บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 21 ข้ารู้ข้าเห็นมู่หว่านเหยาเพิ่งตื่นขึ้นในยามเช้าตรู่ ร่างกายยังรู้สึกอ่อนระโหยจากค่ำคืนที่ยาวนานเกินคาดนางกะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม แล้วบ่นในใจราวกับก่นด่าชายหนุ่มผู้นั้นอย่างแผ่วเบาข้านึกว่าพลังของเขามากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว…แต่ไม่คิดเลยว่าจะมากถึงเพียงนี้!เตียงที่นุ่มขึ้นนั้นแน่นอนว่าเป็นเรื่องดีแต่—หากไม่ได้ได้นอนจริง ๆ แล้วมันจะมีประโยชน์อันใดเล่า!หว่านเหยาเม้มริมฝีปาก ระลึกถึงเมื่อคืนหลังจากสองรอบอันดุเดือด หนักหน่วงถี่เร็วขนาดนั้นนางคิดว่าเขาคงหมดแรงแล้วเสียอีกใครจะไปคิดว่าเขายังมีพลังเหลืออีกมาก…มากจนหากนางไม่สะกิดขอพักบางทีเขาอาจจะไม่ยอมให้นางได้หลับเลยจริง ๆ“ข้า…ไม่ไหวแล้ว หานเจ๋อ…” ถึงตอนนั้นเขาถึงจะยอมกอดนางให้สงบลงและปล่อยนางหลับซบอกเขาได้หานเจ๋อเปิดประตูเรือนเข้ามาอย่างแผ่วเบา ในมือมีขันน้ำไม้ใบใหญ่กับผ้าผืนสะอาดพาดอยู่บนแขน ชายหนุ่มเดินมาหยุดข้างเตียงแต่พอเห็นหญิงสาวลืมตาอยู่แล้ว เขาก็ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและ…แฝงความเขินปริบ ๆ จากเหตุการณ์เมื่อคืน“เหยาเอ๋อร์…” เขาเอ่ยเสียงทุ้มอ่อนโยน“ไม่ใช่ว่าวันนี้…จะมีคนมาขอให้เจ้าทำ

ตอนที่ 23 มีแรงเกินไปหานเจ๋อแบกไก่หนึ่งตัวและตะกร้าไข่เดินเข้ามาในเรือน กลิ่นควันไฟอ่อน ๆ ผสมกลิ่นดินชื้นของลานหน้าบ้านลอยเข้าจมูกพอคนในบ้านเห็นเขาเดินมาถึงก็พากันชะงักงันราวกับเห็นสิ่งประหลาด“อ้าว…เจ๋อเอ๋อร์?” หยางซื่อมารดาที่กำลังเด็ดผักอยู่เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ“เจ้ามาถึงเรือนแม่พร้อมของพวกนี้…เจ้าคิดได้แล้วใช่หรือไม่?”หานเจ๋อวางตะกร้าลง ยังไม่ทันเอ่ยตอบ เสียงของมารดาก็ดังขึ้นต่ออย่างดีใจ “สตรีนางนั้น…เจ้าอย่าได้ยึดติดเลยนะลูก นางเป็นสตรีมีชาติตระกูลมาก่อนทำอะไรก็ไม่เป็น เช่นนั้น เจ้าให้เขาอยู่ในเรือนเป็นอนุ ดีหรือไม่ แล้วแม่จะไปหาภรรยาที่เหมาะสมให้เจ้าอีกคน สตรีที่ดูแลเรือนและยังช่วยงานชาวนาอย่างพวกเราได้”พี่ชายหานเจิ้นไห่มองน้องชายอย่างครุ่นคิด ส่วนซูหนิงน้องสาวกลับมองพี่ชายอย่างใคร่รู้ไม่พูดไม่จาหานเจ๋อชะงักไปทันที เขาคารวะพี่ชาย พี่สะใภ้ มารดาและบิดาแล้วเอ่ย “ท่านแม่…ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้น”หยางซื่อเลิกคิ้วสูง “เจ้าว่าอย่างไร?”หานเจ๋อเม้มริมฝีปากแน่น แต่สายตากลับอ่อนโยนทันทีเมื่อเอ่ยชื่อหญิงสาว “หว่านเหยา…คือภรรยาข้าผู้เดียว และ…ข้าไม่คิดจะร

ตอนที่ 25 อยากเป็นสัตว์เดรัจฉานหว่านเหยาวางจานลงยังไม่ทันได้ตั้งลมหายใจให้เป็นปกติหานเจ๋อก็เงยหน้าถามเสียงทุ้มต่ำ “อิ่มแล้วใช่หรือไม่”หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆยังไม่ทันเอ่ยคำตอบเพิ่มเติม ชายหนุ่มก็ลุกเก็บจานอย่างรวดเร็วทว่า สิ่งหนึ่งกลับตั้งชี้โด่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆพุ่งเข้าตานางจนหน้าแดงวาบร้อนขึ้นทั้งใบหน้าเพียงพริบตาเดียวร่างสูงก็โน้มลงมาแล้ว อุ้มนางขึ้นจากพื้น อย่างง่ายดายลมหายใจของชายหนุ่มเป่ารินอยู่ข้างหูแหบพร่า “เมื่อคืน…”เสียงเขาต่ำลึกจนน้ำเสียงแทบกลืนหญิงสาวทั้งคน “ข้าไม่รังแกเจ้าต่อ…เพราะไม่อยากทำตัวเป็นสัตว์เดรัจฉาน”เขากระชับอ้อมแขน แผงอกร้อนจัดราวกับจะหลอมละลายสติของนางพร้อมกระซิบด้วยเสียงพร่าอย่างเสียการควบคุม“ทว่าเจ้า…รู้หรือไม่เหยาเอ๋อร์…” ลมหายใจเขาเสียดสีกับผิวแก้ม“ตอนนี้ข้าไม่อยากเป็นคนแล้ว”กลิ่นเหงื่ออุ่นอายผสมความใคร่บางอย่างลอยอ่อน ๆ อยู่ในอากาศ สายตาคมปลาบสั่นระริกด้วยแรงอดกลั้นที่ขาดผึงเสียแล้ว “ข้าอยากเป็นสัตว์เดรัจฉานที่กลืนเจ้าเข้าทั้งตัว…เสียแล้ว เหยาเอ๋อร์”คำพูดนั้นทำให้หัวใจหว่านเหยาเต้นสะท้าน เอวนางอ่อนยวบในอ้อมแขนชายหนุ่มและในดวงตาของหานเจ

ตอนที่ 27 เตรียมรับแขก ชายหนุ่มชะงักกายเพียงเสี้ยวลมหายใจก่อนจะผละกายออกมา…ช้า ๆเป็นการถอนตัวที่กลับทำให้หว่านเหยาสะท้านวูบเหมือนร่างถูกทิ้งไว้ในห้วงอุ่นวาบอันว่างเปล่าเพียงชั่วอึกใจ เขาก็กระแทกกลับเข้ามา...ด้วยความแข็งแรงยาวและลึกทำให้หญิงสาวสะท้านทั้งร่าง “อ๊า...หาน…เจ๋อ…”มือใหญ่บีบครั้นหน้าอกพลางเอ่ย“เหยาเอ๋อร์…ข้า…ขอเพิ่มจังหวะอีกนิดนะ”ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงการตอบรับที่รัดแน่นจนทำให้เขาครางออกมา“อ่า...เหยาเอ๋อร์ ข้ามีความเหลือเกิน”จากนั้นเขาก็เริ่มเร่งจังหวะลึกกว่า หนักกว่า ชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่าเตียงไม้สั่นไหวเบา ๆตามจังหวะของคนทั้งคู่ประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ หว่านเหยาเริ่มหายใจไม่ทันแต่ยิ่งเขาเร่ง นางก็ยิ่งตอบรับโดยไม่รู้ตัวเสียงเนื้อกายเสียดสี เฉอะแฉะ ดังแผ่วในเรือนเงียบความร้อนทั่วห้องเหมือนลามจากสันหลังจนถึงปลายเท้า ชายหนุ่มจับเอวนางไว้แน่นเริ่มขยับแรงขึ้น ลื่นไหลขึ้นราวกับเป็นคนละคนกับชายสุภาพที่นางรู้จักตอนกลางวันตอนนี้เขาคือบุรุษที่กำลังหลงใหลในนางจนหมดทั้งใจหว่านเหยอเห็นแววตาเขา ร้อนแรง ดิบเถื่อนราวกับต้องการผสานวิญญาณของน

หว่านเหยายิ้มบาง ๆ เอ่ยเสียงอ่อนนุ่ม “…ค่าปัจจัยขอเพียงพอสำหรับซื้อของเซ่นไหว้ สักห้าสิบอีแปะก็เพียงพอเจ้าค่ะ”คุณหนูผู้หนึ่งก็ดังขึ้นแทรกด้วยท่าทีมั่นใจ “ข้าจะให้ท่านคำถามละหนึ่งตำลึง แต่ตอนนี้…ข้ายังจะไม่จ่ายสักอีแปะหากท่านทำนายได้แม่นยำจริงข้าจะให้คนเอาเงินมาส่งภายหลัง”หว่านเหยาในใจคือ หนึ่งตำลึง!! อ่าคุ้มยิ่ง แต่สีหน้าและท่าทียังคงสงบนิ่งละมุนละไมแบบผู้มีญาณวิเศษ“ตามที่คุณหนูสะดวกใจเจ้าค่ะ”นางยิ้มอ่อน ไม่หวั่น ไม่ไหว ไม่กังวลแม้แต่น้อยเมื่อตกลงกันได้แล้ว นางก็เอ่ย “หากเช่นนั้น…เชิญเข้ามาถามทีละคนเจ้าค่ะ ถามสิ่งที่อยู่ในใจของท่านได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใดเห็น...ข้าจะบอกสิ่งใดไม่ควรเอ่ย...ข้าจะนิ่ง”ว่าจบ หญิงสาววัยเยาว์คนแรกก็ย่องเข้ามาอย่างประหม่า นิ้วมือจิกชายกระโปรงเบา ๆ แก้มแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดหว่านเหยามองแล้วก็ถึงกับยิ้มในใจอายุเท่านี้…จะถามเรื่องอื่นได้นอกจากเรื่องคู่ครองหรือคนในใจเล่าหญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล“แม่หมอมู่…ชายผู้นั้น…เขาจะ…ชอบข้าหรือไม่เจ้าคะ?”โอ้…คำถามยอดฮิตของทุกยุคทุกสมัย หว่านเหยาเตรียมใจจะเปิดฉาก เพ่งพ