ดั่งลิขิตร้าย의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ตอนพิเศษพชร+นลินคนที่กำลังเดินขึ้นไปตามเส้นทางภายในป่าถ่ายรูปไปด้วยอย่างชื่นชอบกับสีเขียวที่ดูสดชื่น แถมยังมองน้ำตกผ่านสุมทุมพุ่มเป็นระยะ เมื่อถึงแต่ละชั้นตามระดับความสูงที่ค่อยๆ ไล่ขึ้นก็หยุดถ่ายรูปกับเพื่อนๆ เธอมากับกรุ๊ปสาวๆ จึงไม่รีบร้อน ส่วนเพื่อนผู้ชายต่างก็เดินลิ่วไปก่อนเสียหลายคน ยกเว้นใครมาเป็นคู่ก็จะรั้งท้ายเพื่อสวีตตามลำพัง“ไอ้ลิน ฉันเห็นคนนั้นมองแกบ่อยๆ”เนตรกมลเพื่อนสนิทที่มักเรียกกันด้วยชื่อแมนๆ เข้ามากอดคอกระซิบหลังถ่ายรูปหมู่กันที่ชั้นสามของน้ำตก แล้วบุ้ยหน้าไปทางคนคู่หนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านชั้นนี้ไปโดยไม่ได้แวะนลินมองตามก่อนจะส่ายหน้าให้เพื่อน“ไม่ใช่หรอก เขามากับแฟนไม่เห็นเหรอ”“เฮ้ย...ของแบบนี้มันก็ไม่แน่ เด็กเขาหน้าตาดูอ้อแอ้ปัญญาอ่อนขนาดนั้น จะโดนเขี่ยทิ้งเมื่อไรก็ได้”คนฟังมองหน้าเพื่อนก่อนจะถอนหายใจ“แล้วไง แกอยากให้ฉันเป็นคนต่อไปที่ต้องโดนเขี่ยเหรอ”อีกฝ่ายยิ้มแหย“ก็นั่นสิเนอะ แถมเดี๋ยวแกก็ไปนอกแล้ว สนใจไปก็เท่านั้น”คนพูดยักไหล่ แม้จะเสียดายนิดๆ ที่หนุ่มหล่อคนนั้นโปรไฟล์ดี น่าคบหา แต่ก็มีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้จนคนทั้งมหาวิทยาลัยต่างก็รู้กันทั้งนั้น ขน

“เฮ้ย หัวแตกว่ะ”เสียงใครคนหนึ่งพูด“หัวแตกเหรอ”เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือหัวเธอ นลินหันไปมองเห็นคนที่กำลังเท้ามือบนแพเพื่อทรงตัวดันขึ้นมานั่งจนแทบจะเบียดกับเธอหญิงสาวจึงขยับหนี รู้แล้วว่าใครเป็นคนฉุดตนในน้ำ ทว่าร่างสูงใหญ่กลับโน้มเข้ามาหา ตาคมจ้องที่หัวเธอ“ไหนขอดูหน่อย แตกเยอะไหม”นลินปัดมือหนาที่ยื่นมาหา“นาย...ทำฉันสำลักน้ำ”พูดไปก็ยังไอไปด้วย คนมองขมวดคิ้วแปลกใจ“เราช่วยเธอนะ”“ช่วยอะไร ฉันว่ายน้ำเป็น”“ก็เห็นเธอจมลงไป จะให้รอลอยกลับขึ้นมาเองเหรอ”“ฉันกำลังจะขึ้นมาอยู่แล้ว”“พอๆ มันใช่เวลามาเถียงกับเขาไหมไอ้ลิน เขาช่วยขอบใจก็จบแล้ว”ชายหนุ่มกำลังจะพูดต่อแต่เนตรกมลที่เพิ่งตามขึ้นมาตัดบท แล้วพอเห็นหน้าเพื่อนอีกฝ่ายก็ตาโต“แล้วนั่นอะไร เลือดไหลอาบขนาดนี้ยังมัวนั่งทำอะไรอยู่ โอ๊ย”หญิงสาวเข้ามาพยุงตัวเพื่อนสาวคนสนิทให้ลุกขึ้นทันที ก่อนจะหันไปบอกคนที่ช่วยเพื่อน“ขอบใจนะ ถึงไอ้ลินมันจะไม่สำนึกบุญคุณ แต่ฉันสำนึก เพราะฉันก็จะไปดึงมันขึ้นมาเหมือนกัน แต่นายเร็วกว่า”ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วหันไปมองคนที่ยังมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่เพื่อนเธอพากลับห้องไปแล้ว“พี่พีคเป็นอะไรไหม”เบลเข้ามาเกาะแขนถามแฟนอย่

วันนี้นลินกลับมาที่ห้องพักอย่างหมดสภาพเหมือนเคย พอเข้ามาข้างในแล้วเดินลากขากำลังจะตรงเข้าห้องตัวเองก็ต้องสะดุ้งเมื่อชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่ตัวใหญ่มาก อีกฝ่ายโอบเธอเข้าไปหา นลินสะบัดตัวออกแล้วกรีดร้องทันทีเพราะเขามีแค่บอกเซอร์ตัวเดียว“กรี๊ด...ปล่อยนะ ปล่อยฉัน”คนตัวใหญ่ปล่อยมือ มองเธออย่างงุนงง ขณะที่ตัวเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์เจือจาง“อ้าว ไม่ใช่วิกกี้เหรอ”นลินถอยกรูดห่างออกไปหลายก้าว รู้สึกผวาจนขนลุกขนชันเมื่อรูปร่างผู้ชายแทบจะเปลือยปรากฏเต็มๆ ตา แถมสภาพยังพร้อมรบจนน่ากลัว ตัวเธอยังรู้สึกได้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายอยู่เลย“ขอโทษนึกว่าวิกกี้”หญิงสาวมองคนที่ตาหวานเยิ้มอย่างใจไม่ดี สภาพเขาดูไม่ปกติเท่าไรนัก ระหว่างสองจิตสองใจว่าควรรีบเข้าห้องตัวเอง หรือออกไปจากห้องนี้อีกฝ่ายก็ก้าวมาหาเธอ“อย่าเข้ามานะ ออกไป”คนตัวเล็กขู่ฟ่อ รูมเมทเธอไม่ได้บอกว่าวันนี้จะพาแฟนมา เธอเองก็ไม่ได้ถาม เพราะปกติพวกเขาจะนัดกันแค่วันศุกร์สุดปสัปดาห์หรือไม่ก็เสาร์อาทิตย์ ไม่ใช่วันพุธแบบนี้ แถมตอนนี้เจ้าตัวยังไปไหนก็ไม่รู้อีกด้วย“เฮ้ ใจเย็นสาวน้อย ผมจะหลบให้คุณเข้าห้อง”เขาพยายามอธิบายแต่สีหน้าที่มองเธอไม่น่าไว้ใจสักนิด“ว

“จะบ้าเหรอ ถ้าเขาให้ฉันย้ายออกจริงๆ จะทำยังไง”“ก็บอกให้มาอยู่ด้วยกันนี่ไง”“จะอยู่ได้ยังไงเล่า”หญิงสาวเถียงกลับ แต่พชรยักไหล่ ก่อนจะหันไปบอกสาวที่ฟังไม่ออกและกำลังแสดงท่าทางไม่พอใจอยู่“ตกลงนลินจะมาอยู่กับผม แล้วก็ย้ายออกเลย เดี๋ยวผมไปช่วยเธอเก็บของเอง ส่วนค่าห้องเดือนนี้ ผมจะช่วยจ่ายก็แล้วกัน”“เฮ้ย! มามัดมือชกแบบนี้ได้ยังไง ใครจะไปอยู่กับนาย”คนตัวเล็กหันมาผลักเขาเบาๆ ขณะที่รูมเมทของเธออ้าปากค้าง แต่ยังไม่ได้พูดอะไรกัน ประตูห้องก็เปิดออก ผู้ชายร่างสูงใหญ่โผล่หน้าออกมาก่อนจะเปิดประตูกว้างขึ้น“มีอะไรน่ะวิกกี้ ออกมาตั้งนานแล้ว”พชรมองหน้าผู้ชายคนนั้นแล้วก็นึกในใจว่าใช่หมอนี่จริงๆ ด้วย ที่แท้ก็มาหาแฟนที่ห้องนี้เอง เริ่มเข้าใจท่าทางของนลินตอนเห็นหมอนี่เดินเข้าอพาร์ตเมนต์แถมไม่ยอมเข้าห้องแล้ว เธอไม่พอใจที่รูมเมทพาแฟนมาห้องตอนตัวเองอยู่นี่เอง“พีค”คนที่เพิ่งออกมาทักเขาหลังจากเห็นหน้าชัดๆ และมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะกวาดมองสาวน้อยไร้เดียงสาที่เขาถูกใจไปด้วย ทว่ามือหนาที่วางตรงไหล่เธอทำให้เขาขมวดคิ้วแต่ก็รีบคลายเก็บอาการ“ไง ดีแลน”พชรทักกลับ เขาไม่สนิทกับหมอนี่หรอก แค่สมัครเป็นนักกีฬารัก

“พีค”คนที่เพิ่งออกมาทักเขาหลังจากเห็นหน้าชัดๆ และมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะกวาดมองสาวน้อยไร้เดียงสาที่เขาถูกใจไปด้วย ทว่ามือหนาที่วางตรงไหล่เธอทำให้เขาขมวดคิ้วแต่ก็รีบคลายเก็บอาการ“ไง ดีแลน”พชรทักกลับ เขาไม่สนิทกับหมอนี่หรอก แค่สมัครเป็นนักกีฬารักบี้เหมือนกันเท่านั้นจึงพอเห็นและจำหน้าคาดตากันได้บ้าง“แล้วนี่ นายมาทำไรอะไรล่ะ”ดีแลนถามซึ่งพชรก็ยักไหล่ ก่อนจะบอก“ฉันอยู่ห้องตรงข้าม แล้วก็แฟนฉันจะย้ายมาอยู่กับฉัน วันนี้”นลินขยับจะพูดบางอย่างแต่พชรบีบไหล่เล็กน้อยให้เงียบเอาไว้ เขาสังเกตเห็นสายตาดีแลน เพียงแค่แวบเดียวแต่ก็ดูออกว่ามองนลินตาวาว นั่นทำให้พชรตัดสินใจพูดออกไปทันที“ขอเข้าไปเก็บของในห้องนะ”เขาหันไปบอกกับรูมเมทนลิน แต่คนข้างตัวหันมาหยุดเขาเอาไว้ก่อน“เดี๋ยว เราต้องคุยกันก่อน”ชายหนุ่มมองกลับมาอย่างไม่เข้าใจนลินจึงพยักพเยิดไปยังห้องของเขา พชรจึงยักไหล่แล้วไปเปิดประตูห้อง ขณะที่นลินบอกกับรูมเมทของเธอ“สรุปได้ยังไงแล้วฉันจะมาเรียกเธออีกที”จากนั้นเธอก็เดินตามพชรเข้าไปในห้อง“ใครใช้ให้นายมาตัดสินใจเรื่องของคนอื่นแบบนี้หา!”พอเข้ามาด้านในห้องแล้วนลินก็โวยวายทันที“เธอกำลังเดือดร้อนน