลี่เป็นสาวไฟแรงสูง เรื่องเกมสวาทเธอไม่สองรองใคร ยิ่งปากและลิ้นของเธอยามครอบครองแก่นกายชายของเขาด้วยแล้ว สร้างทั้งความเสียวและสยิวให้เกิดขึ้นทุกครา ความต้องการทางเพศพุ่งทะยาน แต่น่าแปลกอยู่ข้อหนึ่งว่า ถึงแม้ว่าเธอจะเจนจัดมากแค่ไหน เก่งเรื่องบนเตียงมากเพียงใด ทว่าเขากลับไม่ปรารถนาจะมีเธออยู่ข้างกาย แค่ครั้งคราวยังพอไหว จะให้ตลอดชีวิตคงไม่ได้มอลล

พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 5“ลูกแก้วโตแล้วนะคะแล้วก็ทำงานแล้วด้วย พี่พีทมาตามรับตามส่งเหมือนกับลูกแก้วเป็นเด็กๆ อย่างนี้ คนในบริษัทเขาหัวเราะเยอะลูกแก้วกนตั้งหลายคน หาว่าลูกแก้วยังเป็นลูกแหงอยู่”อายุอย่างเธอสำหรับคนที่นี่ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ ใช้ชีวิตได้อย่างเสรี จะไปไหนมาไหนได้ตามใจปรารถนา ยิ่งทำงานด้วยแล้วจะไม่มีการเข้มงวดเหมือนกับที่ดานิตาเผชิญอยู่ ฉะนั้นเพื่อนร่วมงานที่รู้เรื่องนี้บางคน กล่าวหาว่าเธอไม่รู้จักโต อายุขนาดนี้ยังต้องมีคนมานั่งเฝ้า ไปรับไปส่งแม้ในเวลาทำงาน ดานิตาได้ยินคำนินทาของเพื่อนร่วมงานแล้วไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร เธอเสียใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี“พี่เองก็ไม่รู้จะช่วยคุณหนูยังไง พี่ได้รับมอบหมายให้มาดูแลคุณหนู พี่ก็ต้องทำตามหน้าที่ คุณหนูเข้าใจพี่นะครับ”ไม่ใช่ว่าธนาวิชญ์จะไม่เห็นใจไม่สงสารดานิตา เขาทั้งเห็นใจและสงสารแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ครั้นจะเมินเฉยต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายก็ไม่ได้ ครั้นจะทำตามความต้องการของดานิตาก็ไม่ได้เช่นกัน“ค่ะ ลูกแก้วเข้าใจค่ะ”เธอเอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อนในจิตใจ ยอมรับสภาพที่ตนเองต้องเผชิญที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่บิดาจะปิดกั้นควา

พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 7“เฮ้...สาวน้อย” เสียงของชายที่สนใจดานิตาเอ่ยขึ้น แล้วเขาไม่เพียงแค่พูดเพียงอย่างเดียว ยังใช้มือจับแขนของเธอแล้วกระชากให้หันมาเผชิญหน้า“ว้าย!” ทันทีที่เสียงร้องของดานิตาดังขึ้น ริคคาร์โด้ที่เดินประกบทางด้านขวารีบหันมาทางเจ้าของเสียง ใช้มือของตนปัดมือของชายแปลกหน้าให้หลุดพ้นไปจากลำแขนของเธอ ก่อนจะใช้ร่างของตนบังร่างของเธอไว้อย่างปกป้อง ส่วนธนาวิชญ์ก็หันมามองกลุ่มวัยรุ่นอย่างเอาเรื่องและไม่เกรงกลัว“อย่ายุ่งกับเธอ” ริคคาร์โด้กล่าวเสียงเข้ม ดวงตาแข็งกร้าว ดานิตาหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอเกาะแขนของริคคาร์โด้ไว้แน่น หัวใจเต้นแรง“จะยุ่ง จะทำไม” ชายคนที่สนใจดานิตาตอบกลับอย่างไม่ยำเกรงในรูปร่างและน้ำเสียงของริคคาร์โด้เพราะคิดว่าตนเหนือกว่าด้วยจำนวนคน“ถ้ามึงยุ่ง มึงเจ็บตัวแน่” ริคคาร์โด้เตือนอย่างหวังดี “พีทพาดานี่ไปขึ้นรถก่อน” ผู้พูดรู้ถึงความไม่ปลอดภัยจึงเอ่ยบอกธนาวิชญ์ที่ทำตามคำสั่งทันที“คุณหนูไปขึ้นรถก่อนเลยครับ แล้วล็อคประตูด้วย”ธนาวิชญ์ไม่ได้ไปส่งดานิตาที่รถ เขากลับยื่นกุญแจรถส่งให้เธอแทน เพราะกลัวว่าชายทั้งห้าจะกรูเข้ามาหาริคคาร์โด้ เขาจะได

พิศวาสทาสหัวใจ Chapter 9หนึ่งสัปดาห์ต่อมา คำพูดที่ว่า แมวไม่อยู่หนูร่าเริง คำนี้คงจะใช้ได้กับดานิตาในขณะนี้ เพราะตั้งแต่ธนาวิชญ์เข้าโรงพยาบาล เธอก็มีชีวิตเป็นของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต ไปไหนมาไหนโดยไม่มีผู้คุม เลิกงานหลังจากไปเยี่ยมธนาวิชญ์ที่โรงพยาบาล เธอกับริคคาร์โด้จะไปทานอาหารกันต่อ หรือบางครั้งก็ไปเดินเลือกซื้อของในห้างสรรพสินค้า มีอยู่วันหนึ่งทั้งคู่ไปดูภาพยนตร์ ช่วงเวลานี้ดานิตายอมรับว่ามีความสุขมาก เธอเสมือนเป็นนกที่สามารถโบยบินไปทุกที่ที่อยากจะไปซึ่งเรื่องนี้ดานิตาได้บอกธนาวิชญ์อย่างไม่มีปิดบังแล้วดูเหมือนว่าเขาจะไม่ขัดข้องกับการได้รับอิสระชั่วคราวของเจ้านายสาวด้วย หนึ่งคือสงสารเพราะนับตั้งแต่เด็กจนกระทั่งโตเป็นสาวสะพรั่ง ไม่มีครั้งไหนเลยที่ดานิตาจะเป็นอิสระโดยไม่มีใครคอยตามคุม สองคือเปิดโอกาสให้ริคคาร์โด้ได้สานสัมพันธ์แห่งรักกับดานิตาว่าด้วยเรื่องนี้ไม่มีใครรู้ว่า ริคคาร์โด้มาพูดเปิดใจกับธนาวิชญ์ตรงๆ ในวันที่สองที่เขาเข้าโรงพยาบาล ชายหนุ่มอิตาเลี่ยนมาเปิดใจกับเขาว่า หลงรักดานิตาตั้งแต่แรกเห็น รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน รักถึงขั้นอยากร่วมหอลงโลง ใช้ชีวิตคู