Lahat ng Kabanata ng Chasing the Arrogant Instructor (Tagalog Version): Kabanata 1 - Kabanata 10

“Pupunta ka na sa school?” tanong niya sa asawang kakababa lang galing sa kuwarto. Kasalukuyan itong nasa hagdan at pababa na sa kusina. Nakaligo na ito, nakabihis at nakasapatos. Ang aga naman, ni hindi pa nga siya nakaligo dahil inuna niya ang pagluto ng agahan. Bago siya nagbitaw ng tingin sa lalaki ay na-inspection na niya ang suot nitong uniform. Ang guwapo pa rin talaga, walang kupas.Kinuha niya ang mga ulam na niluto niya at nilagay iyon sa mesa. Matamis siyang ngumiti nang nakababa na si Gian at tiningnan ang ginagawa niya. Alas sais palang ng umaga ngayon. Kanina eksaktong alas singko ng umaga palang ay gumising na siya para maghanda ng agahan nilang mag-asawa. Kahit sa ganitong paraan man lang ay makabawi siya. Kahit sa ganitong paraan ay makuha niyang muli ang dating Gian na kinunan niya ng kalayaan.Gusto niyang makitang muli ang matamis na ngiti ng lalaki. Ang ngiting naging dahilan kung bakit siya nahulog. Tila iyon pa ang naging patibong. Patibong na hindi na niya kaya

LUNES, isang buwan na ang matuling dumaan sa buhay ni Vanessa. Isang buwan na parang sa tingin niya ay isang linggo lang. Mas lalong tumindi at naging dahas sa kaniya ang kaniyang asawa na si Gian. At ang mas malala pa ro’n, nagdadala na ito ng lalaki sa bahay nila.Este, bahay nito. Para bang pinamumukha nito sa kaniya na hindi siya nag e-exist sa buhay nito. Gano’n naman talaga ang ginagawa ni Gian. Lahat ng gawin niya ay hindi nito pinapansin at binabaliwala.Naalala niya no’ng isang araw, masaya pa siyang inayos ang design sa loob ng guest room kasi balak niyang doon matulog dahil hindi talaga siya comfortable na do’n matulog sa maid’s quarter ng bahay. Sobrang nagalit si Gian sa ginawa niya at naging away nilang dalawa iyon.Dapat daw kasi hindi siya nagingialam dahil hindi naman daw niya bahay iyon at dapat daw siyang makuntinto. Sabagay, totoo naman kaya wala na siyang nagawa kun’di tanggapin ang desisyon at galit ng asawa.“Lalim ah? Muntik na ‘kong malunod.” Tumabi sa kanya s

MAG-ISANG hinarap ni Vanessa ang computer, as usual nasa computer laboratory siya ng department nila. Dito siya palaging tumatambay magmula no’ng nagsimula ang kalbaryo niya. One week na ang matuling lumipas nang pumuntang Isla Berde ang chismosa niyang pinsan na si Mae.Do’n na raw ito titira sa lugar ng Lola nito sa mother side. Hindi pa siya nakakatapak sa islang iyon pero base sa mga kuwento ni Mae, napakaganda ng islang ‘yon. Breathtaking. Pero dahil sa isang aksidente, hindi na niya alam kung may balak pa ba siyang pumunta sa islang iyon. Aksidente na ayaw na niyang maalala pa.Ngayon ay mag-isa niyang itataguyod ang research paper na sinimulan nilang dalawa ng pinsan niya. Nakaramdam siya ng panghihinayang, graduating na sila pero saka pa nagkaganito ang pinsan niyang chismosa. Wala talaga eh, hindi natin hawak ang lahat ng maaaring mangyari.Bumukaka ba naman kasi at hindi gumamit ng kung anong contraceptives o kahit withdrawal na lang sana. Dios mio! Kaya dumadami ang populas

WALANG gana siyang kinuha ang tinidor na nasa plato niya at tinusok iyon sa ham na hinanda ni Nanang Delia at nilagay sa sliced bread. Kanina pa siyang nakatulala at parang kinakausap ang tinapay kung kakainin ba niya o hindi. Hindi rin makitaan ng kung anong emosiyon ang mga mata niya. Mula nang lumabas siya ng kuwarto ay walang salitang lumabas sa bibig niya kahit kanina pa siya kinakausap ni Nanang Delia.Tumingala siya at sinulyapan ang kuwarto ng asawa. Bahagyang nakabukas ng kaunti ang pinto nito. Hindi niya tuloy alam kung bumaba na ba si Gian o hindi pa. Sabagay, wala naman siyang karapatan. Iyon ang paulit-ulit na sinusulat ni Gian sa utak niya.“Nanang? Si Gian po pala, bumaba na ba?” walang gana niyang tanong sa ginang na kasalukuyang nagtitimpla ng kape para sa kanilang dalawa.“Nako Ma’am, si Sir Gian po, maagang umalis. Hindi na naman nagpaalam sa inyo?” sagot nito at inilagay ang tinimpla nitong kape sa mesa.Na naman? Bulong niya. Pag-uwi no’n may dala na namang lalaki

HINDI na nagsayang pa ng oras at panahon si Vanessa. Matapos niyang marinig ang papalayong sasakyan ni Gian ay agad niyang pinahiran ang mga luhang dumaloy sa kaniyang mga mata na kahit ilang beses na niyang pinahiran ay ayaw pa ring tumigil sa pagtulo. Gulong-gulo ang isip niya at idagdag pang doble ang sakit na nararamdaman niya.Dahan-dahan siyang tumayo, humawak pa siya sa pader para maalalayan ang sarili. Palagay niya’y hindi niya kayang tumayong mag-isa, kailangan pa niyang may hawakan siya upang makatayo. Hinang-hina ang kaniyang pakiramdam, diin na diin ang pagkasaksak ni Gian gamit ang mga matatalim na salita.Nanginginig pa rin siya, nanginginig ang tuhod at bawat kalamnan niya. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya sa mga oras na ito — awa, lungkot at sakit. Pero ang awa sa sarili ang mas nangingibabaw ngayon. Naaawa siya sa sarili dahil hanggang sa mga oras na ito ay hindi pa rin siya kayang patawarin ni Gian at sa hindi nito pagbigay ng panahon sa kaniya upang magpali