บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตอนที่ 30 กล้ามเนื้อขยับรถม้าหยุดลงหน้าบ้านพร้อมเสียงล้อบดดินเบา ๆหว่านเหยาที่กำลังจัดของอยู่ชะเง้อมองออกไป ก่อนเห็นร่างสูงของหานเจ๋อก้าวลงมาจากรถม้า พร้อมของเต็มคันชายหนุ่มไม่รอให้คนงานขนลง เขาจัดการเองด้วยตนเองไม้ซุงแปรรูป เครื่องมือช่างและยังมีเครื่องเรือนหลายชิ้นที่ถูกห่อผ้ากันฝุ่นไว้อย่างดีหานเจ๋อเหงื่อซึมเล็กน้อยแต่สีหน้าดูภูมิใจสุดขีดเขายกของลงทีละชิ้นพร้อมเอ่ยเสียงซื่อตรง “ข้าอยากซื้อเครื่องเรือนให้เจ้ามากกว่านี้…แต่เรือนเราคับแคบเกินไป...จึงต้องตัดใจก่อน”นางเอ่ยเสียงนุ่ม “เอาไว้เราสร้างเรือนใหม่ก่อนเถอะ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อน ซื้อตอนนั้นก็ยังไม่สาย”คนส่งของเสร็จก็ลากลับพอพวกเขากลับไป ชายหนุ่มก็เอาเงินคืนหญิงสาว “ช้าใช้เงินไปตั้งเกือบสิบตำลึง”หว่านเหยารับถุงเงินมา นางยิ้มตาหยีเอียงศีรษะถามอย่างใจเย็น “หากเราจะสร้างเรือนใหม่ ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันหรือ”หานเจ๋อคิดครู่หนึ่ง “หากสร้างเท่ากับเรือนหลังนี้ของเรา…ก็ประมาณสิบตำลึงเท่านั้น”หว่านเหยาเลิกคิ้วทันที “นี่ท่านคิดจะต่อเติมโรงครัวใหม่ เท่ากับเรือนหลักหรือ”หานเจ๋อหน้าแดงนิด ๆ “น่าละอายนัก…คือ ข้าตั้งใจอยากจะต่อเต

ตอนที่ 32 มองไม่ชัดแสงตะเกียงอุ่นส้มสาดลงบนพื้นเรือนเสียงตัดฟืนเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ปลายหู ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงน้ำกระทบกายชายหนุ่มไม่นานนักประตูเรือนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา หานเจ๋อถือ ตะเกียงอีกดวง เดินเข้ามาเงาไหล่กว้างทอดบนผนังดินเบา ๆหว่านเหยาหันไปมอง พลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย“ที่นี่ก็มีตะเกียง…ทำไมถึงต้องจุดเพิ่มเล่า?”ชายหนุ่มหลบสายตาไปครู่หนึ่ง ใบหูแดงจาง ๆ อย่างคนกำลังอ้ำอึ้ง“กลางวัน…ข้าไม่ค่อยสะดวกนัก” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำก่อนถอนหายใจแล้วพูดตรงตามใจคิด“ข้าตั้งใจจะเอามาส่องดู…เอ่อ…ดูรอยบนตัวเจ้าสักหน่อย”หว่านเหยาเบิกตาโต สะดุดไปหนึ่งจังหวะ“อ่ะ…ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องดูหรอก…”หานเจ๋อนั่งลงข้างนาง มือใหญ่จับเรียวขาของหญิงสาวอย่างเบามือเชิงขออนุญาตและเชิงอ้อนวอนปนอยู่ในท่าทางนั้น “ขอข้าดูสักหน่อยเถอะข้า…รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก”น้ำเสียงเขาอ่อนลงจนนางใจอ่อนตาม ไม่ทันให้หว่านเหยาได้หลบ เขาก็เอื้อมมือมาดึงสายรัดเอวปลดมันออก ก่อนเลิกผ้าขึ้นและแยกเรียวขานางออกเล็กน้อยแสงตะเกียงส่องลงบนผิวเนื้อขาวเนียนเผยรอยแดงที่เกิดจากความเร่าร้อนเมื่อคืนคิ้วเข้มของหานเจ๋อขมวดชัดท

ตอนที่ 34 วาสนานำพา รุ่งสางแห่งวันใหม่ยังไม่ทันมาถึง ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินเข้ม เสียงจิ้งหรีดบนทุ่งยังขับขานเพียงแผ่วเบาในเรือนเล็กนั้น มีเสียงหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวที่เพิ่งผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อน หานเจ๋อยืนอยู่ข้างเตียง นิ่งมองใบหน้าที่หลับสนิทของหว่านเหยาอยู่ครู่หนึ่ง “เหยาเอ๋อร์…ตื่นเถอะ ต้องออกเดินทางแล้ว”ปลายนิ้วใหญ่แตะแผ่วที่ไหล่นุ่ม หว่านเหยาขยับเล็กน้อยก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนอย่างขี้เซา “ได้เวลาแล้วหรือ”“อืม..ต้องไปตลาดทาสแต่เช้ามาก…ไม่อย่างนั้นจะเลือกคนไม่ทัน” หว่านเหยาลืมตาขึ้นทีละข้าง นัยน์ตายังพร่าเลือน จากนั้นก็รับผ้าอุ่นจากชายหนุ่มมาเช็ดหน้าเช็ดตา ไม่นานนัก ทั้งสองก็ออกเดินทาง ระหว่างก้าวเดิน หว่านเหยาก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ “หานเจ๋อ…ครั้งนี้ข้าจะลองใช้ตาทิพย์ช่วยเลือกคนที่ไว้ใจได้” ชายหนุ่มหันขวับมาอย่างเป็นห่วงทันที “จะไม่ฝืนไปหรือ…วันก่อนเจ้าบอกว่าพลังสะท้อนกลับจนตาพร่า” หว่านเหยายิ้มตอบ “ไม่ต้องห่วงข้าจะฝืนกำลังตัวเอง.. แค่ให้รู้ว่าใครมีวาสนาดีพอที่จะอยู่ในเรือนเราได้ จะได้ไม่ดึงคนที่คิดร้ายเข้ามา...อีก

ตอนที่ 36 เริ่มบทผู้วิเศษกู้ฮูหยินเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่หมอ…ท่านเห็นสิ่งใดหรือเจ้าคะ…บุตรชายข้า…ยังมีทางหรือไม่…”น้ำเสียงสั่นจนคนฟังแทบคล้อยตามความเจ็บปวดนั้นหว่านเหยามองสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกล่าว “พวกท่านออกไปก่อนข้าจะทำพิธีต่อชะตา”กู้ฮูหยินพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะสาวใช้ออกไปกู้ฮูหยินรีบพยักหน้า ก่อนจะสั่งสาวใช้ทั้งหมดถอยออกไป เหลือเพียงหว่านเหยากับผู้ป่วยในห้องเมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็ครอบงำเด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมองนางอย่างลังเล“แม่หมอ…ท่านจะทำพิธีแล้วหรือ”หว่านเหยามองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ“เอาล่ะ พิธีเริ่มแล้ว”หว่านเหยา…ยกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อย แล้วจับแขนเขา“หนึ่ง” นางยกแขนเขาขึ้นช้า ๆ“สอง” วางลง“สาม”เด็กหนุ่ม “……”“อย่ามองข้าแบบนั้น” หว่านเหยาเอ่ยเสียงเรียบ “ต่อชะตาแบบข้า ต้องเริ่มจากแขน”เขากลืนน้ำลาย “แล้ว…แล้วคาถาเล่า”“กำลังสวดอยู่” นางตอบโดยไม่สะดุด “ในใจ”จากนั้นนางก็เริ่มขยับแขนเขาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ช้าแต่มั่นคง“หายใจเข้า…ออก อย่ากลั้น”เด็กหนุ่มเผลอทำตามอย่างว่าง่ายหว่านเหยาขยับไปที่ขา ยกขึ้นเล็กน้อย วางลง“นี่คือการ ‘เรียกเลือดลม’” นางพ

ตอนที่ 38 ไปดูสักหน่อย สาวใช้ที่ได้มาครั้งนี้ทำงานได้ไม่เลว จัดการงานเรือนเป็นระเบียบ ไม่จุกจิก ไม่ต้องสั่งซ้ำ หว่านเหยามองภาพนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า พลังพิเศษของนาง มีประโยชน์จริง ๆ อย่างน้อยก็ช่วยให้นางเลือกคนไม่ผิดยามค่ำ หว่านเหยามองสำรับโต๊ะอาหารเรียบง่ายถูกจัดวางเรียบร้อยตรงหน้า ก่อนหันไปบอกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงเรียบ“พวกเจ้าไม่ต้องมารอปรนนิบัติ ไปกินข้าวเถอะ”“หลังกินเสร็จ ข้าจะยกเก็บเอง”ชิงอี้กับชิงอิงชะงักเล็กน้อย มองหน้ากันราวกับยังไม่ชินกับคำสั่งเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นสีหน้านิ่งของนายหญิง ทั้งสองก็ไม่กล้าขัดนางทั้งคู่ย่อคารวะพร้อมกัน “เจ้าค่ะ”หว่านเหยานั่งลงแล้ว ตักข้าวเข้าปากช้า ๆ ความอ่อนล้าตลอดวันค่อย ๆ คลายลง นางเหลือบมองหานเจ๋อที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนเอ่ยขึ้นราวกับนึกขึ้นได้“หากพวกเราต้องสร้างเรือนใหม่”“สักสามห้อง…จะต้องใช้เงินเท่าไรหรือ”หานเจ๋อ คิดครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างรอบคอบ“ถ้าเป็นเรือนชาวนาธรรมดา ใช้ไม้พื้นบ้าน ไม่ตกแต่งมาก…”“ราวร้อยตำลึงก็พอสร้างได้”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “แต่หากคิดจะสร้างให้มั่นคงหน่อย หลังคาดี พื้นแน่น แยกห้องชัดเจน