บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 51 - บทที่ 60

ตอนที่ 50 เก็บไว้ให้ดี ประมาณหนึ่งก้านธูป ม่านหน้าห้องก็ถูกแหวกออกอย่างแผ่วเบาหว่านเหยาก้าวออกมา สีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม หากดวงตากลับใสกระจ่างกว่าก่อนเข้าไปเล็กน้อยกู้ฮูหยินรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาแทบจะในทันที น้ำเสียงแฝงความคาดหวัง “แม่หมอมู่…เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”หว่านเหยามองสีหน้าของอีกฝ่ายเพียงครู่เดียวก็พอจะเข้าใจ ความตึงเครียดที่แบกไว้บนบ่าของสตรีผู้นี้คลายลงไปกว่าครึ่งนางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ “อาการของคุณชายดีขึ้นมากแล้วลมปราณไหลเวียนได้เป็นระเบียบ เส้นชีวิตไม่อ่อนแรงดังแต่ก่อน หลังจากวันนี้…ข้าไม่จำเป็นต้องมาอีก”คำพูดนั้นกลับทำให้กู้ฮูหยินหน้าเปลี่ยนสี นางรีบจับชายแขนเสื้อของหว่านเหยาไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความตระหนก“แม่หมอมู่ อย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ข้าขอร้องท่าน…ท่านมาอีกสักสองสามวันได้หรือไม่ อย่างน้อย…อย่างน้อยให้เขาลุกขึ้นเดินได้เสียก่อน ข้าจึงจะวางใจ”หว่านเหยานิ่งไปชั่วครู่ ลอบถอนหายใจรายได้ตรงหน้านี้…ช่างงดงาม แต่นางไม่อาจจะหลอกลวง คุณชายกู้ฟื้นแล้ว ลมปราณเดินคล่อง เส้นชีวิตมั่นคงข้าหาได้หลอกลวงผู้อื่น หากอีกฝ่ายขอร้องเอง…จะนับเป็นความ

ตอนที่ 52 พะอืดพะอม หว่านเหยาตรวจดวงชะตาให้ผู้คนไปทีละลำดับ เสียงถาม เสียงถอนหายใจ เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ผลัดเปลี่ยนกันไม่ขาดจนเมื่อใกล้ถึงลำดับสุดท้าย แสงแดดยามเช้าเริ่มแรงขึ้นจังหวะนั้นก็มีเสียงล้อรถม้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอกรถม้าคันใหญ่หยุดนิ่งหน้าศาลา ตัวรถแกะลายวิจิตร หลังคาเคลือบเงาสะท้อนแสง แม่พิมพ์โลหะที่ขอบประตูเป็นลวดลายมงคลประณีต แม้ไม่ปักตราใด แต่เพียงมองก็รู้ว่า ไม่ใช่ของสามัญซูหลิงที่ยืนช่วยจัดน้ำชาอยู่ด้านข้างถึงกับเบิกตากว้างรถม้าคันนี้…หรูหรายิ่งกว่ารถม้าของตระกูลกู้เสียอีกชิงอี้กับชิงอิงต่างชะงักมือ มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบจัดท่าทางให้เรียบร้อย ขณะเดียวกัน หว่านเหยาก็เงยหน้าขึ้นจากถาดหยกตรงหน้า สายตานางนิ่งสงบมาแล้ว—แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่ง นั่งหลังตรง ดวงตาเรียบเฉยราวสายน้ำที่ไม่ไหวติง ทว่าลึกลงไปในอก หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเล่อซินก้าวเข้ามาในศาลา เสียงฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า แต่กลับกดบรรยากาศรอบข้างให้เงียบลงโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด“วันนี้…หวังว่าเจ้าคงจะมีคำตอบให้ข้า”หว่านเหยาก้มหน้าลงเล็กน้อย แสดงความเคารพอย่างพอเหมาะ ไม่ต่ำต้อย ไม่ท้าทาย“ผู้สูงศักดิ์จะให้ข้า…

ตอนที่ 54 เกี่ยวข้อง“ช่างเถอะ วันหลังข้าจะมาใหม่”นางหันกายเตรียมจากไป แล้วทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ“เจ้ากราบทูลเสด็จพี่ให้ข้าด้วย ว่าข้ามาขอเข้าเฝ้า”องค์รักษารับคำทันที “พ่ะย่ะค่ะ”หลี่ฟางก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงเบาอย่างระมัดระวัง “องค์หญิงจะดีหรือเพคะ สตรีผู้นั้นเป็นบุตรสาวขุนนางต้องโทษ หากเข้าไปพัวพัน เกรงว่าจะทำให้องค์รัชทายาทมัวหมองได้”เล่อซินยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลับนิ่งลึก“ยิ่งมีบาดแผล ก็ยิ่งควบคุมง่าย…ไม่ใช่หรือ” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่ออย่างไม่เร่งรีบ “เรื่องนี้พวกเราไม่จำเป็นต้องตัดสินใจเอง รอให้ข้ากราบทูลเสด็จพี่ก่อนเถิด”หลี่ฟางก้มศีรษะรับคำสั่ง “เพคะ”ตระกูลกู้ นายท่านกู้เอ่ยกับฮูหยินด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “ในเมื่อถังเจินใกล้จะหายดีแล้ว เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องให้แม่หมอมู่ผู้นั้นมาอีก”กู้ฮูหยินถอนหายใจแผ่ว พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ความจริงแม่หมอมู่ก็เคยบอกว่าจะไม่มาอีก เป็นข้าเองที่เหนี่ยวรั้งนางไว้”นายท่านกู้กล่าวต่อ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ข้าเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักบุญคุณคนมอบเงินให้นางมากหน่อย เจ้าก็รู้คดี

ตอนที่ 56 สืบให้ชัดเจนหว่านเหยานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับพูดเรื่องเล็กน้อย แต่แววตากลับจริงจังกว่าคำพูด“แต่ว่า…ท่านพี่ ข้าคิดว่าท่านไม่ต้องไปช่วยเขาสร้างเรือนดีกว่า”หานเจ๋อชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองนาง“เช่นนั้นเจ้าจะให้ข้าทำสิ่งใด”หว่านเหยายกมุมปากนิดเดียว คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ท่านพี่…หาอาจารย์สักคนมาสอนวรยุทธ์ให้ท่านดีหรือไม่”เขาเลิกคิ้วทันที “วรยุทธ์ไม่ใช่ว่าต้องฝึกกระดูกตั้งแต่วัยเยาว์หรือ”ชาติที่แล้ว…นางเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ตอนอายุล่วงเข้าวัยสามสิบปลาย ทั้งป้องกันตัว ทั้งฝึกกำลังกล้ามเนื้อ ยังทำได้อย่างไม่ติดขัดจะมาบอกว่าสายเกินไป—นางไม่เชื่อเด็ดขาด “นั่นสำหรับคนที่ฝึกกำลังภายในต่างหาก” นางตอบเรียบ ๆ“พวกเราแค่เรียนการต่อสู้แบบทหาร การป้องกันตัว การเอาชีวิตรอด—เรียนได้ตลอดชีวิต”หานเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง “ได้ ข้าจะลองถามที่สำนักคุ้มภัยดู”หว่านเหยายิ้มทันที “ดียิ่ง”นางชอบหานเจ๋อที่ไม่โต้แย้งนางหลังจากนั้นหว่านเหยาก็ออกจากเรือนมาดูการก่อสร้าง นางยืนมองช่างที่ขะมักเขม้นทำงานเต็มลาน พลางเอ่ยอย่างแปลกใจ“เหตุใดถึงมีช่างมากขนาดนี้”ชิงอ

ตอนที่ 58 ทะลวงลมปราณชิงอี้ หันไปเห็นซูหลิงเข้าพอดี นางจำได้ทันทีว่าสตรีผู้นี้คือแม่สามีของมู่หว่านเหยา จึงรีบละมือจากงานที่ทำอยู่แล้ววิ่งปราดเข้าไปแจ้งข่าวในเรือนทันทีเพียงครู่เดียว ประตูเรือนก็เปิดออก มู่หว่านเหยา ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ใบหน้าของนางดูผ่องใสและเปี่ยมด้วยเมตตา ไร้ซึ่งร่องรอยของความขุ่นเคืองจากเรื่องราวในอดีต นางรีบเดินตรงเข้ามาหาหยางซื่อโดยไม่รั้งรอ“ท่านแม่มาถึงแล้วหรือเจ้าคะ” หว่านเหยาเอ่ยทักทายเสียงหวาน พลางเข้าไปประคองแขนแม่สามีอย่างอ่อนน้อม “แดดข้างนอกร้อนนัก รีบเข้ามาพักจิบน้ำชาในร่มให้คลายร้อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ”หยางซื่อ ที่เดิมทีตั้งท่าจะมาแบบไว้ตัวและเคร่งขรึม ถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อเผชิญกับการต้อนรับที่เปี่ยมด้วยความจริงใจเช่นนี้ นางทำได้เพียงเดินตามการประคองของลูกสะใภ้เข้าไปอย่างเสียไม่ได้ภายในศาลา ชิงอี้จัดเตรียมน้ำชาและของว่างเลิศรสไว้คอยท่าอยู่แล้ว หยางซื่อปรายตามองครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงจิบชาและหยิบของว่างขึ้นทานโดยไม่เอ่ยคำใดหว่านเหยาเห็นดังนั้นจึงไม่เอ่ยสิ่งใดให้เสียบรรยากาศ นางเพียงแย้มรอยยิ้มบางๆ แล้วกล่าวสมทบ“ท่านแม่พักผ่อนสักครู่ให้หายเหนื่