Lahat ng Kabanata ng พิศวาสทาสคนเถื่อน: Kabanata 31 - Kabanata 40

Chapter 31ธันย์ณิชาส่ายสะบัดศีรษะไปมา ฝ่ามือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ส่งเสียงครางจนรู้สึกว่า ลำคอแหบแห้ง ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ทุกรูขุมขนเกิดความร้อนระอุเดือด อาการทั้งหลายทั้งปวงเกิดจาก ปากของเขาพรมจูบไปทั่วดอกไม้งาม ก่อนที่เขาจะใช้ลิ้นแทรกตามร่องกลีบสาว ลากเลียลิ้นยาวๆ ไปตามรูปทรง เน้นสะบัดลิ้นตรงเกสรน้อย ทำงานร่วมกับนิ้ววิเศษที่ยังคงขับเคลื่อนอยู่ภายในช่องทางรัก เธอครางครวญจนเสียงหลง ความรู้สึกก่อนหน้าถาโถมหนักขึ้น จนเธอรู้สึกกลัวว่า จะทานรับพายุอารมณ์นี้ไม่ไหว“พี่เพลิง...อ๊า...อ๊า...พอ...พอแล้ว...วุ้นเสียวเหลือเกิน...อ๊า”เธอหลีกหนีเขาไม่ได้ ต้องการให้หยุดก็ไม่ได้เช่นกัน ธันย์ณิชาจึงตกเป็นฝ่ายรับ รับความกระสันสวาทที่ไหลบ่าเข้าตัวเธอ ยิ่งเขาดูดเม้มเม็ดทับทิมแรงๆ เน้นๆ พร้อมกับขยับนิ้วหนักหน่วง ร่างสาวสั่นหนัก วาบหวามไปทุกอณูเนื้อ ความสุขจากแสงตะวันสาดส่องกระทบดวงหน้า“อ๊า...กรี๊ดดดดด...อ๊า” เธอครางกระเส่า กรีดร้องอย่างสุดจะกลั้น และไม่อั้นเสียง ดังไปทั่วห้องไม่กลัวสักนิดว่า เสียงครางของตนจะดังลอดไปนอกห้อง เป็นเพราะห้องของเพลิงเป็นห้องเก็บเสียง ความรู้สึกที่ระบายออกมาจึงเต็มที่

Chapter 34ดารากานต์สีหน้าไม่ดีนัก หลังจากพูดคุยกับเปรมสุดา น้องสาวต่างบิดาที่โทรศัพท์มาบอกข่าวไม่สู้ดีนักให้เธอรับรู้ ข่าวที่ว่านั้นคือ อาการป่วยของสุชาดาผู้เป็นแม่ว่า ตอนนี้โรคความดันกำเริบ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้สองวันแล้ว และที่โทรมาบอกเป็นเพราะสุชาดาถามหา เปรมสุดาจึงต้องการให้พี่สาวไปเยี่ยมมารดาที่กรุงเทพฯเมื่อทราบเรื่องที่นำความไม่สบายใจมาให้ ใจหนึ่งเธอก็อยากจะไปเยี่ยมสุชาดา เพราะถึงอย่างไรเสีย นางก็คือแม่ แม้ว่าสุชาดาจะไม่ค่อยดูดำดูดีเธอก็ตาม แต่ก็กลัวว่าจะพบเจอกับอดีตสามีที่อาจจะรู้ข่าว และมาดักชิงตัวบุตรชายของตนไป ดารากานต์จึงคิดไม่ตกว่า จะทำเช่นไรดี“เป็นอะไรดาว หน้าตาดูเครียดๆ นะ”แตงไทยคนงานในสวนปาล์มเอ่ยถาม ขณะนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกัน“มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยน่ะ” ดารากานต์ตอบ “แตงไทย ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม”“ถามว่า” แตงไทยถามกลับ เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ“ถ้าฉันจะฝากป้าไหวเลี้ยงตามซักสองสามวันจะได้ไหม”“เธอจะไปไหนล่ะ” แตงไทยไม่ตอบ แต่กลับถามแทน“ฉันจะไปเยี่ยมแม่ที่กรุงเทพน่ะ แม่ไม่สบาย จะเอาตามไปด้วยก็ไม่สะดวก เลยกะว่าจะไปคนเดียว”อันที่จริงแล้ว ดารากานต์ไม่อยากห่างบุตรชาย แต่คร

Chapter 36 ในเวลาเดียวกันพยัคฆ์ขับรถมาจอดใกล้กับบ้านพักคนงาน เขาเอี้ยวตัวไปหยิบถุงกระดาษที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ แล้วก้าวลงจากรถ จุดมุ่งหมายของเขาคือ ห้องพักของดารากานต์ วันนี้พยัคฆ์เข้าไปทำธุระในตัวจังหวัดตั้งแต่เช้า พอเสร็จธุระจากตรงนี้ก็ไปทำธุระที่อื่นต่อ กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปเย็นย่ำ และระหว่างที่เขากำลังจะกลับบ้าน ด้วยความคิดถึงสองแม่ลูก เขาจึงแวะซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปให้ พยัคฆ์ไม่รู้สึกแปลกใจที่วันนี้บ้านพักคนงานเงียบผิดปกติ เพราะรู้ดีว่ามาจากสาเหตุใด เขาจึงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงโซนห้องพักของดารากานต์ “เสียงเด็กร้องไห้ที่ไหนวะ”พยัคฆ์พูดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ ก่อนที่นัยน์ตาเขาจะมองเห็นณดลยืนร้องไห้อยู่หน้าห้อง เขาจึงเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งไปหาณดลทันที “เป็นอะไรเสือน้อย” เขาถาม“ฮือ...แม่” ณดลตอบ นิ้วเล็กชี้ไปทางประตู พยัคฆ์หันมามองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าไม่ดี ด้วยสัญชาติญาณทำให้เขาลุกขึ้นยืน หมุนลูกบิดประตูที่ถูกล็อก นายเหมืองไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาถีบบานประตูไม้นั้นเต็มแรงสองครั้ง จนมันเปิดออกกว้าง แล้วภาพที่พยัคฆ์เ

Chapter 38นายเหมืองพยัคฆ์นำรถยนต์คันใหม่ป้ายแดงเลี้ยวเข้ามาในอาณาเขตบ้านโยธาบดินทร์ บ้านบิดามารดาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง ที่หนึ่งปีเขาจะมาสองครั้งคือวันเกิดมารดาและวันขึ้นปีใหม่ การมาบ้านหลังนี้ครั้งนี้พยัคฆ์ไม่ได้มาคนเดียว นายเหมืองหนุ่มมาพร้อมกับดารากานต์ ณดลและแตงไทย เหตุผลที่เขามาบ้านบุพการีก่อนเวลา เป็นเพราะดารากานต์ต้องการมาเยี่ยมสุชาดาผู้เป็นแม่ที่มีอาการป่วย ทว่าตอนที่เธอขอเขาเข้ากรุงเทพฯ สีหน้าของเธอไม่ดีนัก คล้ายมีความกลัดกลุ้มและวิตกกังวล อีกประการหนึ่งดารากานต์ไม่พาณดลไปด้วย ทั้งที่สองแม่ลูกติดกันแจ ให้เหตุผลว่า เดินทางไกลไม่อยากให้ณดลไปลำบาก มันเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น พยัคฆ์จึงคิดว่าน่าจะมีเหตุผลอื่นซ่อนเร้น และอาจเป็นเรื่องของเธอที่รู้มาพอสังเขป ตอนนี้เขาชักอยากจะรู้ให้ละเอียดกว่านี้ “เหตุผลที่เธอไม่พาตามไปด้วยมันฟังไม่ขึ้นนะ เธอมีเหตุผลอื่นหรือเปล่า บอกฉันตรงๆ” เขาคาดคั้นมองหน้าเธอนิ่ง พอจะเดาออกเองว่า ต้นเหตุอาจมาจากใครคนหนึ่งที่ดารากานต์หนีมาอยู่ที่นี่ “ฉันพอรู้เรื่องของเธอมาจากโก๋ แต่ก็ไม่ได้มากจนเข้าใจ เธอเล่าให้ฉันฟังได้ไหมว่า ทำไมเธอต้องหนี

Chapter 40 เวลาต่อมาพยัคฆ์นำพาร่างหลับใหลของดารากานต์มาวางบนเตียงนอน แล้วเอนตัวนอนข้างเธอ แต่ไม่นอนเฉยๆ เขากอดเธอไว้แน่น แน่นเสียจนคนที่นอนหลับเริ่มหายใจไม่ออก ส่งผลให้เธอตื่นไปโดยปริยาย พอลืมตาตื่นขึ้นมา ดารากานต์ก็ตกใจเมื่อรู้ว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดของเขา “คุณยักษ์” “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” เขาถามหน้าตาย ทั้งที่เป็นฝ่ายแกล้งให้เธอตื่น “มากอดดาวทำไมเนี่ย ปล่อยดาวนะ ดาวหายใจไม่ออก”เธอทุบอกเขา ผลักเขาหลายหน ทว่าร่างหนาก็ยังคงกอดเธอไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย “ก็กอดลงโทษเธอไงล่ะ ที่ไม่ยอมทำตามคำสั่ง” พยัคฆ์บอกสาวร่างเล็ก “แล้วก็ไม่ได้ลงโทษแค่กอดด้วย มันต้องสั่งสอนกันหน่อย ชอบขัดคำสั่งฉันดีนัก” ไม่ทันที่ดารากานต์ตั้งตัว ปากหนารีบปิดทับปากเล็กน่าจูบ ที่เขาอยากจะจุมพิตใจแทบขาด แล้วตอนนี้โอกาสที่ตนรอคอยมาถึง จูบของพยัคฆ์จึงเต็มไปด้วยความกระหาย บดเบียดกลีบปากสาวสั่นระริกจากความตกใจและตื่นเต้น ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปสำรวจโพรงปากหอมหวาน ใช่ว่าเธอจะไม่เคยถูกจูบ หรืออยู่ในอ้อมกอดของผู้ชาย เธอผ่านการมีครอบครัวมาแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องแบบนี้ย่อมเ