บททั้งหมดของ ภรรยาแสนร้ายกับนายขี้โรค: บทที่ 31 - บทที่ 40

มาลีกับสามีและลูก ๆ เดินมาถึงฟั่นจึงเอ่ยถามลูกสะใภ้ “ยายแม้นออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอม่วย”“ค่ะแม่”“หมอว่าเป็นอะไร”“เป็นเบาหวานค่ะ”“ต้องรักษากันนานเลยสินะ” หลายคนในหมู่บ้านก็เป็น แก่ตัวมาก็มีแต่โรคภัยถามหา น้อยคนนักที่ร่างกายจะแข็งแรงจนแก่เฒ่า“ค่ะ”“แล้วจะไปกรุงเทพฯ วันไหนล่ะ” ฟั่นถามมาลีไปตรง ๆ“น่าจะอาทิตย์หน้าค่ะ” ก็เหลือเวลาอีกประมาณสิบกว่าวัน“อ้อ” ฟั่นพยักหน้าเล็กน้อย แสดงว่ามาลียังไม่เปลี่ยนความคิด“หนูไม่อยากให้แม่ไปกรุงเทพฯ เลยค่ะ” อุ่นเบ้หน้าร้องไห้ขึ้นมาอีก“ผมก็ไม่ให้แม่ไปกรุงเทพฯ อีก” ลูกทั้งสองเข้ามากอดแข้งกอดขาไม่ให้มาลีเดินมาลีมองหน้าสามีด้วยแววตาสงสารแล้วบอกลูก “แม่ไม่ไปหรอกจ้ะ ย่าพูดเล่นเฉย ๆ”“ย่าพูดเล่นจริง ๆ ใช่ไหมคะ” ไม่วายอุ่นยังหันไปถามย่าเพื่อต้องการคำยืนยันเห็นแก่หลานฟั่นจึงยอมพูดโกหก “จ้ะ ย่าพูดเล่น” แค่นั้นเด็กน้อยจึงเงียบเสียงและมีสีหน้าสดใสขึ้นเฮ้อ! มาลีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อคิดถึงวันที่ต้องจากลูกกับสามี เธอจะหาเหตุผลใดมาบอกลูกเพื่อไม่ให้พวกเขาร้องไห้ แค่คิดถึงวันนั้นน้ำตาก็มาจ่อรออยู่ที่เบ้าตาแล้วคืนนั้นหลังอาบน้ำเสร็จสองพี่น้องแอบกระซิบกระซาบ

มาลีจึงพูดออกไปด้วยความโมโห “ทำไมพี่เยี่ยมไม่ออกไปดูแม่บ้างเลยคะ ทำไมไม่หาข้าวหาน้ำให้แม่กิน รู้ไหมว่าแม่อาการแย่แค่ไหน” ทำไมพี่สาวของเธอถึงกล้าปล่อยแม่ไว้เหมือนคนไร้ญาติเช่นนั้น ทั้งที่มีลูกหลานอยู่เต็มบ้าน เธอไม่ได้แวะมาหาแม่แค่สองวัน เยี่ยมก็ปล่อยปละละเลยแม่แล้ว “ดูแล้ว” เยี่ยมพูดเสียงเยือกเย็น “ดูแล้ว? แล้วทำไมแม่ยังนอนอยู่กับ…ของตัวเองอย่างนั้นละคะ” มาลีเว้นคำว่าอุจจาระไว้ “ก็แกบอกให้ฉันดูอย่างเดียวไม่ใช่เหรอ ฉันก็ดูแล้วไง แกจะเอาอะไรอีก” เยี่ยมตวาดกลับน้องสาวที่ชอบมาเซ้าซี้และทำเป็นอวดเก่งอยู่ได้ มาลียืนอึ้งไปพักหนึ่งกับคำพูดของพี่สาวต่างบิดา เธอหมดคำจะพูดแล้วจริง ๆ มีเพียงประโยคเดียวที่เธอสามารถพูดได้ตอนนี้ก็คือ “ฉันจะเอาแม่ไปอยู่ด้วย” “ดี ขอบใจมากนะ” เยี่ยมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีความผิดเลยแม้แต่น้อย มาลีคว้าได้กระเป๋าแม่ก็รีบเดินออกไปทันที เธอแกะลูกอมให้แม่อมโดยเร็ว จากนั้นเดินเข้าบ้านไปหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้แม่ เธอตักน้ำจากบ่อที่หน้าบ้านแม่เพื่อนำมาล้างทำความสะอาด จากนั้นก็เปลี่ยนช

ตีห้าครึ่งของวันถัดมาอุ่นกับเอื้อตื่นมาไม่เจอพ่อกับแม่และรู้ว่าตัวเองมานอนที่ห้องยายก็รีบออกมาหาพ่อกับแม่ที่ห้องนอนทันที เปิดมุ้งเข้ามาแล้วทั้งสองก็แอบปรึกษากัน เมื่อพ่อกับแม่ยังนอนคลุมโปงอยู่ด้วยกัน อุ่นกระซิบถามพี่ชาย “ทำไมพ่อกับแม่เล่นซ่อนแอบกันแต่เช้าจังคะพี่เอื้อ” เหมือนที่พ่อกับแม่เคยพาพวกเขาเล่นบ่อย ๆ แต่ไม่ใช่ยามนี้ “เราเล่นบ้างดีกว่า” พี่ชายบอกอย่างนึกสนุก ว่าแล้วคนพี่ก็ส่งสัญญาณให้คนน้อง น้องพยักหน้าเข้าใจ คนเป็นพี่เริ่มส่งเสียงนับ “หนึ่ง สอง…สาม” สิ้นเสียง ผ้าห่มก็ถูกเลิกขึ้นทั้งสองฝั่ง “จ๊ะเอ๋” ทั้งสองส่งเสียงเพื่อให้พ่อกับแม่ตกใจ ภาพที่เห็นแม่กำลังนอนเอาหน้าซุกอกพ่อ พ่อก็นอนกอดแม่กลมดิก ไม่พอแค่นั้น ขาข้างหนึ่งยังก่ายพาดมาล็อกตัวแม่ไว้ราวกับว่ากลัวแม่จะหนี ทำไมพ่อกับแม่เล่นซ่อนแอบกันแบบนี้ล่ะ ลูกทั้งสองแอบงงและพูดอะไรไม่ออกเคนกับมาลีลืมตาขึ้นเพราะความตกใจจริง ๆ “อุ่น! เอื้อ!” ทั้งสองเรียกชื่อลูกขึ้นพร้อมกันเคนเอามือกุมขมับแล้วเอ่ยอย่างสิ้นหวัง “โอย!” ไอ้ลูกเวร เกือบไปแล้วไหมล่ะ เขาพลาดอย่างหนักที่ลืมล็อกประตูห้อง ก็เมื่อคื

มาลีกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นก็เห็นลูกชายหญิงของเธอกำลังนอนคว่ำหน้าเหยียดขาราบกับพื้นหันหน้าเข้าหากัน เธอเดินไปชะเง้อมองลูกนิดหนึ่งแล้วยิ้ม คนเล็กกำลังระบายสี ส่วนคนโตกำลังบวกเลข “พ่อกับแม่กลับมาแล้วเหรอครับ” “จ้ะ พากันอาบน้ำแล้วใช่ไหม” “ครับ/ค่ะ” “ถูขี้ไคลสะอาดหรือเปล่า” “สะอาดค่ะ” ถามทีไรไม่เคยตอบว่าไม่สะอาดสักครั้ง แต่พอแม่ไปอาบให้ขี้ไคลเยอะทุกที ถามแค่นั้นมาลีก็เดินตรงไปที่ห้องครัว สงสัยแม่กำลังทำกับข้าว เพราะเธอได้กลิ่นหอมโชยออกมาถึงข้างนอก เคนวางตะกร้าหน่อไม้ที่ถือช่วยภรรยาเข้ามาไว้ข้างผนังบ้านแล้วแวะถามลูก “วันนี้ทำไมทำการบ้านกันเร็วจัง” ทั้งที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ “พรุ่งนี้จะได้เล่นได้อย่างสบายใจครับ ถ้าทำการบ้านไม่เสร็จมันเล่นไม่สนุกครับ” เอื้อตอบพ่อเสียงดังฟังชัด “อ๋อ ที่แท้ก็ห่วงเล่นนี่เอง” พวกเขาช่างฉลาดนัก ดีแล้วที่ลูกไม่ชอบดองการบ้าน “หนูระบายสีสวยไหมคะพ่อ” “สวย” สวยตามประสาเด็กปอหนึ่ง แต่เคนมองว่าลูกสาวมีพรสวรรค์ด้านนี้

ให้หลังเจ้าหน้าที่ธนาคาร เยี่ยมก็กำลังจะเดินเข้าบ้านเหมือนกัน แม้นจึงตะโกนตามหลังจนสุดเสียง “แกจะไปไหน” ตัวเธอสั่นเทาด้วยความโกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ “ไป ไปหาเจ้าอ้อนมันค่ะ” “แม่มันก็อยู่” ตอนนี้ทั้งลูกเขยและหลานสาวทั้งสามก็อยู่บ้านกันหมด เยี่ยมหันหน้ามาหาแม่แล้วก้มหน้างุด “แกมีเงินเก็บเหลืออยู่กี่บาท” ทุกเดือนที่ลูกชายส่งเงินมาให้ ทั้งลูกสาวและหลานสาวต่างแห่แหนกันเข้าไปซื้อของในตลาดเธอก็ไม่เคยห้าม ซื้อทองใส่กันคนละเส้นสองเส้นเธอก็ไม่เคยว่า ไม่เคยถามเรื่องเงินเรื่องหนี้ เพราะว่าไว้ใจ แต่ผลสุดท้ายมันกลับเป็นแบบนี้ เงินที่ลูกชายหามาได้ใช้หนี้เพียงน้อยนิด “มะ ไม่เหลือสักบาทค่ะ” ตอนที่เธอไปรับโทรศัพท์น้องชายที่โทร. มาบ้านผู้ใหญ่บ้านเธอตกใจจนแทบช็อกที่น้องชายบอกว่าจะกลับมาภายในสิ้นเดือนนี้ เพราะหนี้สินที่เขาใช้เดินเรื่องไปทำงานต่างประเทศยังไม่ได้ใช้สักบาท “แกเอาไปทำอะไรหมด ทำไมแกไม่เอาเงินไปใช้หนี้ แกรู้ไหมว่าบ้านหลังนี้ก็กำลังจะโดนยึดเหมือนกัน” แม้นตวาดขึ้นเสียงดังลั่นบ้านเหมือนคนเสียสติ จนหลานทุกคนที่อยู่ในบ