บททั้งหมดของ Chasing the Arrogant Instructor (Tagalog Version): บทที่ 11 - บทที่ 20

WALA nang nagawa si Vanessa kunʼdi ang sumama sa asawa niyang naambunan yata ng kabaitan. Daig pa yata ang asawa na pinapangarap niya noon. Dinaig pa nag mga fictional characters sa pocketbook na gusto niyang mapangasawa noon. Gusto lang naman niyang sunduin siya nito pero mas sobra pa yata ang ginawa ng lalaki. Nakasundo pa nito agad ang ama niya na mahirap paamuhin.Napailing na lang si Vanessa, hindi na nga niya mabilang kung ilang ulit siyang napailing. Nagtataka talaga siya kung ano ang nangyari sa asawa niya. Imposible naman talaga diba kung bumait na lang ito bigla. Naisip niya tuloy na baka nauntog ang ulo nito sa sahig kaya bilaang bumait. Pero imposible, bulong na naman niya.Pinagmasdan niya ang lalaki habang kinukuha ang mga maleta niya upang dalhin sa loob ng bahay nito. Ito ang gusto niyang gawin ni Gian noong bago palang silang kasal ngunit iba ang ginawa nito, mas malala pa sa babaing nasa menopausal stage. Tutok na tutok lang siya sa ginagawa ng asawa. For the first t

PADABOG siyang umupo sa sofa upang ipakita na hindi niya nagustuhan ang desisyon ng Mommy at Daddy niya. At her age, seventeen, she want to explore on her own and make her own decision but unfortunately, she just can’t. Kailangan kasi na ang mga magulang niya ang palaging nasusunod.Inis niyang tiningnan ang kaniyang Daddy. “Dad naman! Gusto ko ngang pumunta roʼn!”“Ang tigas talaga ng ulo mo, Vanessa. Masama nga ang panahon, kung babyahe ka ay may tendency na mapahamak ka. Hindi mo ba ako maintindihan?” kalmadong wika ng Mommy niya. “Kapakanan mo lang naman ang iniisip namin.”“But, Mommy, birthday ni Mae bukas at doʼn sa isla ang venue. Kung hindi ako luluwas ngayon, hindi ako makaka-attend ng party niya,” hirit niya. Baka sakaling makalusot at payagan siya.“You’re worried about your cousin’s birthday but you’re not thinking about your safety! Walang lalabas ng bahay without my consent. Go up to your room, Vanessa!” her Dad commanded.Ang Daddy niya ang batas kaya wala na siyang na

Nilaro-laro ni Vanessa ang maliliit na buhok sa kilikili ni Gian — ay mali, hindi pala maliit, mahaba pala. Minsan ay hinahablot niya nang marahan at kumakawala ang mahihina niyang tawa tuwing nakikita niyang kumukunot ang noo ng asawa. Ang sarap pala talagang asarin ang asawa niya pero mas masarap ang nasa pagitan ng hita nito.Oh, well. Minsan lang naman siya nagiging maharot — ay mali ulit, malandi pala dapat ang tawag doon.Si Gian lang naman ang nagpatubo sa nakatago niyang kalandian, walang masama roon. Normal lang naman sigurong landiin ang sariling asawa. Gaya no’ng nabasa niya sa internet, kapag hindi ka raw magaling sa landian ay magiging dehado ka, ang masama pa minsan ay naghahanap ang asawa mo ng bago dahil hindi ka marunong. Ayaw niya ‘yon. Magaling kaya siya.Anong silbi ng mga binabasa niyang erotika kung hindi niya magawang i-apply sa sarili, ‘di ba? Napangiti siya. Fast learner kaya siya. Kailangan pa ba ng demonstration?Umusog siya ng kunti habang nakapatong sa hub

MATULING lumipas ang isang linggo, halos hindi nga niya namalayan ang mga araw na nagdaan. Pang-huling araw na lang nila Vanessa sa Samal Island parang ayaw na niya tuloy bumalik sa lugar niya. Nakangiti siyang pinagmasdan ang araw na palubog na at kinakain ng dagat. Mag-isa siyang sinasaksihan ang magandang tanawin na iyon.Hanggang ngayon ay casual pa rin kung makipag-usap sa kaniya si Gian, bagay na kinaiinisan niya. Pero hindi siya nagreklamo, tatanggapin niya kung ano man ang maging pasya nito. Ang ikinatatakot lang niya na baka pag-uwi niya ay wala na siyang asawa. Ang sakit naman yata no’n.Ipinikit niya ang mga mata para mas maramdaman ang paghampas ng hangin sa balat niya. Dahan-dahan din siyang naglakad papalapit sa dagat, nais niyang yakapin siya ng alon. Umaasang magigising siya sa masamang bangungot na sinasagupa niya.Kahit ipikit niya ang mga mata, kitang-kita niya ang kagandahang angkin ng Samal Island, ito na yata ang pinakamagandang isla na napuntahan ni Vanessa. Sa

HINANG-HINA ang pakiramdam ni Vanessa nang ibinuka niya ang kaniyang mga mata. Parang ayaw pa nga niyang magdilat sa dahilang hinihila siya ng antok at may tumutulak sa kaniyang muling pumikit. Ang mga talukap niya sa mata ay kusang pumipikit at naging triple pa ang bigat niyon pero pinilit niyang magdilat. Para kasi siyang pilit na idinuduyan kaya nagising siya sa kaniyang mahimbing na pagtulog. Kotse ng asawa ang kaniyang namulatan.“Gian,” tawag niya sa pangalan ng asawa. Sigaw na ang ginawa niya pero halos pabulong lang ang lumabas sa kaniyang bibig. Ni halos hindi nga niya maibuka ang mga labi niya.“Honey, hold on. Malapit na tayo sa hospital.” Kahit nasa kalsada ang tingin ni Gian ay hindi nito binitawan ang kamay niya. Ramdam niya ang lamig ng kanang kamay nito na mahigpit ang pagkakahawak sa kaniyang kamay.Pero sa lahat ng salita na binigkas ng asawa niya ay umalingawngaw ang sinabi nitong hospital. Paulit-ulit itong nag-echo sa pandinig ni Vanessa at tila nagkaroon pa ng mg