All Chapters of So bad พี่ชายข้างบ้าน: Chapter 191 - Chapter 200

เวลาต่อมาสายลมเรียกคนงานมารวมตัวกันเพื่อประกาศข่าวให้รู้กันถ้วนหน้า“เรื่องที่อยากพูดในวันนี้ไม่มีอะไรมากเพราะเรื่องงานลุงแช่มน่าจะแจ้งกับทุกคนแล้ว ใครมีหน้าที่อะไรก็ทำหน้าที่ตัวเอง คือผมแค่อยากแนะนำฟ้าให้ทุกคนได้รู้จักอย่างเป็นทางการ” สายลมหันมายิ้มให้ฟ้าประทานก่อนจะเอ่ย “นี่ฟ้าประทานเธอเป็นคนรักของผม ฟ้าจะอยู่ที่นี่อีกสักพักใหญ่ ๆ ทำความรู้จักกันไว้นะ”“ว้าว” เสียงคนงานโห่ร้องขณะที่ฟ้าประทานกรีดยิ้มหวานทักทาย “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณฟ้า” ลุงแช่มหัวหน้าคนงานคนเก่าคนแก่เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ใช่ว่าคนงานจะไม่รู้เรื่องเจ้านาย เรื่องคาว ๆ ถูกพูดถึงกันสนุกปากอยู่แล้ว ต่อให้ลุงแช่มพยายามบอกลูกน้องว่าห้ามนินทาเจ้านายก็ใช่ว่าจะปิดปากคนอยากพูดได้ สายลมเองก็รู้เรื่องนี้ดี เขาแสร้งไม่รู้เรื่องไม่เก็บมาใส่ใจสายลมหันมองฟ้าประทานที่ยืนยิ้มหวานให้คนงานจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วหงุดหงิดกับความไม่ระวังตัวของเธอ เขาเอ่ยกับคนงานด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกเหมือนทุกครั้ง“ไม่มีอะไรแล้วทุกคนแยกย้ายกันทำงานได้เลย” เมื่อคนงานแยกย้ายฟ้าประทานจึงหันมายิ้มให้สายลม “ยิ้มอะไร

“ก็จริง” แต่แค่รับคำขอบคุณมันยากนักหรือไง ฟ้าก็แค่พูดพอเป็นพิธีหลังจากที่ตกลงเรื่องการออกเดินทางได้แล้วสายลมพาฟ้าประทานขับรถชมไร่ต่อ ระหว่างทางสายลมจอดรับผลไม้ที่เพิ่งเก็บใหม่ ๆ ให้ฟ้าประทานชิม แน่นอนว่าเธอชิมอย่างเอร็ดอร่อยผ่านไปสองชั่วโมงกว่าฟ้าประทานก็เรียก“ลม”“อืม”“อีกไกลไหม”“ไกล”“งั้นวันหลังเราค่อยมาอีกได้ไหม”“เบื่อแล้ว?”“ไม่ใช่แบบนั้น นาน ๆ ลมจะใจดีสักทีฟ้ายังอยากดูต่อ อยากดูจนสุดไร่ แต่ว่าตอนนี้ฟ้าหิวข้าวแล้ว ลมไม่หิวเหรอ นี่เที่ยงแล้วนะ”“อ้อ ด้านหน้านี้มีบ้านพักลุงแช่ม เมียลุงทำกับข้าวเผื่อไว้แล้ว กินที่นี่ได้ไหมหรือจะกลับไปกินที่บ้าน”“ได้ ได้สิ ดีเลย” กินข้าวในป่าก็เปลี่ยนบรรยากาศไปอีกแบบ“อย่าเปลี่ยนใจทีหลังล่ะ”“คนอย่างฟ้าประทานตัดสินใจแล้วไม่เคยเปลี่ยนใจ” ย้ำด้วยสีหน้ามั่นใจไปสิ คนอย่างไอ้ฟ้าไม่ยอมถูกหยามอยู่แล้ว“ก็ดี” สายลมแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่รู้สึกหวิวที่ใจแปลก ๆ“ลมนี่อะไร” ฟ้าประทานกระซิบถามเมื่อเมียของลุงแช่มวางจานกับข้าวลงที่โต๊ะไม้หน้าริมธาร บ้านลุงแช่มน่าอยู่มาก เป็นกระท่อมน้อยข้างลำธารเล็ก ๆ สดชื่นมาก“กับข้าว” ตอบได้ดี“ฟ้ารู้ว่ากับข้าว แต่

“คุณพ่อบอกให้เข้ามาคนเดียวไม่ใช่หรือไง พาคนนอกเข้ามาทำไม” คุณหญิงส้มเช้งหันมองหัวหน้าแม่บ้านด้วยสายตาตำหนิ“สายลมในสายตาฟ้าไม่ใช่คนนอกค่ะคุณแม่” ฟ้าประทานกุมมือสายลมไว้แน่น“โตแล้วนะยัยฟ้า ทำไมถึงไม่รู้จักเชื่อฟังคำพูดผู้ใหญ่ ตอนที่พ่อโทรไปพูดว่าอะไรไม่เข้าใจใช่ไหม” สายตาไม่พอใจของคุณหญิงส้มเช้งหันมองลูกสาว“พอ ๆ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามานั่งมา” คุณย่าดุจดาวห้ามปรามก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ลง ไหน ๆ ก็เข้ามาแล้วพูดต่อหน้าก็ดีเหมือนกัน ทุกอย่างจะได้ง่ายขึ้น“ทุกคนคะนี่สายลมค่ะ สายลมเป็นแฟนฟ้า” เธอแนะนำหลังจากนั่งลงที่โซฟาพร้อมสายลม สายลมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่ มีเพียงพ่อของฟ้าประทานที่รับไหว้ ประมุขของบ้านเพียงทำหน้าเรียบนิ่ง คุณย่าดุจดาวทอดถอนหายใจ คุณหญิงส้มเช้งหันหน้าหนี“แน่ใจเหรอว่าแฟน” คุณปู่ทรงธรรมเอ่ย สายตาท่านจ้องเขม็งไปที่สายลม“ครับ ผมกับฟ้าเราเป็นแฟนกันครับ”“ชอบหลานสาวฉันตรงไหน”“ฟ้าประทานเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนคนอื่นครับ เธอทำให้โลกของผมสดใสขึ้น มีเธออยู่ในชีวิตทำให้ชีวิตของผมมีความสุขครับ” เขาพูดความจริงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น“ไม่ใช่เพราะยัยฟ้ารวยหรอกเหรอ” คุณหญิ

“ลมจำได้ไหม เงื่อนไขแรกของฟ้าคือเราต้องจดทะเบียนสมรสกัน ที่ฟ้ายื่นเงื่อนไขนี้กับลมเพราะฟ้ามั่นใจว่าต้องเกิดเหตุการณ์อย่างวันนี้แน่ ๆ ฟ้ารู้ดีแก่ใจทุกอย่าง ต่อให้คนที่บ้านฟ้าอยากให้ฟ้ามีแฟน แต่ความจริงแล้วสิ่งที่พวกท่านอยากได้ไม่ใช่แค่นั้น พวกท่านอยากได้หน้าตาทางธุรกิจ ผลประโยชน์จากการแต่งงาน ฟ้าไม่อยากเป็นหุ่นเชิด ไม่อยากทำงานที่โรงแรม ไม่อยากแต่งงานเพื่อธุรกิจ ไม่อยากอยู่กับใครก็ไม่รู้ ฟ้าอยากมีชีวิตของฟ้า ฟ้าถึงได้เข้าหาลมเพราะฟ้ามั่นใจว่าลมจะช่วยฟ้าได้”“...”“ฟ้ามีพี่ชายสี่คน พี่ชายฟ้าชื่อ ภูผา ภูตะวัน เจ้าป่า เจ้าเขา ฟ้าเป็นลูกคนเล็กของบ้าน เป็นเด็กผู้หญิงถูกตั้งชื่อว่าฟ้าประทาน เพราะเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวจึงเป็นสุดที่รักของบ้าน แต่ลมรู้ไหมว่าเบื้องหลังคำว่าสุดที่รักมีเรื่องเศร้าซ่อนอยู่...ที่จริงฟ้าไม่ได้มีแม่คนเดียวกันกับพี่ชายทั้งสี่ ฟ้าเป็นลูกของแม่บ้านที่เคยทำงานในบ้านหลังนั้น เพราะพ่อต้องแต่งงานเพื่อธุรกิจจึงไม่ได้รักกับคนที่แต่งด้วย พ่อฟ้าชอบแม่บ้านในบ้านของตัวเอง ทั้งสองรักกันแอบคบกันลับ ๆ ก่อนที่พ่อจะแต่งงานกับคุณหญิงส้มเช้ง หลังจากแต่งงานพ่อก็ยังแอบคบกับแม่แท้ ๆ ขอ

สองวันต่อมาฟ้าประทานกับสายลมเดินทางกลับมาถึงบ้านสวน ข้าวของของเธอจะตามมาทีหลัง ก่อนฟ้าจะเดินทางกลับพี่ชายคนโตมาดักรอที่สนามบิน เขาเกลี้ยกล่อมเธออยู่หลายนาที แต่คนอย่างฟ้าประทานมีเหรอจะเปลี่ยนใจ หลังจากพี่ชายกลับไปเธอก็ถีบตัวเองออกจากกลุ่มครอบครัวก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงประตูห้องดังระหว่างที่เธอกำลังเหม่อฟ้าประทานเดินมาเปิดประตูจึงเห็นว่าเป็นสายลม “มีอะไรเหรอ”“เข้าไปได้ไหม”“ตอนนี้เลยเหรอ นี่เพิ่งบ่ายโมงเองนะ”“คิดอะไร”“ก็…” ฟ้าประทานมองสายลมด้วยสายตากรุ้มกริ่มพร้อมกับยกนิ้วชี้สองนิ้วชนกัน ตอนที่อยู่โรงแรมตกกลางคืนทั้งคู่จะชวนกันดื่ม จากนั้นก็จบลงที่เรื่องบนเตียง“ทะลึ่ง” เขายื่นนิ้วชี้จิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ จากนั้นเดินเข้ามาในห้องที่ฟ้าประทานพักอยู่ “ทำอะไรอยู่”“หาข้อมูลนิยายเรื่องใหม่” ฟ้าประทานเดินมานั่งที่เตียงนอน “ลมมีอะไร”“ว่าจะชวนดูบ้าน อยากแบบไหนจะได้ไปดูตัวอย่างกัน”“ดูทำไม”“เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว นอกจากบ้านสวนลมก็อยากให้ฟ้ามีบ้าน”“นี่เก็บคำพูดพี่ชายของฟ้ามาคิดเหรอ”“…” เงียบแบบนี้ใช่แน่ ๆ“ไม่เอาสิลม ฟ้าอยู่กับลมไม่ได้ต้องการอะไรจากลมนอกจากอยากให้ลมมีความสุข ลมไม่ต้องสิ้นเป