Todos os capítulos de ดั่งลิขิตร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

ศศิมองไปยังชุดเดิมของตัวเองแล้วเม้มปาก เธอไม่มีอะไรให้ใส่นอกจากชุดนั้น ทว่ามันก็เป็นชุดที่ทำให้รู้สึกอดสู หญิงสาวยังพันตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ยืนนิ่งอย่างตัดสินใจ แต่แล้วเสียงแว่วๆ เป็นทำนองคุ้นหูก็ทำให้ต้องเดินไปยังประตู เพราะนึกขึ้นมาได้ว่ามือถือที่ตัวเองพกติดตัวน่าจะหล่นอยู่บนเตียงของชายหนุ่มเธอเปิดประตูห้องน้ำเพื่อจะมองหาที่มาของเสียงทว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่มือหนาหยิบมือถือของเธอขึ้นจากที่นอนยับย่น ศศิขมวดคิ้วเมื่อเพชรหันมาทางเธอ ร่างระหงยังหลบอยู่ในห้องน้ำ ใบหน้าสวยโผล่ออกมาเพียงเล็กน้อยเพราะไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มอยู่ในห้องหรือไม่ แล้วก็ได้รู้ว่าเขาอยู่และอาบน้ำเสร็จแล้ว“เอามือถือของฉันมา”“คุณก็ออกมาเอาสิ”เพชรหันมาทางเธอ ยืนนิ่งพร้อมยกโทรศัพท์เครื่องบางที่เงียบไปแล้วชูขึ้น เขาใส่เพียงกางเกงวอร์มขายาวตัวเดียวมีผ้าขนหนูผืนเล็กคลุมอยู่บนหัว มันยิ่งทำให้หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว มือบางจับลูกบิดห้องน้ำแน่น และชักสีหน้าไม่พอใจใส่ชายหนุ่ม จะให้เธอออกไปในสภาพแบบนี้ได้ยังไง แถมเขาเองก็ยังใส่เสื้อผ้าชนิดที่ดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดศศิเม้มปากแน่นไม่คิดจะก้าวออกจากห้องน้ำ ตั้งใจยึดเป็นที่

เปลือกตาบางที่หนักอึ้งเปิดขึ้นช้าๆ รู้สึกปวดหัวจี๊ดเมื่อพยายามพลิกตัว พอลืมตาขึ้นมาภาพเลือนรางตรงหน้าก็ทำให้ศศิรีบปรับสายตา แล้วก็เห็นว่าร่างสูงใหญ่ของคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้านั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงดูมือถืออยู่ ร่างระหงลุกพรวดขึ้นแม้จะเจ็บจี๊ดที่หัวเหมือนถูกของแหลมแทงก็พยายามจะลงจากเตียง มือบางดึงทึ้งผ้าห่มที่ตัวเองพันเอาไว้ออกจากขาอย่างหงุดหงิด“อย่าพยายามเลย คุณหนีผมไม่พ้นหรอก”เพชรพูดโดยไม่ได้มองตามหญิงสาวที่รีบลงจากเตียงและมุ่งตรงไปยังประตูห้องนอน“ถ้าคุณก้าวออกไป ผมจะบอกพี่ชายคุณเรื่องของเรา”ศศิหันกลับมามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด“ผมจะบอกเขาว่า คุณเป็นของผมแล้ว”“คุณขู่ฉัน?”หญิงสาวถามเสียงเยาะแล้วส่ายหน้าอย่างไม่นึกกลัวสักนิด“คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ คุณไม่รู้จักเขา ไม่มีเบอร์เขาด้วยซ้ำ”“ผมว่าคุณพลาดอะไรบางอย่างไปนะศศิ”คิ้วเรียวสวยขมวดเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อมพูด“คุณไม่แปลกใจเหรอที่ผมรู้ว่าเมื่อวานเป็นสายของพี่ชายคุณทั้งที่ชื่อคนโทรเขียนแค่ว่า พี่ปนท”ตาคู่สวยโตขึ้นอย่างคาดไม่ถึง เธอลืมสังเกตไปเลยว่าเขารู้ได้ยังไงว่านั่นคือชื่อของพี่ชายเธอ“ไงล่ะ ทีนี้ คิดว่าผม

“เพื่อนคุณยังป่วยอยู่เหรอครับ”คำถามที่ไม่ค่อยชัดนั้นทำให้คนที่กำลังเก็บกุญแจให้ชายหนุ่มชะงัก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าแล้วตอบแขกหนุ่มชาวญี่ปุ่นเสียงเบา“ค่ะ”ปภาภรยิ้มบางให้ แม้จะไม่กล้าจ้องหน้าแขกหนุ่มนานนักเพราะตัวเองโกหก ทว่าอีกฝ่ายยังมีท่าทางเหมือนอยากคุยต่อ ทำให้หญิงสาวต้องรอรับฟัง“เพื่อนคุณชื่ออะไรนะครับ เดี๋ยวผมจะลองถามเพื่อนดูว่าเธอพักที่ไหน ไปเยี่ยมได้ไหม”“เอ่อ...คือว่า...”หญิงสาวอึกอัก เธอบอกชื่อได้ แต่คิดว่าเขาคงไปเยี่ยมศศิถึงที่พักไม่ได้ ตอนนี้เพื่อนเธอไม่อยู่ที่ห้อง ถึงจะอยู่มันก็ดูไม่เหมาะ“ศศิค่ะ”เธอตัดสินใจบอกออกไป ขณะนั้นเองอารยามาที่เคาน์เตอร์แล้วเหมือนต้องการจะคุยกับเธอแต่รอให้แขกไปก่อน ซึ่งชายหนุ่มก็บอกขอบคุณแล้วตรงไปยังชุดโซฟาด้านหน้าล็อบบี้ต้อนรับ“สวัสดีค่ะคุณอารยา”“สวัสดีจ้ะ”อารยาทักเสียงเบาแล้วเหลือบไปทางพี่แพรที่วันนี้มายืนหน้าเคาน์เตอร์กับปภาภร แน่นอนว่าหลายคนสงสัยที่ศศิหายไปเลยหลังจากถูกเรียกไปพบผู้จัดการเมื่อวาน ทว่าก็ได้แต่ซุบซิบกันเอง ไม่กล้าไปถามกับใครแม้แต่หัวหน้าอย่างอรอุมา ซึ่งคนที่ห่วงเพื่อนมากที่สุดอย่างปภาภรก็โทรไปหาศศิแล้ว รู้ว่าหญิงสาวปลอดภัยแต

“ตีตี้”ศศิรีบออกมาเพราะเธอเพิ่งคุยกับเพื่อนรุ่นน้องไปเมื่อกี้และอีกฝ่ายบอกว่ากำลังมาหาที่บ้านเพชร หญิงสาวเล่าเรื่องทั้งหมดให้วาสิฐีฟัง เพราะเธอไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนนอกจากวาสิฐี อีกฝ่ายเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างเธอเสมอเมื่อมีปัญหา เรื่องแบบนี้เธอไม่กล้าบอกให้คนที่บ้านรู้ แต่กับวาสิฐีแล้วศศิมักจะระบายทุกอย่างให้ฟังเสมอร่างระหงยืนนิ่งมองเพื่อนรุ่นน้องราวกับเป็นแสงสว่างของตนอีกฝ่ายรีบเดินมาหาเธอทันทีพร้อมกับโอบกอดอย่างต้องการปลอบใจ นั่นทำให้ศศิหลุดสะอื้นไห้โฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าสวยซบลงบนไหล่บางเพื่อซับน้ำตา เธอต้องการใครสักคนท่ามกลางความเดียวดายบนเกาะนี้เพชรมองภาพนั้นแล้วก็ชะงักไป การได้เห็นศศิในมุมอ่อนแอแบบนี้ทำให้เขารู้ว่า หญิงสาวไม่เคยไว้ใจเขาเลย แม้ในตอนที่เขาทำร้ายเธอศศิยังไม่ร้องไห้ฟูมฟายหนักขนาดนี้ นั่นยิ่งทำให้เพชรต้องการเอาชนะใจหญิงสาวให้ได้“พี่ศศิ ตี้ขอโทษ”สาวรุ่นน้องพึมพำเสียงเครือไม่ต่างกัน ทั้งสงสารและรู้สึกผิดต่อศศิ“นายทำอะไรคุณศศิ”ไคจิกระซิบถามเพื่อน ท่าทางแปลกๆ ของสองสาวบอกเขาว่ามีบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้น“คนเป็นแฟนกันเขาทำอะไรล่ะ”เพชรตั้งใจให้เพื่อนรู้ว่ายังไง

คุณสุพรรณีฟังคำพูดของสามีตัวเองแล้วนึกเชื่อไม่ลงจริงๆ ได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่พอใจ รู้สึกโกรธอีกฝ่ายมากขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อเห็นได้ชัดว่าปั้นน้ำเป็นตัว“ถ้าเด็กนี่เป็นแฟนเรา ทำไมให้ไปทำงานต้อนรับ แถมยังบอกว่าตีตี้ฝากมาอีก”ท่านยังไม่หยุดสงสัย“ตอนแรกผมไม่รู้ว่าคนที่ตีตี้ฝากมาเป็นศศิ ก็เลยตกลงรับ เพิ่งมารู้ทีหลังตอนเจอที่นี่แล้ว”คนอายุมากกว่ามองสำรวจหลานชายกับผู้หญิงอีกคนราวกับจับผิด แต่ไม่มีร่องรอยอะไรที่ดูน่าสงสัย เพราะเพชรสายตานิ่งมั่นคง ส่วนหญิงสาวดูขุ่นเคืองไม่พอใจทว่าไม่ได้พูดแย้งเขา แถมการมาอยู่ด้วยกันแบบนี้มันก็ทำให้เชื่อได้ส่วนหนึ่ง ถ้าหลานชายของท่านไม่โดนปั่นหัวจนถึงขนาดล้างสมองไปแล้ว“แต่ตอนนี้ผมจะไม่ให้ศศิทำแล้วครับ ยังไงฝากคุณนภาจัดการด้วย”เขาบอกอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เกือบจะถึงประตู นภามีท่าทางเกรงใจอย่างชัดเจนราวกับไม่อยากรับรู้เรื่องราวของเจ้านายให้มากนัก ต่างจากอรอุมาที่แทบจะตามมายืนอยู่หลังจารุพงษ์“ตามใจเราแล้วกัน ถ้ามาทำงานแล้วทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายไปหมดก็ไม่ต้องทำนั่นแหละดีแล้ว”คุณสุพรรณีพูดพร้อมกับมองหญิงสาวด้านหลังหลานชายอย่างไม่ค่อยถูกใจนัก หน้าตาท่าทางดูมั่นใจ ไม่เกรงก