บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 171 - บทที่ 180

“เลี้ยงรุ่นในรอบ 17 ปียังไงก็ต้องไปไหมวะ” ไม้ทีหนุ่มโสดวัย 32 กำลังชักชวนสายลมเพื่อนรักไปงานเลี้ยงรุ่นเพื่อเปิดหูเปิดตา ไอ้ลมมันใช้ชีวิตเหมือนคนตายที่ยังหายใจมาหลายปี ออกเที่ยวก็แทบไม่ออก วัน ๆ ทำแต่งานที่สวนผลไม้ หาแต่เงินแต่ไม่รู้จักใช้“ขี้เกียจไป” เหนื่อยจะเที่ยว เหนื่อยจะมีความฝัน เหนื่อยที่จะคาดหวัง หลังจากเลิกกับดาวเหนือกว่าจะเป็นผู้เป็นคนได้ก็ใช้เวลาปีกว่า มองลูกเป็นที่พึ่งพาให้หัวใจได้เริ่มทำงานอีกครั้ง แต่ผ่านไปไม่นานแม่ของลูกก็กลับมาบอกว่าจะหย่าให้และพาลูกไปอยู่ต่างประเทศด้วยเพราะสามีใหม่ของเธอมีลูกไม่ได้แต่อยากมีลูกมาก ใบหลิวแทบก้มกราบเท้าสายลมเพื่อให้ยอมหย่าและยกลูกคืนให้เธอแล้วเธอจะไม่กลับมาเจอเขาอีกทว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่สายลมสนใจ เขาไม่อยากให้ลูกไปอยู่กับผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวแบบนั้น แต่เมื่อมองลูกที่โผเข้ากอดใบหลิวด้วยความคิดถึง ทั้งยังร้องไห้บอกว่าจะไปอยู่กับแม่ นั่นทำให้สายลมทำอะไรไม่ได้ ลูกงอแงอยากจะไปกับใบหลิวให้ได้ แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากยินยอมให้ลูกไปเพื่อความสุขที่ลูกต้องการ“มึงจะขังตัวเองอยู่ในสวนตลอดเลยหรือไง รู้ไหมว่าแม่มึงเป็นห่วงมึงมาก แม่มึงอายุมากแล้วนะไอ

“ฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่าฉันไม่รู้สึกชอบเธอ”“แต่ว่าเราก็ไม่มีใครเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไม่สู้เราสองคนมาแต่งงานกันดีไหม เราเลี้ยงง่ายนะ แต่ถ้าสายลมไม่อยากเลี้ยงเราเราเลี้ยงสายลมได้สบายมาก”“เธอเลิกพูดเองเออเองก่อนได้ไหมยัยขี้นก”“ยัยขี้นกอะไร เลิกล้อเรื่องเก่าได้แล้ว มองดี ๆ สิเราสวยมากเลยนะ แค่ขี้นกตกหัวใส่ครั้งเดียวสายลมจะล้อเราไปจนลูกของเราโตเลยเหรอ” ฟ้าประทานยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อให้สายลมมองเธอชัด ๆ “สวยไหม”“สวย” ไม่มีอะไรดีเท่าได้ยินคำว่าสวยจากปากคนที่เคยชอบ แต่สายลมก็ยังเป็นสายลมที่ชอบดับฝันฟ้าอยู่เสมอ “บ้ากว่าเดิมเยอะเลย แล้วรู้ไว้ด้วยฉันไม่มีวันมีลูกกับเธอ ฉันอยากอยู่คนเดียวหนีไปไกล ๆ เลย เห็นหน้าเธอแล้วอารมณ์เสีย”อดทนไว้ฟ้าประทาน สู้เขาฟ้าประทาน “อยู่คนเดียวจะไปดีอะไร อยู่สองคนสิมีอะไรให้ทำเยอะ”“ฉันชอบอยู่คนเดียว”“งั้นก็ดีเลย ปกติเราก็ชอบทำตัวอยู่เหมือนไม่อยู่ เพราะงั้นแต่งงานกันแล้วสายลมก็ทำเป็นไม่เห็นเราก็ได้ เราแต่งงานกันนะ” งัดมา งัดมาให้หมดทุกอย่าง อะไรที่เป็นข้อเสีย เรื่องที่ครอบครัวไม่ชอบงัดออกมา บางทีอาจจะเป็นข้อดีสำหรับการแต่งงานครั้งนี้“เธอนี่ยังพูดไม่รู้เรื่องเห

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฟ้าประทานจะอยู่ที่นี่ ก่อนจะเดินทางมาเธอก็จองตั๋วกลับไว้เรียบร้อย จองสองที่ด้วยนะเพราะมั่นใจมาก ๆ ว่าสายลมต้องช่วยเธอ ตลอดสามวันที่ผ่านมาเธอรอรับสายจากสายลม แต่ก็ไม่มี เขาไม่โทรเข้ามาเธอถึงขั้นคิดไปว่าเครือข่ายเธอไม่ดีหรือเปล่านะ ก็เลยเป็นเหตุให้เขาโทรหาเธอไม่ได้ ซึ่งเช็กดูแล้วโทรศัพท์มือถือปกติดีทุกอย่าง ก็แค่เขาไม่ติดต่อมาเท่านั้นเองครืด ครืด ครืด…เอ๊ะ นั่นไงโทรศัพท์มือถือดังแล้ว ต้องใช่แน่ ๆ สายลมต้องตอบตกลงแต่งงานกับเธอแน่นอน รีบสิ รีบเดินมาหาโทรศัพท์ที่แผดเสียงร้อง ทว่าเมื่อเดินมาถึงจุดที่โทรศัพท์มือถือวางอยู่ ยืนมองหน้าจอที่โชว์ก็ทำให้ฟ้าประทานเปลี่ยนสีหน้าเป็นเหนื่อยหน่าย“ค่า” เป็นเบอร์ที่ไม่อยากรับ แต่ไม่รับไม่ได้ ถ้าเธอไม่รับก็จะโทรหาเธออยู่แบบนี้จนกว่าเธอจะรับ(น้ำเสียงน้องพี่ดูมีความสุขดีนะ สีหน้าก็สดใสนะเนี่ย) เจ้าป่าพี่ชายคนที่สามของฟ้าประทานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม เป็นน้ำเสียงที่คนพูดมีความสุข แต่คนฟังเจ็บจี๊ด สีหน้าของพี่ชายดูก็รู้ว่าเยาะเย้ยเธออยู่ ต่อให้ไม่พูดเธอก็มองออก“แน่นอน แน่นอนที่สุด อยู่กับแฟนก็ต้องมีความสุขอยู่แล้ว พี่สามโทรมามีอะไ

“เธอไม่เคยมีแฟนใช่ไหม”“...อื้ม ถือว่าไม่เคยมีนะ ทำไมอะ”“มีเหตุผลไหม”“เหตุผลอะไร”“เหตุผลที่เธออยู่มานานขนาดนี้แต่ไม่มีแฟน”“ก็...เรายังไม่เจอคนที่ชอบ เรายังไม่เจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงเท่าตอนที่ใจเต้นแรงตอนเด็ก หมายถึงใจเต้นแรงกับสายลมน่ะ” ว้าว ตอบได้โรแมนติกจัง แต่ความจริงฟ้าแค่ขี้เกียจและกลัวผู้ชาย กลัวจะเจอผู้ชายแบบพี่ ๆ ถ้าเจอแบบนั้นขออยู่คนเดียวดีกว่า“ยื่นเงื่อนไขของเธอมา”“เรายังคิดไม่ออก สายลมมีเงื่อนไขอะไรพูดมาก่อนเลย” ความจริงมีแล้วหนึ่งเงื่อนไข ทว่าเอาไว้ทุกอย่างราบรื่นค่อยพูดดีกว่า“ห้ามวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉัน”“สบายใจได้ เราไม่ชอบเผือก” แต่ก็ส่องก็สืบจนรู้ว่าเขาหย่า ทำขนาดนั้นไม่เรียกเผือกเหรอ“ฉันไม่สามารถย้ายไปอยู่กับเธอได้”“สบายใจได้ เราไม่คิดจะให้สายลมไปอยู่กับเรา เรามาหาสายลมก็เพราะอยากหนี ไม่ใช่อยากชวนไปอยู่ด้วยกัน”“อย่าล้ำเส้นที่ตกลงกันไว้ เธออยู่ได้แค่ในที่ของเธอ”“ที่ไหน บ้านสวนหรือเปล่า ถ้าที่อื่นเราไม่เอานะ”“ถ้าเธอจะอยู่บ้านสวนก็ได้ หรือถ้าอยากอยู่บ้านฉันก็จะซื้อหลังใหม่ให้เธอ”“สายเปย์จัง แต่ไม่ต้องซื้อหรอก เราจะอยู่บ้านสวน สายลมโอเคไหม” เพียงแค่ไม่นาน

รอสายลมประมาณสิบนาทีเขาก็กลับมาที่บ้านเรือนไทยพร้อมกับเงาะและมังคุด เขาเก็บมาฝากเผื่อว่าเธอจะอยากกิน ที่เอามาฝากก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก ก็แค่เอาผลไม้มาฝากเพื่อนคนหนึ่ง ผลไม้อยู่ในสวนมีตั้งมากมาย ไม่เห็นต้องหวง“อื้อหือ อร่อยจังเลยลม ลมใจดีจังเลย เป็นแบบนี้เรารักตายเลย ว่าแต่มีทุเรียนด้วยใช่ไหม ฟ้าชอบมากเลยอะ”“กินหมดปากแล้วค่อยพูดได้ไหม ติดคอขึ้นมาเดือดร้อนฉันอีก” สายลมเพิ่งจะเคยเห็นผู้หญิงกินมูมมามไม่รักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าผู้ชายขนาดนี้ ยัยผู้หญิงคนนี้ช่างประหลาดไม่เหมือนใครจริง ๆ“ก็มันอร่อยนี่นา ลมรู้ไหมว่าฟ้าน่ะชอบกินผลไม้มากเลยนะ แล้วผลไม้ที่เด็ดจากต้นแบบนี้โคตรอร่อยเลย ชื่นใจ มีความสุขจัง”“ใครบอกเด็ดจากต้น เอาที่เก็บเมื่ออาทิตย์ก่อนมาให้ต่างหาก”“จริงอะ”“...” จริงที่ไหน เขาเด็ดจากต้นหมาด ๆ ที่พูดก็เพราะอยากแกล้งให้ยัยนี่ตกใจจะได้เลิกยิ้มสักที เห็นแล้วหงุดหงิด“แต่ถึงจะจริงก็อร่อยเหมือนเดิม ผลไม้สวนสายลมอร่อยที่สุด เป็นแบบนี้ฟ้าไม่ไปไหนละ” เธอฉีกยิ้มสดใส“เฮ้อ...ล้อเล่น เพิ่งเก็บมา” นึกว่าจะหน้าเสีย ผิดคาดยัยคนนี้ไม่ว่าอะไรก็สามารถมองแง่ดีได้ตลอดเลยงั้นเหรอ“อื้ม จะอะไรก็ช่าง ยังไง