All Chapters of วิวาห์บังคับรัก: Chapter 51 - Chapter 59

บทที่ 43 แค่จะมาลาบ้านพัก…“ ป้าโฉมเขาให้เพลงมาดูแลฉัตรแค่ตอนกลางวันนะ ตอนกลางคืนพี่ฉลามจะดูแลต่อ ” เพลงพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินเข้าบ้าน“ แล้ว…ยัยนั่นอะ ” เขาเลือกที่จะไม่เอ่ยชื่อแต่บุ้ยปากไปหารถคันหลังที่กำลังแล่นเข้ามาจอดในรั้วบ้าน“ อ๋อ...ไอ้ฉัตรมันหมายถึงน้องมุกไงเพลง ” ไอ้เก่งพูดขึ้น“ มุกเหรอ? น้องเขาต้องกลับไปทำงานพรุ่งนี้นะ กว่าจะได้เจอกันก็คงอีกนาน ” เพลงพูด“ ทำงาน งานอะไร ” ก็เขาจำไม่ได้หนิ แต่ที่เคยเจอจำได้ว่าตอนนั้นยังเป็นนักศึกษาอยู่นะ….“ อะ…โอ๊ยย ” จู่ๆ ก็เจ็บจี๊ดเมื่อพยายามนึกให้ออก มันมีภาพซ้อนออกมาด้วย แต่มันเลือนลางเลยไม่รู้อะ “ ไอ้ฉัตรเป็นไรวะ ” ไอ้เก้าถามขึ้น“ ฉัตรๆ หยุด อย่าพยายามคิดอะไรเลย เข้าไปนั่งก่อนเถอะ! ” เพลงพูดแล้วพยุงเขาเข้าบ้าน11 : 30 น.ถึงบ้านพักพี่ฉัตรก็เที่ยงกว่าแล้ว ไม่ทันได้ลงจากรถก็เห็นพี่เพลงพยุงพี่เขาเข้าบ้านฉันก็ได้รู้มาว่า แม่ย่าได้จ้างพี่เพลงมาดูแลพี่ฉัตรในช่วงกลางวัน พอกลางคืนให้พี่ฉลามดูแลแทน และเรื่องนี้ก็รู้จากปากพี่ฉลามเพราะทางฝั่งสามีไม่มีใครกล้าบอกฉันเองเลยฉันควรจะเสียใจหรือดีใจ ดูเหมือนทุกเรื่องคงไม่ต้องถามฉันแล้วแหละ ถึง

บทที่ 45 ติดกับเพราะความประมาท ในที่สุดก็มีรถสายตรวจมา ฉันจึงโบกรถและพวกเจ้าหน้าก็พากลับไปส่งที่ค่าย พอไปถึงก็ไม่เห็นมีใครที่บ้านพักพี่ฉัตรเลย บ้านเงียบมาก ไม่รู้ว่าไปไหนกัน แต่หน้าจะไม่ใช่ไปตามหาฉันหรอก เพราะตลอดทางที่เดินกลับไม่มีรถทหารสักคัน! และทหารที่หน้าค่ายก็ดูไม่ตกใจตอนที่ฉันกลับมา และฉันก็ขอช่วยให้พวกเขามาส่งที่บ้านพักให้ด้วย ถ้าจะเดินเองคงเหนื่อย ค่ายนี้มันกว้างมากๆ แค่คิดถึงเรื่องนี้ มันก็เหนื่อยและท้อแล้วอะ แรงจะขับเคลื่อนในแต่ละวันแทบจะไม่มีแล้ว กำลังใจที่เคยมีก็หายไปนานมากแล้วด้วย เฮ้อ! หยิบเอากระดาษเปล่าในรถออกมา พร้อมถอดแหวนแต่งงานอีกครั้งออกจากนิ้ว นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว บรรจงเขียนลงในกระดาษไปว่า “ เหนื่อยก็พัก ไม่รักก็พอ! เหนื่อยแล้วนะ มันเหนื่อยสุดๆ …เอาไว้มุกว่างจะมาหย่าให้นะคะ ต่อไปนี้ขอให้พี่ใช้ชีวิตให้ดีนะคะ ขอให้พี่ฉัตรรักษาสุขภาพด้วย เป็นห่วงมากๆ จากมุก ” เขียนไปก็ร้องไห้ไป กลายเป็นคนขี้แย มากๆ ไปแล้ว ที่เขียนมันออกจากความรู้สึกจริง เขียนด้วยอารมณ์ที่เป็นไปตอนนี้เลย ไม่ไหว หัวใจไม่ไหวแล้ว ฉันไม่ได้ไปต่อแล้ว รีบเอาจดหมายกับแหวนไปว่างไว้ที่หน้าประตู ถ้ากลั

บทที่ 47 มาช่วย / ขอโทษ 🖤วันต่อมา…โรงพยาบาลจังหวัดD“ เฮือก~ ”“ ฉัตรเป็นไงบ้าง! ” “ เพลง!...แล้วมุกล่ะ ยังไม่มาเหรอ? นี่ฉัตรหลับไปกี่วัน ” “ มุกเหรอ? …นี่ฉัตรจำมุกได้แล้วใช่ไหม? ฉัตรหลับไปแค่วันเดียวเอง รู้งี้เอาไม้หน้าสามฟาดตั้งนานแล้ว ถ้ารู้ว่าความจำจะกลับมา ” เพลงพูดยิ้มๆ“ ใช่ จำได้แล้ว จำทุกอย่างได้หมด ทุกเรื่องที่ผ่านมาสองเดือนด้วย แล้วนี่ไม่โทรบอกมุกให้มาหาฉัตรบ้างเหรอ? ” ทั้งที่เขาเจ็บ ไม่ว่าใครที่เฝ้าก็ต้องโทรบอกเมียเขาสิ! จู่ๆ ความทรงจำก็กลับมา แต่ความทรงจำตอนนั้นก็จำได้หมด ตอนที่พูดจาไม่ดีใส่มุก ตอนที่ไม่ได้ดูแลมุก ตอนที่ร้องหาแต่เพลง จำได้หมดและอยากจะทึ้งหัวตัวเองมากๆ ในตอนนี้ ทำอะไรลงไปวะ ป่านนี้ไม่รู้มุกจะเป็นไงบ้าง! ทั้งที่ตอนนั้นเพิ่งจะดีกันแท้ๆ สวรรค์กลั่นแกล้งกันชัดๆใบหน้าหวานที่ดูเศร้า ทุกครั้งที่เขาพูดและจำได้แค่เพลง ดวงตาคู่นั้นที่ดูเศร้าสร้อยมีแต่น้ำตาที่ไหลแอบอาบทุกครั้งที่เจอ ยิ่งคิดหัวใจมันยิ่งหน่วงไม่ได้การล่ะ ตั้งแต่วันนั้นที่มุกถอดแหวนวางไวั และบอกว่าถ้าว่างจะมาหย่า มุกก็ไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างจำได้ว่ามีข่าวเกี่ยวกับท

ตอนพิเศษ 2 ถ้าอยากให้อภัย…ก็หย่าสิ 19:00 น. “ ข่าวด่วน…ขณะนี้หัวหน้าโจรใต้ได้ถูกจับแล้ว พวกสมุนถูกวิสามัญ… รังโจรได้ราบเป็นหน้ากอง ทหารที่แฝงตัวเข้าไป ได้ทำการยึดค่ายโจร กว้างล้างทุกอย่างจนเสร็จสิ้นไปแล้ว จบแล้วนะคะ โจรใต้ ต่อไปนี้สามจังหวัดภาคใต้คงมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามานะคะ ” เสียงของผู้ประกาศข่าวดังขึ้น ในโทรทัศน์ที่ทางร้านเหล้าเปิดดู ทำให้ฉันพอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว แต่ก็ดี ปราบโจรกบฏต่อบ้านเมืองให้สูญสิ้นไป ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องผวากันอีกแล้ว ในใจตอนนี้ไม่ได้คิดถึงลูกสาวเลย เพราะคิดว่าน่าจะมีคนดูแลเยอะ แต่ที่รู้ๆ ทางบ้านกระหน่ำโทรเข้ามารัวๆ พร้อมสายเข้าจากเพื่อนๆ เช่นกัน แต่ฉันนั้นไม่ได้กดรับสายใครเลยเอาแต่กระดกเหล้า ไม่มองไม่คุยกับใคร นอกจากจ้องเหล้าตรงหน้า ที่ตอนแรกเต็มขวดแต่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ก้นขวดแล้ว นั่งกินมาตั้งแต่ตอนหกโมงเย็นยันหนึ่งทุ่ม ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเมาเท่าไร แต่รู้ว่ามึนๆ กรึมๆ แล้ว แต่ยังไหวอยู่! “ เฮ้ย! มุก ” เสียงทักทายดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ไม่คุ้นหูเอาสะเลย พยายามมองตามเสียงจนเจอ เป็นผู้ชายตาตี๋ใส่แว่นตาหนาเตอะ! แปลกนะ ปกติคนประเภทนี้น่าจะอยู่อ่านหนังสือท

ตอนพิเศษ 4 ลูกดกNc20+ 22 : 40 น. หลังจากที่คุยกันตอนนั้นมุกก็หลับไป เขาก็เข้าไปอาบน้ำ ออกมาสี่ทุ่มกว่าแล้ว…เขาได้หาผ้าผืนเล็กไปซับน้ำเพื่อมาเช็ดตัวอีกคน ถ้านอนสภาพนี้คงไม่สบายตัวเท่าที่ควร “ งื้อๆ ~ ” พอโดนน้ำก็ส่งเสียงงัวเงียขึ้นมาทันที “ นี่ๆ จะเสร็จแล้ว พี่ขอเช็ดที่ใบหน้าหน่อยนะ ” อีกคนใช้มือปัดออก น้ำคงจะเย็นแหละ “ งิ้อๆ เช็ดที่หน้าอกหน่อย ” จู่ๆ เสื้อก็ถูกถกขึ้นด้วยมือของเจ้าตัว ล่อตาล่อใจเหลือเกิน หรือนี่เธออาจจะอ่อยเขาหรือเปล่า? “ อะ…อื้ม~ หนาวจัง ” เมื่อผ้าโดนที่หน้าอกอวบ อีกคนห่อตัวทันที แล้วค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา “ พี่ฉัตรคะ…” “ คะ…ครับ ” พยายามข่มอารมณ์สุดๆ อ่อยไม่พอน้ำเสียงยังหวานอีก “ น้องหิวงะ ” “ อ๋อ…งั้นพี่ไปหาของกินให้นะ รอพี่ได้ไหม รอคนเดียวได้นะ ” “ ไม่ๆ ไม่หิวแล้ว น้องไม่อยากอยู่คนเดียว อื้อ~ พี่เพิ่งอาบน้ำมาเหรอคะ เย็นจัง ” คนตัวเล็กโผเข้ากอดเขาที่ยืนชิดเตียงยังไม่ได้นั่ง “ ครับ น้องจะอาบน้ำไหม เผื่อจะสร่างเมาได้บ้าง! ” “ ใครเมา…ไม่มี๊ ” “ แหนะ…เสียงสูงไปนะ ” “ 555+ น้องมีความสุขจัง แค่มีพี่อยู่ใกล้ๆ ก็อุ่นใจแล้วอะ ” คนตัวเล็กพยายามหาที่ซุก