All Chapters of ภรรยาแสนร้ายกับนายขี้โรค: Chapter 21 - Chapter 30

ขายเขียดมาหลายหลังคาเรือนแล้ว แต่มาลีก็ต้องตอบคำถามเดิมซ้ำ ๆ ถึงจะเบื่อกับคำถามแต่เพราะเธออยากขายของก็ต้องตอบอยู่ดี “ผัวไปจับเขียดได้เยอะเหรอม่วย” “ไปจับด้วยกันทั้งบ้านเลยค่ะพี่ส้ม” “อ้าว เมื่อคืนแกไม่ได้ไปดูหมอลำบ้านนาดีกับพวกไอ้กุ้งกับไอ้อ้อแอ้มันหรอกเหรอ” ส้มละชื่อของสกลไว้เพราะเห็นแก่หน้าสามีของเธอ “ไม่ได้ไปค่ะ” “เป็นไปได้ยังไงวะ” “เป็นไปแล้วค่ะ” และคงเป็นไปอย่างนี้อีกนาน “แล้วนี่เคนหายป่วยแล้วเหรอ” ส้มสังเกตเห็นใบหน้าเขาดูสดใสขึ้น แก้มที่เคยตอบมากก็เริ่มเต็มตื้นขึ้นมาแล้ว ความหล่อของเขาก็ชัดเจนขึ้นจนเกือบจะเป็นปกติ “ใกล้หายดีแล้วครับ” แต่ถ้าทำงานหนักกลางแจ้งนาน ๆ ก็ยังมีหายใจหอบอยู่บ้าง พักหลังมานี้มาลีซื้อของบำรุงมาให้เขากินมากมาย ร่างกายเขาก็เลยฟื้นตัวได้เร็ว “ดี ๆ ขอให้หายไว ๆ นะ จะได้รีบไปรับจ้าง” “ขอบคุณครับ” เหลือเขียดอีกแค่สี่ถุงพวกเขาเดินมาถึงบ้านอ้อแอ้กับบ้านกุ้งนางที่อยู่ใกล้กัน จะไม่แวะก็ไม่ได้เพราะเพื่อนทั้งสองมองเห็นเธอแล้ว ทั้งสองคงเพิ่

ช่วงบ่ายที่กลับมาถึงบ้านเคนเอารถไถเดินตามลงจากรถเกษตรแล้วเตรียมพาลูกกับเมียออกไปนาพ่อ วันนี้ต้องไปตัดฟืนมาไว้ที่บ้าน เพราะฟืนที่เอามาจากบ้านพ่อใกล้จะหมดแล้ว “พ่อพาผมไปหารังผึ้งมิ้มด้วยนะครับ” ครั้งก่อนพ่อเคยสัญญาไว้ เขายังไม่พาไปเลย “ได้ แต่ต้องให้พ่อตัดฟืนเสร็จก่อนนะ” “ครับผม” “หนูไปด้วยนะคะพ่อ” “ได้อยู่แล้ว” “แม่ไปด้วยกันนะคะ” อุ่นมองแม่ด้วยสายตาเว้าวอน “จ้ะ” ตอนนี้พ่อพาไปไหนทั้งสองก็อยากให้แม่ไปด้วย และไปไหนมาไหนก็กลายเป็นครอบครัวตัวป่วนไปแล้ว เคนมาถึงนาสำเริงก็มาถึงเช่นกัน เขานัดกับน้องไว้ว่าให้มาเลื่อยต้นไม้ต้นที่ตายแล้วช่วยกัน จะได้แบ่งฟืนไปใช้ วันนี้สำเริงก็ขับรถอีแต๊กมานาเพราะบอกพ่อว่าจะเอามาขนฟืน อรสากับดอกคูณมองรถเกษตรคันสวยแล่นมาจอดที่เถียงนาตาเป็นมัน “พี่สะใภ้มีเงินเก็บกี่บาทวะพี่เริง” อรสาชักสงสัยแล้วว่ามาลีมีเงินเก็บกี่บาทกันแน่ถึงได้ซื้อของด้วยเงินสดทั้งหมด ไหนจะสร้างบ้านอีก ซื้อที่ดินยังไม่นับ “ไม่รู้ ไม่ได้ถาม อยากรู้ก็ไปถามเองดิ” สำเริงบ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงกำพลขำเสียงดังลั่นบ้านเมื่อสำเริงเล่าให้ทุกคนในบ้านฟังว่าวันนี้เคนทำอะไรลงไป เป็นเรื่องที่พวกเขาคาดไม่ถึงจริง ๆ “มันก็ไม่อายตัวเองบ้างเลยนะ” อายุย่างเข้าเลขสามแล้วยังคิดทำอะไรพิเรนทร์ ๆ “แต่ป้าม่วยก็ดูเป็นห่วงลุงเคนจริง ๆ นะคะ” ดอกคูณกล่าว มือก็ป้อนข้าวลูกไปด้วย “ใช่ แม่ก็ว่าม่วยเป็นห่วงเคนจริง” ฟั่นสังเกตทุกการกระทำของลูกสะใภ้ขณะที่เคนเป็นลม ไม่เหมือนมาลีคนเดิมเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว คนอะไรจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนั้น “ถ้าไม่ห่วงจะยอมเดินจากนายกลมาเหรอครับ” สำเริงว่าต่อ “แล้วแบบนี้จะเลิกเมียได้เร้อ” กำพลสบประมาทลูกชาย ลำพังมาลีไม่ได้ทำดีด้วย เคนยังทั้งรักทั้งหลงเมีย ถ้าเมียดูแลเอาใจใส่ขนาดนี้จะเลิกกันได้อย่างไร แต่ถ้าลูกสะใภ้เปลี่ยนได้เขาก็ยินดีกับลูกชายด้วย หลานทั้งสองจะได้ไม่กำพร้าแม่ด้วย ภายในเวลาเดือนเศษช่างก็สร้างบ้านหลังใหม่ให้มาลีจนเสร็จ มีรั้วปูนล้อมรอบเป็นอย่างดี เธอซื้ออุปกรณ์อำนวยความสะดวกมาไว้ในบ้านอย่างครบครัน รวมถึงอุปกรณ์การทำครัวทุกอย่างด้วย หลายคนในหมู่บ้านต่างมาดูบ้านเธอเป็นตัวอ

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษ เธอยอมรับว่าเธอแพ้ทางผู้ชายอย่างเขา แต่เธอจะให้เขารู้ไม่ได้เพราะถึงอย่างไรเขาก็อยากหย่ากับเจ้าของร่างนี้ “เธอไม่ง่วงเหรอ มันดึกมากแล้วนะ” เกือบสี่ทุ่มแล้วกระมัง ปกติเขาสองคนรวมถึงลูกทั้งสองนอนก่อนสามทุ่มเป็นประจำ ยิ่งตอนนี้ลูกต้องไปโรงเรียนพวกเขาก็ยิ่งต้องนอนเร็วขึ้น “ยังค่ะ ฉันว่าจะจัดให้เสร็จคืนนี้เลย พี่เคนง่วงเหรอคะ” เคนพยักหน้าตอบ “งั้นพี่ไปนอนก่อนได้เลยค่ะ อีกสักชั่วโมงฉันก็เสร็จแล้ว” “พี่อยากนอนพร้อมเธอ” เขาพูดขึ้นและยังทำหน้าตายืนยันอย่างนั้น“ถ้าอย่างนั้นก็รออีกหน่อยนะคะ ฉันจะรีบทำให้เสร็จค่ะ”“พี่ขอนอนหนุนตักเธอรอไปก่อนได้ไหม”อะไรนะ! เธอฟังผิดหรือเปล่าที่เขาขอนอนหนุนตัก ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาหลายเดือนเขาไม่เคยขอเธอสักครั้ง“เอ่อ…” นอนหนุนตักเลยเหรอ เธอไม่เคย…มาลียังไม่ทันได้ตอบเขาก็ทิ้งศีรษะลงบนตักฝั่งขวาของเมียที่นั่งขัดสมาธิอยู่เสียแล้วแล้วเธอจะพับผ้ายังไง? แบบนี้ก็ทำลำบากมากขึ้นกว่าเดิมสิแปลก สามีเธอไม่เคยทำตัวอ้อนแบบนี้ ถ้าเขาทำแบบนี้บ่อย ๆ เธอคงหลงรักเขาวันละร้อยรอบแน่มา

แม้นลุกขึ้นนั่งพิงเตียงผู้ป่วย หน้าตาเธอยังดูไม่สดชื่นนัก “แม่รู้สึกดีขึ้นหรือยังคะ” “อือ ดีขึ้นแล้ว” ถึงจะยังมึนงงอยู่แต่ก็ไม่หน้ามืดแล้ว “แม่มีอาการแบบนี้มานานหรือยังคะ” “สามสี่เดือนได้ แต่ยังไม่ถึงขั้นลุกไม่ไหวแบบวันนี้” ก่อนหน้าก็คิดว่าเวียนศีรษะเพราะลุกขึ้นยืนเร็วเกินไปเท่านั้น “ต่อไปนี้แม่ต้องมาเจาะเลือดที่โรงพยาบาลทุกเดือนนะคะ” มาลีเลื่อนถาดอาหารที่พยาบาลนำมาให้ไปไว้ตรงหน้าแม่ แม้นไม่ตอบแต่กลับถามลูกต่อ “วันนี้แกกำลังจะไปไหน” เธอเห็นแวบ ๆ ว่าเมื่อเช้ามาลีถือกระเป่าใบใหญ่มาด้วย และลูกสาวก็แต่งตัวสวยด้วย “ไปทำงานที่กรุงเทพฯ ค่ะ” “ไอ้เคนมันไม่ดีหรือไง หรือแกนัดใครไว้” แม้นเองก็ยังไม่เชื่อใจลูกสาวเช่นกัน ยังคิดว่าลูกอาจจะนัดกับสกลที่กรุงเทพฯ ก็เป็นได้ “ไม่ได้นัดค่ะ ฉันตั้งใจไปทำงานจริง ๆ” “แกไม่คิดถึงลูกเหรอ” มาลีเงียบไปชั่วอึดใจแล้วหลุบสายตามองต่ำ “…คิดถึงค่ะ” คิดถึงมากด้วย ทุกครั้งที่คิดว่าต้องจากลูกกับสามีเธอก็น้ำตาตกในแล้ว “ไหนแกบอกว่าเ