วิวาห์บังคับรัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

บทที่ 23 คิดถึงเป็นเพียงสิ่งหนึ่งที่ทำได้07 : 30 น.พอไปถึงห้องที่พี่ฉัตรพักอยู่ ก็เข้าไปทันที โดยที่ไม่ได้เคาะประตูก่อน ก็เห็นพี่เขานั่งอยู่ และมีข้าวต้มวางตรงหน้า กะจะไปป้อนสักหน่อย“ จะกินข้าวเหรอคะ เดี๋ยวน้องป้อนนะ ” พอฉันเดินเข้าไปแล้วพูดขึ้น พี่ฉัตรหันมามอง จากที่ยิ้มๆอยู่ก็หุบลง ไอ้คนขี้เก๊กอะ ไอ้คนขี้งอน ฉันก็เดินไปใกล้ๆ หวังจะป้อนและปรับความเข้าใจไปเลย แต่…“ ฉัตรรอนานไหม เพลงล้างช้อนมาแล้ว…อะ..อ้าวน้องมุกมานานหรือยังจ๊ะ ” พี่เพลงเดินออกมาจากห้องน้ำ ไอ้ฉันก็คิดว่าพี่ฉัตรอยู่คนเดียวที่ไหนได้อยู่กับพี่เพลง นั้นสินะเมื่อกี้ยังยิ้มอยู่ พอฉันเข้ามาก็หุบยิ้มทันที ฉันคงมาผิดจังหวะ“ เพิ่งมาถึงค่ะ ” ฉันตอบพร้อมมองหน้าพี่ฉัตร “ งั้นมาป้อนข้าวฉัตรดีกว่า ให้เมียป้อนคงจะดี คงจะกินเยอะหน่อย เพลงเบื่อแล้วฉัตรอะพูดยากแล้วยังจะกินยากอีก ดมแล้วดมอีกไม่พอยังจะแตะลิ้นสัมผัสรสชาติข้าวต้มอีก เด็กๆเล็กๆไม่เห็นจะป้อนข้าวยากขนาดนี้เลย ” พี่เพลงหันไปพูดกับพี่ฉัตร “ ค่ะ ” ฉันตอบรับกำลังจะเข้าไปหาพี่ฉัตรใกล้ๆ “ ยังไม่กลับเหรอ ไหนบอกว่าไม่ว่างไง ” พี่ฉัตรพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ตึง เป็นจังหวะที่โทรศัพท

บทที่ 25 รักหรือแค่ชอบ 19:00 น.ตอนที่วิ่งขึ้นชั้นไปก็ไม่ได้หวังว่าพี่ฉัตรจะตามมาหรอกนะ ที่พูดไปตอนนั้นกระดากปากมากเลยเพราะพูดในทำนองว่า ไม่ได้ใจกว้างที่จะใช้ผัวร่วมกับคนอื่น เหมือนคนที่หึงผัวทำนองนั้น แต่พูดอ้อมมาก ไม่ได้ตรงเท่าที่ควร พี่ฉัตรไม่ได้โง่คงจะเข้าใจ 19:30 น.ได้กลิ่นแกงปลาดุกผัดเผ็ดใส่ใบโหระพา ทำเอากลืนน้ำลายลงคอเสียงดัง เฮือกไปเลย! หิวมากตอนนี้ แต่ก็ทำอ้อยอิ่ง ไม่ได้รีบลงไปหาในทันทีครั้งก่อนที่มาตอนยังไม่แต่งงาน รู้สึกว่ายังสำรวจบ้านพักหลังนี้ยังไม่ละเอียดเลย คิดได้ดังนั้นก็เดินดูไปเรื่อยๆ หน้าห้องน้ำจะมีลิ้นชักสำหรับใส่ผ้าขนหนูอยู่ แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจให้เปิดชั้นล่างสุดก่อน และมันก็มีจริงๆ สิ่งที่พบเจอทำเอาชะงัก ใจหน่วงอีกแล้ว ช่วงนี้เป็นบ่อยมากเหมือนโรคประจำตัวไปแล้ว“ มีแต่รูปพี่เพลงสินะ ” พูดเบาๆ กับตัวเอง แล้วนั่งลงกับพื้นมือเรียวก็ยื่นเข้าไปเพื่อหยิบอัลบั้มรูปออกมาและรูปอีกมากมายที่ใส่ไว้ในถุงและวางเต็มไปหมด มีทั้งรูปคู่และรูปเดี่ยวของพี่เพลงพี่ฉัตร ทั้งสองคนน่าจะผลัดกันถ่ายเพราะดูก็รู้ว่าวิวข้างหลังคือที่เดียวกัน “ ดูมีความสุขดีนะ ” พูดเบาๆ มองรูปในมือ รูป

​บทที่ 27 Nc20+ปากพยายามปฎิเสธและมือก็ฝืนผลักอกแกร่ง ทั้งที่ภายในใจก็โหยหาคนตรงหน้าเหลือเกิน“เดี๋ยวก็เจ็บเดี๋ยวแสบอีกอะ” พูดออกไปเพื่อหวังจะให้อีกคนเห็นใจ แต่พี่เขากลับไม่ได้สนใจคำพูดฉันเลย แต่สนใจที่อกอวบมากกว่า“อื้อ~ ยังนุ่มเหมือนเดิมเลย” คนตัวสูงถกเสื้อตัวใหญ่โคร่งที่ร่างบางสวมใส่อยู่ขึ้น มือหนาปลดบราสีขาวอย่างชำนาญ สองเต้าเด้งดึ๋งต่อหน้าทำเขาเอากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ห่างหายมาตั้งห้าเดือนแหนะ ยังไงก็ต้องเอาให้สมกับที่คิดถึง‘ จ๊วบๆ ’ เสียงหยาบโลนดังขึ้น ริมฝีปากหนาละเลงลิ้นพร้อมดูดอย่างเมามันส์ที่สองเต้าสลับกันไปมา“ งื้อ~ พะ…พี่ มันเจ็บนะคะ” อีกคนเผลอบีบเคล้นอย่างแรงเพราะความหมั่นเขี้ยว“พี่ขอโทษครับ” เงยหน้าขึ้นมาพูด แล้วหันไปสนใจอกอวบต่อ แต่เพียงไม่นานก็ขยับถดถอยตัวเองให้ลงไปเรื่อยๆ แล้วถอดกางเกงกางขาสั้นที่ออก เผยให้เห็นแพนตี้สีแดงสด มือหนาเผลอลูบเบาๆ แหวกข้างให้เห็นกลีบอวบอูม โน้มลงไปใช้ลิ้นหยอกล้อ“อ๊ะ ~ พะ…พี่ฉัตร งื้อ พี่~ อูย พอเถอะ มันสกปรกนะคะ อ๊ะ อ๊ะ~” มันสยิวทำเอาขนพอง เสียวจนเกร็งสั่นไปเลย มือเรียวพยายามขยุ้มผมอีกคนเพื่อจะไล่และห้าม แต่กลับดูท่าขยุ้มไปเพื่อระบายคว

บทที่ 29 ใส่อารมณ์พอเข้าห้องมา ฉันก็นั่งลงบนพื้นชันเข่าขึ้น หลังพิงขอบเตียง ปล่อยให้น้ำตาออกมาทันที ไม่เข้าใจทำไมถึงเสียใจมากๆ ทั้งที่เมื่อเช้าเพิ่งจะไปจดทะเบียนสมรสกันมา ตอนเย็นก็ทะเลาะกันแล้วเหรอ? ไม่ใช่สิ จะว่าทะเลาะก็ไม่ถูกแค่ทำอะไรที่ขัดใจพี่เขาเอง ถ้ามีเหล้าย้อมใจก็คงดี หวังว่าพวกพี่ก็อตจะกินเหล้าไม่หมดหรอกนะ เผื่อฉันได้ลิ้มลองไว้ย้อมใจบ้าง13 : 30 น.ฉันนั่งแช่อยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานมาก จนน้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว ไม่ได้หวังว่าพี่เขาจะขึ้นมาตามหรอก อยากอยู่คนเดียวเหมือนกัน กลัวว่าตอนเจอหน้ากันแล้วจะฟาดงวงกันมากกว่านี้ เดี๋ยวจะบานปลายอีก แบบนี้ดีแล้ว“ แกร๊ก! ” เสียงประตูดังขึ้น ฉันเอามือไปลูบหน้า ไม่อยากให้เขารู้ว่าเราร้องไห้กับเรื่องแค่นี้ แต่ก็นั่งนิ่งๆ ไม่ได้หันไปมองที่ประตู จนมีเสียงฝีเท้าเดินมาใกล้ๆ“ ไปกินข้าว ” ฉันมองจากเท้าขึ้นไปจนเห็นหน้า เพียงชั่วครู่ แต่ก็ไม่พูดอะไร นั่งเหมือนคนไม่มีญาติต่อไป“ พี่ไม่อยากพูดซ้ำ ” พี่เขาพาตัวลงนั่งยองๆ ใกล้ๆ“ ไม่กิน ” ฉันเบือนหน้าไปอีกข้าง“ ต้องกิน แกงส้มที่มุกทำไว้มันน่าเสียดายนะ เพราะไม่มีใครกินเลย ทำไมรู้ว่าตัวเองทำไม่เป็นแล้วยังจ

บทที่ 31 งานเลี้ยง / ยืมเงินฉันพูดกลับไปด้วยใบหน้านิ่งแล้วเดินไปเปิดกระเป๋าผ้าตัวเองเพื่อหาเสื้อสีเขียว จำได้ว่าพามาด้วย มันมีนะสีเขียวแต่สีมันอ่อนๆ จืดๆ ปกเป็นคอกลมมีตราทหารพรานที่อกด้วย จำได้ว่าซักตอนเที่ยงไปสิบกว่าตัวที่พากลับจากค่าย กะว่าจะเอากลับไปซักที่บ้านแต่เกิดเรื่องนี้เสียก่อนเลยถือวิสาสะ ซักที่นี่ไปเลยหมดกระเป๋าที่พกมาตอนที่ฉันกำลังสวมเสื้อสีดำแขนยาวทับและติดกระดุมอยู่ พี่ฉัตรก็แต่งตัวเสร็จแล้วด้วยชุดลายพรางเต็มยศแต่ใส่หมวกแก็ป พี่เขาเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วรวบเสื้อฝั่งขวาออกมาทั้งหมดวางบนเตียงแล้วเลือก ทำอะไรของเขานะ ฉันไม่ได้สนใจ ติดกระดุมเสร็จก็พับแขนเสื้อขึ้นให้เหมือนพี่ฉัตร ไม่ได้ออกปฎิบัติหน้าที่คงไม่ต้องใส่ให้ยาวหรอก มันร้อนจะตาย ชุดทหารหนามาก“ จะเอาไปไหนเหรอ? ” ปากนี่น่าตีนะ ปากไวมาก ว่าจะไม่ถามแต่ก็หลุดปากถามด้วยความอยากรู้จนได้ เมื่อเห็นพี่เขาเลือกเสื้อซับในประมาณห้าตัวจะเดินออกจากห้อง“ เอาไปเผา ที่เหลือที่ว่างบนเตียงไม่เคยมีใครใส่ เอาไปใส่ได้ ” พูดจบพี่เขาก็เดินลงไปชั้นล่างทันที เอาไปเผาหมายความว่าไง หรือสี่ห้าตัวนั้นเป็นของพี่เพลงจริงๆ พี่ฉัตรจำกลิ่นดีเหมือนหมา