Alle Kapitel von พิศวาสทาสคนเถื่อน: Kapitel 71 – Kapitel 80

Chapter 72พิบูลย์ทำหน้าเซ็งขณะเดินดูความเรียบร้อยในงานจัดแสดงสินค้า ที่บริษัทของเขาเป็นเจ้าของงาน โดยได้รับความร่วมมือจากหน่วยรัฐและภาคเอกชน มีร้านค้าทั้งอุปโภคและบริโภคมากกว่า 500 ร้านมาร่วมงานออกร้าน ถือเป็นความสำเร็จอีกหนึ่งงานของเขา “เฮ้ยไอ้อั๋น นายเป็นอะไรวะถึงได้ทำหน้าแบบนี้ นายน่าจะดีใจมากกว่านะที่งานของนายสำเร็จสวยงาม ดูสิวะมีร้านค้ามาออกร้านตั้งเยอะ แถมคนที่มางานก็เยอะด้วย สวนกระแสเศรษฐกิจเลยนะ” เมืองเอกทักเพื่อน เมื่อเห็นหน้าเจ้าของงาน “ไม่รู้สิ มันเซ็งๆ ยังไงบอกไม่ถูก” พิบูลย์เองก็อธิบายไม่ได้ว่า ตนเองเป็นเช่นไร เหตุใดจึงรู้สึกเช่นนี้ “เออฉันเข้าใจอารมณ์นาย เพราะฉันก็เคยเป็นเหมือนกัน” เมืองเอกพอจะเข้าใจอารมณ์ของเพื่อน เพราะบางครั้งเขาก็รู้สึกเบื่อและเซ็งอย่างไม่มีเหตุผล “แต่ฉันว่านายน่าจะปรับสีหน้าให้ดีกว่านี้หน่อย เดี๋ยวผู้ว่ามาเปิดงาน ถ้านายทำหน้าตาอย่างนี้มันไม่ดี ผู้หลักผู้ใหญ่มาเปิดงานต้องทำหน้าตาให้แช่มชื่น ทำหน้าต้อนรับแขกได้แล้วเพื่อน” เมืองเอกกล่าวเตือน ตบบ่าเพื่อนเบาๆ “ขอบใจมากที่เตือน ฉันจะพยายามก็แล้วกัน” “มันต้

Chapter 74“อืม...อย่างนั้นแหละ ดีมากๆ โอ้ว...อูว์”เขาผ่อนลมหายใจแรงๆ ออกมา เมื่อปากร้อนชื้นของธันย์ณิชาครอบครองความเป็นชาย ที่แม้ว่าจะกลืนเข้าไปไม่ได้ทั้งหมด เธอก็ใช้ปลายลิ้นเลียไล้ จากโคนสู่ปลายแล้วตวัดไปรอบๆ ทำให้เขาเสียวไปทั้งท่อนลำ กายหนาสั่นไม่ต่างกับยืนแช่เท้าในน้ำเย็น กระแสโลหิตคล้ายมีสายน้ำเชี่ยวกรากไหลเวียน ยิ่งเขาก้มมองดูปากน้อยๆ ค่อยๆ กลืนท่อนเนื้อชาย โดยมีลิ้นทำหน้าที่เลียไล้ส่วนปลาย ความเสียวกระสันก็มากตาม“โอ้ววววว...วุ้น...เสียวดีจัง...อ๊า...อูว์”ไรฟันคมสะอาดของเธอครูดเบาๆ ตามกายแกร่ง แล้วมาดูดเม้มแรงสลับเบาตรงส่วนปลาย ผลัดเปลี่ยนเป็นอ้าอมเข้าไปในปาก ขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ก่อนจะใช้มือกอบกุมสิ่งนั้น รูดขึ้นรูดลงและทำเช่นเดิมอีกหลายรอบ เพลิงถึงกับแข้งขาสั่น ความกำหนัดไม่ต้องพูดถึง สูงลิบลิ่วทะลุเพดานความรู้สึก แทบจะถึงสวรรค์รำไร“พอแล้ว” เขาผลักศีรษะเล็กให้ออกห่างความเป็นบุรุษเพศ “ตาเธอครางบ้างแล้ว”ธันย์ณิชารู้หน้าที่ เอนกายลงบนโซฟา พาดขากับที่วางแขน ยิ้มยั่ว แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตนและกระดิกนิ้วเรียกเขา“ยั่วเก่งจริงแม่สาวน้อย คอยดูเถอะจะทำให้ขาดใจเลย”เสียงเขาส

Chapter 76อากาศด้านนอกเย็นฉ่ำจากสายฝนที่ตกไม่ลืมหูลืมตา ลมกรรโชกแรงทำให้กิ่งไม้หลายกิ่งหักโค่น เสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มที่มาพร้อมกับอสุนีบาตผ่าเปรี้ยงลงมาเป็นทาง บรรยากาศช่างเหมือนพายุกำลังโหมกระหน่ำ ไม่ต่างกับหัวใจของเพลิงตอนนี้ คล้ายกับว่ากำลังมีมรสุมลูกใหญ่ก่อตัว หัวใจเขาพลุ่งพล่าน ความหึงหวงท่วมท้น เมื่อรู้ว่า ธันย์ณิชาไปกับใครและทำอะไรอยู่ตอนนี้ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ขณะที่เพลิงกำลังติดต่อขอซื้อที่ดินผืนใหญ่กับแม่เลี้ยงคำ แม่เลี้ยงชื่อดังแห่งเมืองเชียงราย ระหว่างนั้นมือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นเสียงข้อความเข้า แรกเริ่มเขายังไม่สนใจ จนกระทั่งการติดต่อซื้อขายเสร็จสิ้น เพลิงจึงมาเปิดดูข้อความภาพที่ส่งมา และเมื่อเห็นคนที่อยู่ในภาพ ความหึงก็แล่นพล่านในอก เพลิงรู้สึกเจ็บแปลบในดวงใจภาพที่ว่านั้นคือ ภาพของพิบูลย์โอบบ่าธันย์ณิชา กิริยาท่าทางเหมือนคนรักไม่มีผิด คนที่มีปมในใจเรื่องอดีตที่เมียมีชู้คิดไปทันทีว่า เธออาจนอกใจเขา ไม่ได้คิดไตร่ตรองถึงอุปนิสัยใจคอและคำสัญญาที่ให้ไว้ต่อกัน ยิ่งเขาโทรศัพท์หาเธอนับร้อยครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย ไม่เพียงแค่นั้น เพลิงยังโทรศัพท์ไปขอเบอร์พิบูลย์จากเ

Chapter 78มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เมื่อผู้มาเยือนขอนอนพักผ่อนและจะรับประทานอาหารเย็นพร้อมกับเจ้าของบ้าน ซึ่งธันย์ณิชาก็ไม่ขัดความประสงค์ เธอปล่อยให้ทั้งสามพักผ่อนให้เต็มที่ ก่อนจะมารวมตัวกันอีกครั้งในเวลาหกโมงครึ่ง ภายในห้องรับประทานอาหารที่จัดเตรียมไว้ด้านใน“โอ้โห อาหารเยอะจังจะกินหมดหรือเปล่าเนี่ย”นภามองอาหารหลายอย่างแล้วน้ำลายสอ เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือธันย์ณิชา“มันก็ต้องเยอะสิคะพี่นภา จานนี้ก็ของโปรดแม่ จานนี้ก็ของโปรดพี่เพลิง ส่วนจานนั้นก็กับข้าวที่พี่นภาชอบ ส่วนจานนั้นอาหารจานโปรดของพี่อร แล้วอีกสามจานคืออาหารที่วุ้นตั้งใจทำให้ทุกคนทานค่ะ” แม่ครัวสาวแจกแจงอาหารที่มีมากกว่าทุกวัน เพราะแต่ละอย่างคือกับข้าวจานโปรดของคนนั่งร่วมโต๊ะ เธอจึงเอาใจทุกคนอย่างเท่าเทียม“ถ้ากินไม่หมดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้มะยมเอาไปแจกคนงานก็ได้” เจ้าของบ้านเอ่ยบอก“ไม่ได้เจอพ่อเลี้ยงตั้งนาน ดูเหมือนพ่อเลี้ยงจะอ้วนขึ้นนะคะ” เอมอรแซว“จะไม่ให้อ้วนได้ยังไงล่ะยายอร ก็มีแม่ครัวหัวป่าก์คอยทำกับข้าวทั้งเช้ากลางวันเย็นอย่างนี้ เป็นฉัน ฉันก็ต้องน้ำหนักขึ้น จริงไหมคะพ่อเลี้ยง” นภาพูดราวกับตาเห็น“ใช่ค

Chapter 80แม้ว่าเขาจะใจไม่ดีกับเรื่องที่ได้ยิน และวรนุชก็ย้ำนักย้ำหนา ทว่าเพลิงก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่ตนได้ยิน“ถ้าพ่อเลี้ยงไม่ได้เป็นพี่ชายของวุ้น มีหรือที่ฉันจะไม่ยอมให้พ่อเลี้ยงแต่งงานกับวุ้น ได้ลูกเขยรวยๆ เรียกสินสอดเข้ากระเป๋าเยอะๆ นอนใช้เงินไปตลอดชาติ ใครบ้างจะไม่อยากได้ อยากได้จนตัวสั่นเลยล่ะ แต่ที่ฉันไม่ยอมก็ด้วยเหตุผลที่บอกไป แต่ถ้าพ่อเลี้ยงไม่เชื่อ จะตรวจดีเอ็นเอก็ได้นะ จะได้เชื่ออย่างสนิทใจ” วรนุชกล่าวเสียงเนิบ มองเพลิงแล้วยิ้ม ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ของตนมาเปิดหยิบบางอย่างออกมาวางลงบนโต๊ะ “นี่คือรูปของรัตนากับคุณสันติ ถ่ายตอนที่คุณสันติหลอกรัตนาไปจดทะเบียนสมรสซ้อนที่อำเภอ รัตนาหลงเชื่อ รักและไว้ใจคุณสันติมาก ไม่ได้คิดเฉลียวใจเลยสักนิดว่าคุณสันติมีเมียแล้ว ความมาแตกก็ตอนที่รัตนาบอกคุณสันติว่าท้อง” เพลิงหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาดู แม้ว่าจะเป็นภาพถ่ายที่ถูกตัดให้เล็กพอที่จะใส่กระเป๋าสตางค์ได้ แต่คนในภาพก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน หนึ่งในสองคนที่ยิ้มอย่างมีความสุขคือ นายสันติศักดิ์ โยธาบดินทร์ บิดาของเขา ส่วนอีกคนเป็นสตรีหน้าตาสวย รอยยิ้มสวยหวาน หน้าตาคล้ายธันย์ณิชามากทีเดียว มือเ