All Chapters of พิศวาสทาสคนเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

Chapter 53“ใครที่รักแก” รัศมีถามเสียงเยาะ เบ้หน้า “พี่เพลิงเหรอ”“ก็ใช่น่ะสิ จะมีใครล่ะ”อีกฝ่ายได้ยินคำตอบแล้วนึกสมเพชพิมพิไล ที่ยังคงหลงตัวเองได้อย่างคงเส้นคงวา“ฉันเตือนแกในฐานะเพื่อนนะว่า อย่าไปยุ่งกับพี่เพลิงเลย มันจะไม่ส่งผลดีกับตัวแก แกไม่รู้หรอกว่า หลังจากที่แกคิดชั่วทำชั่วไป พี่เพลิงเป็นยังไง ความรัก ความไว้ใจที่พี่เพลิงมีให้แกมันหมดสิ้นไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว แกไปแล้วให้ไปเลยดีกว่า อีกอย่างระหว่างที่แกไปจากพี่เพลิง แกมีผัวตั้งกี่คน ยังจะเรี่ยร่ายรายทางอีกล่ะ ชีวิตแกอยู่ได้ถ้าไม่มีพี่เพลิง แล้วแกจะกลับไปหาพี่เพลิงทำไม กลับไปหาพี่เพลิงก็เท่ากับว่า แกต่อโลงให้ตัวเองนอน เชื่อฉันนะ ฉันหวังดี ไม่อยากให้แกจากโลกนี้ไปก่อนเวลาอันควร”รัศมีกล่าวเตือนเพื่อนรักด้วยความหวังดี เพราะรู้ดีกว่า หากเพลิงพบเจอพิมพิไลอีกครั้ง อาจจะไม่ส่งผลดีกับพิมพิไล“ที่แกพูดเตือนฉันไม่ให้ไปหาพี่เพลิง เพราะแกอิจฉาฉันใช่ไหม กลัวว่าพี่เพลิงจะรับฉันเป็นเมียอีกครั้ง แล้วแกก็จะอดล่อกับพี่เพลิง” พิมพิไลกลับต่อว่ารัศมี โดยที่ไม่ได้สะท้านกับคำเตือนของเพื่อน“ฉันไม่อิจฉาแกหรอก แต่ฉันอิจฉาผู้หญิงที่ชื่อวุ้นมากกว่า เพราะว

Chapter 55พิมพิไลตบหน้าธันย์ณิชาสองครั้งติดกัน คนถูกตบหน้าชาดิก และไม่ทันได้ตังตัว พิมพิไลจิกผมกลางกระหม่อมของธันย์ณิชา กระชากเข้าหาตัว จากนั้นก็ฟาดมือลงบนแก้มเนียนนุ่มจนเกิดรอยฝ่ามือลงไปอีกสองครั้ง“อีหมาบ้า มึงเลิกบ้าได้แล้ว” นกเอี้ยงผลักพิมพิไลให้ออกห่างตัวธันย์ณิชา แต่ลืมไปว่ามือพิมพิไลยังจิกกลางหัวธันย์ณิชาอยู่ พลอยให้พิมพิไลดึงหัวคนที่เพลิงกำลังหลงใหลไปด้วย“โอ๊ย...ฮือ” ธันย์ณิชาร้องลั่นจากความเจ็บ ตามมาด้วยเสียงร้องไห้“มึงอย่าเสือก” พิมพิไลใช้ปลายเท้ากระแทกท้องนกเอี้ยงเต็มแรง นกเอี้ยงจุก ตัวกระเด็นไปหลายก้าว จังหวะนั้นนกเอี้ยงไปโดนมุมโต๊ะวางทีวีเข้าตรงขมับพอดิบพอดี เลือดจึงไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดเกิดขึ้นกับเธอพิมพิไลละมือจากธันย์ณิชา หันมาคว้ารูปปั้นเสือที่ทำจากโลหะ แล้วฟาดลงไปบนท่อนแขนนกเอี้ยงหลายครั้ง ราวกับว่าจะทำให้แขนนกเอี้ยงหัก ไม่สาแก่ใจ เธอใช้รูปปั้นในมือ กระแทกลงไปยังหัวแม่เท้านกเอี้ยงหลายครั้ง จนมันเลือดอาบ ความเจ็บปวดรุกเร้านกเอี้ยงหลายเท่า“มึงแส่ดีนัก มึงต้องเจออย่างนี้”“โอ๊ยๆ” นกเอี้ยงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แขนอ่อนเปลี้ยไม่มีแรงจนแทบยกไม่ขึ้น ทรุดกายลงนั่งบนพื

Chapter 57พรพรรณเงยหน้ามองลูกชายคนโตที่โอบเอวธันย์ณิชาเดินลงมาจากบันไดด้วยรอยยิ้ม นางไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะทำให้ความทุกข์ ความอัปยศในหัวใจของเพลิงสลายลง ทั้งที่เพลิงปฏิญาณไว้ว่า จะไม่เห็นหญิงสาวคนใดดีไปกว่า ผู้หญิงประดับเตียง ซึ่งนางเองก็ไม่อาจหาเหตุผลมาลบล้างความแน่วแน่ของบุตรชายคนโตได้ เพราะรู้ดีกว่า สาเหตุหลักของการเปลี่ยนแปลงคืออะไร แต่บัดนี้ทุกอย่างได้คลี่คลายลงอย่างถาวร เมื่อวานนี้ หลังจากที่เพลิงเดินลงมาสมทบกับมารดาและคู่กรณีที่หาญกล้ามามีเรื่องในบ้านของเขา อีกทั้งยังหน้าด้านหน้าทนกลับมาเหยียบไร่เพลิงพยัคฆ์โดยไม่คำนึงถึงความเลวทรามที่ทำไว้กับเขา ในจิตใจของเพลิงตอนนั้นมีทั้งความโกรธ ความเกลียด ความแค้นเคือง จนอยากจะฉีกร่างอดีตภรรยาออกเป็นชิ้นๆ แต่สิ่งที่เขาทำได้คือ.... “เพี้ยะ…เพี้ยะ” เพลิงตบหน้าพิมพิไลสองฉาดใหญ่ หน้าตาถมึงทึง คนถูกตบเจ็บปวดและชาตรงแก้ม ผวาถอยหนีเพลิงที่ทำท่าจะเข้ามาตบอีกครั้ง “อย่าเพลิง” พรพรรณรีบห้ามบุตรชาย “อย่าเอามือสะอาดๆ ของลูกไปแปดเปื้อนของโสมม มันจะพานให้ความน่าขยะแขยงติดมือลูกเปล่าๆ” คำพูดของพรพรรณทำให้พิมพิไลห

Chapter 59เสียงฝ่ามือของไสวกับช่อเอื้องที่ตบหน้าพิมพิไลยังคงดังต่อเนื่อง ใบหน้าของคนถูกตบค่อยๆ บวมทีละน้อย รอยช้ำตรงแก้มมีมากนับไม่ถ้วน น้ำตาพิมพิไลไหลรินไม่ขาดสาย ซึ่งเธอไม่มีโอกาสร้องขอความเห็นใจจากเพลิงหรือจากใครในบ้านหลังนี้ สายตาของทุกคนที่มองมายังเธอ ฉายชัดว่าสะใจ สาสมใจ เกลียดชังเข้ากระดูกดำ ไม่มีดวงตาคู่ไหน ให้ความสงสารตนเลยสักคน พิมพิไลเพิ่งตระหนักในใจตอนนี้เองว่า ตนเองคิดผิดที่กลับมาสร้างเงื่อนไขกับเพลิง หากเธอไม่จนตรอก ไม่มีเงินใช้ แถมยังต้องจ่ายหนี้สินจากการเล่นพนันบอลอย่างไม่ลืมหูลืมตา ความคิดนี้คงไม่เกิดขึ้นในสมอง จะแก้ไขตอนนี้ก็ไม่ทัน เธอถึงต้องเจอกับการลงทัณฑ์อันเจ็บปวดเช่นนี้“พ่อเลี้ยง มันสลบแล้วจ้ะ” ไสวหันมาบอกเพลิง ที่ยังคงนั่งนิ่งมองภาพนั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“แล้วเลือดมันกบปากหรือยัง” เพลิงย้อนถาม“ยังจ้ะ” “คงไปเอาน้ำเย็นมาสักถังนึงสิ” เพลิงสั่งคงไท “ส่วนเธอสองคน ช่วยกันยกมันออกไปนอกบ้าน ยกไปทั้งเก้าอี้นั่นแหละ” ลูกน้องในอาณัติแยกย้ายกันไปทำงานตามคำสั่ง หลังจากทุกอย่างพร้อม เพลิงจึงเดินออกไปยืนจังก้าหน้าประตูบ้าน กอดอกมองพิมพิไลที่นั่งคอพับคออ่อนถูกมัดติ

Chapter 61เพลิงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เขาไม่สนใจที่จะหาผ้าขนหนูมาพันเอว ปกปิดของรักของหวง เพราะคิดว่าใส่ไปเดี๋ยวก็ถอด แล้วจะใส่เสื้อผ้าไปเพื่ออะไร เท้าหนาหยุดยืนข้างเตียง มองร่างอวบอิ่มของสาวน้อยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงแต่จับตาดูเขาตลอด “มองอยู่นั่นแหละ ไม่เคยเห็นหรือไง”คนถูกทักหน้าแดงระเรื่อ แม้ว่าจะเคยเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้มาหลายครั้งหลายหน ทว่าเธอก็ยังรู้สึกเขินอายไม่หาย แต่ตื่นเต้นทุกครั้งที่จะได้สัมผัสแก่นกายของเพลิงที่เวลานี้กำลังขยายตัว และเหมือนจะรู้หน้าที่ เธอขยับตัวมานั่งขอบเตียง ถอดชุดคลุมผ้าเจอร์ซี่สีชมพูออกจากกาย เผยให้เห็นเรือนร่างสลักเสลาขาวผ่อง เป็นความสวยงาม ที่ทำให้คนมองถึงกับใจสั่น อยากจะพุ่งตัวฟัดร่างงามเสียตอนนี้มือเล็กอันแสนนุ่มของธันย์ณิชา เอื้อมมาจับต้องกายแกร่ง แล้วจับรูดขึ้นลงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะใช้ปากของตนสร้างความเสียวกระสันให้เพลิง ชายหนุ่มก้มมองดูการปรนนิบัติของเธอด้วยรอยยิ้มพึงพอใจธันย์ณิชาทำอย่างเช่นทุกครั้งที่ทำ เธอใช้ปลายลิ้นทักทายส่วนปลายของความเป็นชาย ตวัดลิ้นไปรอบๆ ปากก็ดูดเม้มแผ่วเบา แต่สร้างความรัญจวนให้ร่างสูงใหญ่