บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 12 อีกสักรอบลมหายใจของเขาแผ่วผ่านเรือนผมนางเป็นระยะมือที่ลูบไหล่นุ่มของนางในตอนแรกเหมือนเพื่อปลอบโยนแต่ไม่นาน…สัมผัสนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไปปลายนิ้วของชายหนุ่มลากเส้นอุ่นลงมาตามแนวหลังสัมผัสที่แผ่ว…แต่กลับสะท้านไปทั้งสันหลังของหว่านเหยาทำให้ลมหายใจของนางสั่นไหวสายตานางเหลือบมองไปจุดแข็งขืนของชายหนุ่มที่ตั้งตะหง่านขึ้น“หานเจ๋อ…นี่ท่านจะ....”น้ำเสียงของนางหวานนุ่มราวจะละลายลงในอ้อมแขนเขาแต่เป็นเสียงที่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาที่ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นอีกระลอกหายเจ๋อพลิกกายค่อมหญิงสาวอีกครั้งเอ่ยเขากระซิบเสียงสั่นพร่า “...หว่านเหยา...อีกรอบได้หรือไม่”นางเอียงหน้า ปลายนิ้วแตะแผงอกแข็งแรงที่ยังเปี่ยมแรงสั่นก่อนจะตอบในเสียงแผ่วที่เหมือนสายลมยามเช้าค่อย ๆ ลูบผิว“...ถ้าเจ้าต้องการ...แต่ข้าไม่ออกแรงนะ”ปลายนิ้วของเขาลูบเอวนางราวจะเก็บทุกสัมผัสไว้ในใจเพียงพริบตาเดียว หานเจ๋อก็สอดแขนแข็งแรงโอบรอบแผ่นหลังนางยกหญิงสาวขึ้นมาตักราวกับไร้น้ำหนัก“อ๊ะ!!” ลมหายใจหว่านเหยาสะดุดขาเรียวนางของนางถูกกางออกนั่งค่อมเขาจุดนั้นเชื่อมต่อกันทันที “อ่า.......”อกนางแนบเข้ากับอกแข็งร้อนของเขาเสียงลมห

ตอนที่ 14 ยังไม่พร้อมหลังจากหว่านเหยากินโจ๊กจนหมดแล้วนางกำลังจะเก็บถ้วยชาม แต่ทันใดนั้นหานเจ๋อก็เดินกลับเข้ามา รีบแย่งนางเก็บถ้วยชาม หว่านเหยาไม่แย่งชิงเขานางตามไปดูเขาล้างถ้วยชาม จากนั้นชายหนุ่มก็ถือผ้าขนหนูผืนหนึ่งกับมีดล่าสัตว์ที่เขาเพิ่งลับคมเสร็จ “ข้าจะขึ้นเขาตอนเช้า ไปให้เร็วหน่อย…เผื่อจะได้สัตว์ป่าหลายตัว จะได้เอาไปขาย”หว่านเหยาเลิกคิ้วมองเขา ท่าทางรีบร้อนแฝงความตั้งใจนั้น ทำให้นางรู้ทันทีว่าจุดประสงค์ของเขาไม่ใช่เพียงการหาอาหาร“ท่านต้องการใช้เงินหรือ?...เหตุใดไม่เอากับส่วนที่ให้ไว้กับข้า” นางถามด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความสงสัยลึกหานเจ๋อหยุดมือที่กำลังม้วนเชือกชั่วขณะหนึ่งเขาลังเล แต่สุดท้ายก็พยักหน้า“อืม…ต้องใช้” “เพื่ออะไรหรือ?” หญิงสาวถามเบา ๆชายหนุ่มสูดลมหายใจ ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้นางตัวชาไปทั้งร่าง“ข้าอยากซื้อที่ผ้าปูเตียงให้มันนุ่มกว่านี้...อันนี้มันแข็งไปหน่อย”หว่านเหยาชะงักค้าง “ท่านเกรงว่าข้าจะเจ็บหลังหรือ”“อืม” เขาตอบเรียบง่ายแต่ปลายหูแดงขึ้นช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวความหมายชัดเจนยิ่งเตียงแข็งเกินไปสำหรับ…สิ่งที่พวกเขาทำเมื่อคืนเลือดร้อนแล่

ตอนที่ 16 หยินหยางลมหายใจของทั้งคู่ค่อย ๆ พัวพันกัน ในถังน้ำแคบ ๆ นั้น มีเสียงลมหายใจแผ่วพร่า และผิวเนื้อเปียกชื้นที่แนบประสานกันทุกจุดหว่านเหยานอนอยู่เหนือกายชายหนุ่ม ผิวเนื้อของนางสัมผัสกับแผงอกแข็งแรง นางไม่รีบร้อน กลับขยับกายเสียดสีไปมาเบา ๆจังหวะเนิบช้า…อ่อนหวาน…ร้อนลึกแบบที่ทำให้หัวใจสั่นชายหนุ่มแทบระงับลมหายใจไม่อยู่น้ำรอบตัวสั่นเป็นระลอก ตามแรงขยับเพียงเล็กน้อยของหญิงสาวระลอกนั้นเคลื่อนไปตามแผ่นท้องชายหนุ่มแล้วสะท้านกลับขึ้นมายังเรียวขาและแผ่นหลังเปลือยของนาง“หว่านเหยา…” เสียงเขาต่ำและสั่นราวกับกำลังอดกลั้นบางอย่างที่กำลังแตกออกจากข้างใน ความอุ่นในน้ำเหมือนลามเข้าสู่กระดูก ทุกครั้งที่หญิงสาวขยับหน้าอกนุ่มของนางเสียดสีบนอกเขา สะโพกอ่อนแนบกับต้นขาแข็งแรง ทั้งสองร่างเหมือนเชื่อมต่อกันผ่านความร้อนที่ไม่ต้องใช้คำใดสื่อสารความวาบหวามก็พุ่งไหลขึ้นมาจากก้นบึ้งท้องของทั้งคู่จนลมหายใจหานเจ๋อสะท้อนแรงขึ้น เขากระซิบชิดผิวเปียกของนาง “เจ้า…กำลังทำให้ข้าควบคุมตัวเองลำบาก”หว่านเหยายิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วลูบสันไหล่ของเขาเบา ๆ จงใจลากผ่านกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวเพราะความปร

ตอนที่ 18 หวังเงินทองยามเช้าแผ่แสงอุ่นมาสัมผัสเปลือกตาหว่านเหยาก่อนที่นางจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นความรู้สึกแรกคือ… เบาสบายกว่าทุกเช้า ราวกับได้หลับลึกเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันนางขยับกายเล็กน้อย ก็พบว่าความปวดตึงยังอ้อยอิ่งอยู่ที่สะโพกและต้นขา แต่ไม่หนักเท่าเมื่อวานเมื่อดันตัวขึ้นนั่งและมองออกไปนอกเรือนหานเจ๋ออยู่ที่ครัว เขากำลังต้มโจ๊กหมูในหม้อดินกลิ่นหอมละมุนลอยมาแตะปลายจมูกจนท้องนางร้องเบา ๆนางลุกขึ้นเดินออกไปนอกเรือน สิ่งที่เห็นทำให้นางเบิกตากว้างขึ้น ลานกว้างตรงหน้าทุกอย่างถูกจัดวางเป็นใหม่ สะอาดเรียบร้อยยิ่งหว่านเหยายืนพิงประตูครู่หนึ่ง มองบุรุษที่ทุ่มเททำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่แจ้ง หญิงสาวคลี่ยิ้ม แสนดีเช่นนี้ นางเลือกไม่ผิดจริงๆ หานเจ๋อเหมือนรู้ตัว เขาหันมา “เจ้าตื่นแล้วหรือ?” หว่านเหยาพยักหน้าช้า ๆ นัยน์ตายังจับจ้องภาพชายหนุ่มที่มีเหงื่อบางบนหน้าผาก “เจ้า…ทำทั้งหมดนี้แล้วได้พักผ่อนบ้างหรือไม่?” “อืม…เมื่อคืนหลังเจ้าหลับสนิท”เขาไอเบา ๆ เหมือนพยายามปิดความกระดาก “ข้ายังมีแรงเหลืออีกมาก ก็เลยลุกมาทำความสะอาดพวกนี้…ดูสิ ทำแล้วน่าอยู่ขึ้นไม่น้อย”

ตอนที่ 20 อยู่ที่การกระทำหานเจ๋อก้าวเข้ามาในลานเรือนพร้อมสิ่งของขนาดใหญ่ที่แบกอยู่ด้านหลัง ไหล่กว้างของเขาดูเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย แต่ดวงตากลับสว่างวาบหว่านเหยาหันไปเห็นเข้า ก็เอ่ยถามพลางยกคิ้ว“สิ่งนี้คืออันใดหรือ”ชายหนุ่มวางของลงอย่างเบามือก่อนตอบเรียบ ๆ“ที่นอนนวมน่ะ…คิดว่าเจ้าคงได้นอนสบายขึ้น”หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ดั่งกลีบดอกไม้คลี่ช้า ๆ“วันนี้ท่านจับสัตว์ป่าได้เยอะหรือจึงพอมีเงินเหลือซื้อสิ่งนี้”หานเจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย“ไม่ถึงกับมากกว่าปกติ แต่ถือว่าสมควร…พอได้ใช้จ่าย”พูดจบก็ล้วงเงินที่ห่อไว้อย่างดีออกมายื่นให้“เหลืออยู่ห้าสิบอีแปะ เจ้าเก็บไว้เถอะ”หว่านเหยารับเงินมาอย่างไม่ขัดเขินแล้วเอ่ย “ท่านไม่ต้องห่วง ต่อไปพวกเราจะไม่ลำบากแล้ว”ชายหนุ่มขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ไม่เอ่ยขัดหญิงสาว เขาหันตัวจะไปก่อไฟหุงข้าว แต่เห็นว่าหญิงสาวทำไว้เรียบร้อยหมดแล้วเขาจึงเอ่ยเสียงต่อ “ต่อไปเจ้าไม่ต้องทำ…ข้าจะกลับมาทำเอง”หว่านเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ได้อย่างไร นี่ท่านจะให้ข้านอนอยู่เฉย ๆ รอท่านอย่างเดียวหรืออย่างไร”คำพูดเรียบง่าย แต่แฝงความหมายเกินกว่าคำพูดธรรมดาทำเอาหานเจ๋อหน้าแดงวาบถึงโคนหูทันทีหว่