บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 41 - บทที่ 50

ตอนที่ 40 ตัดสิน “ไม่มีธุระไม่ได้หรือ” นางย้อนเสียงเรียบ“มาดูเรือนของลูกชายตัวเองบ้าง ไม่สมควรหรือ”หานเจ๋อชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มจาง ๆ“ข้ามิกล้า”ซูหลิงแทรกขึ้นทันที “พี่สะใภ้ออกไปแต่เช้าเลยหรือเจ้าคะ พวกเราเพิ่งมา เห็นรถม้าออกไปพอดี”หานเจ๋อพยักหน้า “นางออกไปทำงานรักษาคนป่วย”คำว่า รักษาคนป่วย ทำให้หยางซื่อหัวเราะในลำคอเบา ๆ“นี่เจ้ากำลังสร้างเรื่องให้พวกข้าดูหรือ” ชิงอี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวแต่หานเจ๋อกลับเอ่ยขึ้นอย่างสงบ “ข้าไม่ได้สร้างเรื่องขอรับ”นางก้าวเข้าใกล้อีกก้าว“งานที่ใช้เงินคนอื่น แลกกับคำพูดเลื่อนลอยน่ะหรือ”หานเจ๋อมองมารดานิ่ง ไม่โต้แย้ง ไม่หลบสายตา ความเงียบของเขาทำให้หยางซื่อเปลี่ยนน้ำเสียงลงอย่างแนบเนียน ราวกับแม่ที่กำลังหวังดี“เจ๋อเอ๋อร์” นางเอ่ยอ่อนโยนขึ้น “การหลอกลวงผู้อื่นเป็นความผิด”“ทั้งผิดกฎหมาย ทั้งผิดศีลธรรมอย่างยิ่ง นางเป็นสตรีที่มีอดีตตระกูลต้องโทษ หากเดินผิดเพียงก้าวเดียว จะฉุดเจ้าให้ตกต่ำ”นางก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว ยกมือขึ้นเหมือนจะวางบนแขนลูกชาย แต่หยุดไว้กลางอากาศ“เจ้าบอกนางให้เลิกทำเสียเถิด”หานเจ๋อ

ตอนที่ 42 เปลี่ยนไป ทันทีรถม้าจอดนิ่งหว่านเหยากำลังลงจากรถม้า ยังไม่ทันได้ก้าวขา หานเจ๋อก็รีบเข้ามารับ เอ่ยเสียงแผ่วคล้ายเกรงใจ “เหยาเอ๋อร์…ตอนนี้มารดาข้าอยู่ข้างใน”หว่านเหยาเลิกคิ้วขึ้นระคนแปลกใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งเฉยหานเจ๋อเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยต่อ น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด“นางเข้าใจว่าสิ่งที่เจ้าทำ…กำลังหลอกลวงผู้คน”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวช้า ๆ “เหยาเอ๋อร์ ข้าขอโทษ หากเจ้าต้องการ ข้าจะพานางกลับไปเดี๋ยวนี้”หว่านเหยาหัวเราะเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องเล็กน้อย“จะให้ทำอย่างนั้นได้อย่างไร” นางหันไปมองเขา แววตานุ่มลงเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจัดการได้”หว่านเหยาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแม่สามีผู้นี้แม้แต่น้อยนางเข้าใจดี—สตรีคนหนึ่งเลี้ยงดูบุตรชายมาจนเติบใหญ่เฝ้าหวังว่าเขาจะมีชีวิตมั่นคง มีครอบครัวที่ดีแล้วจู่ ๆ ก็มีใครบางคนก้าวเข้ามา พาเขาไปอีกทางหนึ่งหากเป็นนางเอง ก็คงไม่ยินดีนักเช่นกันหว่านเหยาคิดอย่างใจเย็นแม้กระทั่งเรื่องการแต่งงาน หากรู้สึกว่าบุตรชายกำลังถูกฉุดไปในทางที่ตนไม่เชื่อถือ นางก็อาจขัดขวางจนถึงที่สุดความรู้สึกเช่นนั้น ไม่ใช่ความร้ายกา

ตอนที่ 44 น่าสนใจบนชั้นสองของร้านน้ำชา กลิ่นใบชาหอมอ่อนลอยคลุ้งม่านไม้ไผ่โปร่งรับแสงอาทิตย์ยามบ่าย สตรีงดงามสามสี่คนกำลังนั่งล้อมโต๊ะ สนทนากันด้วยน้ำเสียงเบาแต่แฝงความตื่นเต้นสตรีในชุดเหลืองอ่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยถามอย่างสนใจ“นี่…หลิงอี้ ญาติผู้น้องของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”หลิงอี้ยิ้มบาง แววตาผ่อนคลายกว่าหลายวันก่อน “ดีขึ้นมากแล้ว แม่หมอมู่มาทำพิธีต่อชะตาเพียงสองวัน อาการก็เปลี่ยนไปเห็นได้ชัด”“เมื่อวานยังลืมตาแทบไม่ขึ้น วันนี้กลับพูดคุยได้แล้ว”สตรีอีกคนโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย “เช่นนั้น…ข้าว่าพรุ่งนี้จะไปหานางอีกครั้ง”หลิงอี้ถอนหายใจแผ่ว “ท่านแม่ข้าหาว่าข้าเหลวไหล”“ความจริงแล้ว ท่านอาข้าก็ไม่ได้เชื่อถือแม่หมอมู่นัก เพียงแต่ตอนนั้น…หมดหนทางจริง ๆ จึงต้องลองทำทุกวิถีทาง”นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาลง “ใครจะไปรู้ ว่านี่จะเป็นการต่อดวงชะตา ชีวิตบุตรชายท่านอากลับมาได้จริง”สตรีชุดม่วงขมวดคิ้ว“อ่า…หากชื่อเสียงของแม่หมอมู่โด่งดังไปกว่านี้ พวกเราคงเข้าถึงนางได้ยากขึ้นกระมัง”หลิงอี้ส่ายหน้า“บิดาของข้ากล่าวว่า หากมีคนนำเรื่อง นางเป็นบุตรสาวของขุนนางต้องโทษ อาจจะ

ตอนที่ 46 ชัดเจนความคิดนับร้อยในหัวของหว่านเหยาพลุ่งพล่านขึ้น นี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของนางจะตอบส่งเดชไม่ได้พลันนึกถึงเรื่องที่นางไม่อาจมองดูดวงชะตาของตนเองได้จึงได้แต่เลือกคาดเดาจากหานเจ๋อแทนเมื่อคำตอบผุดขึ้นในใจ หว่านเหยาจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา“ท่านล้อข้าแล้ว…ข้ามีหรือจะกล้าพูดเท็จต่อหน้าท่าน”เล่อซินเลิกคิ้ว “ข้าหาได้ล้อเล่น”“ท่านได้โปรดให้ข้าได้ชี้แจง”เล่อซินยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ได้...เจ้าพูดมา”หว่านเหยาลอบถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ชัดเจน “ข้าไม่อาจดูดวงชะตาของท่านได้”“ทว่าสามารถดูดวงชะตาของผู้ที่อยู่ใกล้เคียงท่าน”“เพียงเท่านั้น…ก็พอจะคาดเดาสถานที่ หรืออนาคตของท่านได้บางส่วนเจ้าค่ะ..”แม้จะไม่ชัดเจนแต่น่าจะพอคาดเดาได้ นัยน์ตาของเล่อซินสว่างวาบขึ้นทันที “ความคิดนี้ดี” นางไม่ลังเล ยื่นมือไปด้านข้าง ผลักนางกำนัลที่ยืนอยู่ใกล้เข้ามาหนึ่งก้าว“เจ้าตรวจดวงชะตาของนาง”หว่านเหยายิ้มแห้ง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพ“วันนี้ข้าต้องขออภัยท่านจริง ๆ”“ข้าถูกพลังสะท้อนกลับ ดวงตาพล่ามัวยิ่งนัก ไม่อาจตรวจดวงชะตาต่อได้”เล่อซินหรี่ตามอง “เช่นนั้น…เจ้าจะบอก

ตอนที่ 48 สร้างเรือนใหม่ความเคลื่อนไหวแผ่วเบาภายในเรือนแม้ไร้เสียงเอ่ยชัด แต่ก็ไม่อาจเล็ดรอดสายตาและหูของผู้ที่อยู่ใกล้ชิงอี้ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไปทางเรือนริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางที่ปนความเข้าใจนางหันไปมองชิงอิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆชิงอิงหลุบตาลงเล็กน้อย แก้มระเรื่อขึ้นอย่างไม่ต้องอธิบาย “ข้าไปเตรียมถังน้ำอุ่นก่อน” เสียงนางต่ำและราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องปกติชิงอี้พยักหน้ารับอย่างไม่ซักถาม “ไปเถอะ…ข้าจะเตรียมมื้อเย็นเอง”ทั้งสองแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนไม่มีสายตาสอดรู้สอดเห็นผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามบานประตูเรือนก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบาหานเจ๋อเดินออกมา สีหน้าเรียบนิ่งขรึมกว่าปกติแต่แววตายังหลงเหลือความร้อนระอุที่ยังไม่จางเสื้อผ้าดูออกว่าถูกจัดให้เรียบร้อยขึ้นอย่างเร่งรีบชิงอิงที่รออยู่แล้วรีบยกถังน้ำอุ่นเข้ามา ในมืออีกข้างมีผ้าผืนหนึ่งพับอย่างเรียบร้อยนางหลุบตาลง ไม่มองซักถามสิ่งใดเพียงก้าวเข้าไปใกล้อย่างรู้หน้าที่หานเจ๋อรับถังน้ำไว้ ก่อนจะเอื้อมมือรับผ้าจากนางเขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงต่ำและสุภาพ“ขอบใจนะ” ชิงอิงย่อคารวะเบา ๆ ก่อนจะถอยออกมาหานเจ๋อยก