All Chapters of So bad พี่ชายข้างบ้าน: Chapter 181 - Chapter 190

(ให้มีก่อนเถอะ)“ฟ้ามีแล้ว”(อย่ามาเขียนนิยายใส่ย่านะฟ้าประทาน)“ฟ้าพูดจริง ๆ ค่ะ ฟ้าโทรหาย่าก็เพื่อจะบอกว่าฟ้ายังไม่กลับนะคะ”(ฟ้าประทาน)“ย่าคะอย่าเพิ่งดุฟ้า ฟ้าไม่ได้จะหนีการดูตัวที่ย่าเตรียมให้นะคะ”(…) สีหน้าย่าดุจดาวไม่เป็นมิตรแล้วสิ“ย่าคะนี่สายลมค่ะ สายลมเป็นแฟนฟ้า” แพลนกล้องไปหาสายลมก่อนที่ย่าจะยื่นคำขาด“สวัสดีครับ”(หลานสาวฉันจ้างมาเท่าไหร่ ฉันจ้างสามเท่าพูดความจริงมา)“ฟ้าไม่ได้จ้างผมครับ ผมเป็นแฟนฟ้าจริง ๆ”(หลานสาวที่ชอบขลุกตัวอยู่แต่ในห้องไม่มีทางจะมีแฟน ยิ่งเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีแบบนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้)“ย่า ย่าดูถูกหลานตัวเองเกินไปแล้วนะคะ”(ฉันพูดอะไรผิด ฟ้าประทานเธออย่าคิดว่าย่าไม่รู้ว่าเธอจ้างคนมาเป็นแฟนกับเธอ ย่าบอกเลยว่ามุขนี้ใช้ไม่ได้)“ย่าคะฟ้ากับลมเป็นแฟนกันจริง ๆ ลมเป็นเพื่อนสมัยเรียนที่นี่ของฟ้า…แล้วลมก็เป็นรักแรกของฟ้าด้วย ที่ผ่านมาเราคุย ๆ กันมาตลอดค่ะที่ฟ้าบอกไงคะว่าฟ้ามีแฟน คราวนี้เราเจอกันอีกครั้งตอนงานเลี้ยงรุ่น เราสองคนต่างไม่มีใครจึงสานสัมพันธ์ที่ค้างคาในวัยเด็ก”(ฟ้าประทานเธอเป็นนักเขียนได้ แต่เธออย่ามาแต่งเรื่องใส่ย่า ย่าไม่เล่นด้วย)“คุณย่าคะ…ฟ้าพูด

“ก็ถ้าทำให้คุณย่าฟ้าก็จะทำจริงจังไงลม”“โอเค ลมยอมแพ้ไม่เถียงแล้ว แต่ย่าอยากกินอะไรบอกลมนะครับ ลมจะซื้อมาให้” สายลมพูดไปยิ้มไป ยิ้มเหนื่อยใจกับความเป็นฟ้าประทาน“สายลม” ทำหน้าน้อยใจสายลมก่อนจะหันมาอ้อนคุณย่า “ดูสิคะคุณย่า สายลมบอกยอมแพ้แต่ก็ไม่ยอมให้ฟ้าทำมาให้คุณย่า”“เจ้าลม ย่าอยากทานฝีมือหนูฟ้านะลูก” คุณย่าเอ่ยด้วยสีหน้ามีความสุข จากที่ทักท้วงหนูฟ้า ดูเหมือนว่าหลานชายของย่าจะค่อย ๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วสิ“ย่าครับ ตอนนี้ฟ้าพักอยู่บ้านเรา ย่าไม่สงสารครัวสุดรักของย่าเหรอครับ ยัยฟ้าตัวป่วนลงครัวครัวของย่าได้เลอะแน่ครับ ลมยังจำตอนเรียนมัธยมได้ เรียนคหกรรมยัยขี้นกนี่ทำขนมออกมาหน้าตาประหลาดมาก รสชาตินี่ไม่ต้องถามขนาดคนทำยังไม่กล้ากินเลยครับย่า”“สายลมอ่า” คนบ้าอะไรทำไมความจำดีนักล่ะ เรื่องมันผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว เชอะ เรื่องน่าอายของคนอื่นนี่จำเก่งจริง ๆ นะ“หรือฟ้าจะเถียงว่าไม่จริง” เขาน่ะพูดความจริงทั้งนั้น พอรู้ว่าเธอคือฟ้าประทาน เธอคือผู้หญิงที่เขาจะทำสัญญาด้วยเขาก็เริ่มทบทวนความหลังเมื่อครั้งวัยเด็ก สรุปแล้วไม่มีอะไรน่าประทับใจสักอย่าง ยัยนี่มีแต่ความโก๊ะความบ๊อง“จริงสิ…” ในเมื่อม

กลับมาถึงห้องฟ้าประทานนั่งร่างสัญญาระหว่างเธอกับสายลม เธอเขียนเงื่อนไขของเธอเสร็จเรียบร้อย ข้อไหนที่สายลมไม่เห็นด้วยก็ค่อยตกลงกันใหม่ หลังจากที่ทำสัญญาเรียบร้อยฟ้าประทานเริ่มร่างเนื้อหานิยายเรื่องใหม่ไว้คร่าว ๆ อาชีพที่ฟ้าประทานทำคือนักเขียน เขียนนิยาย เริ่มจากการอ่านแล้วหันมาเขียนมาปั้นตัวละครเป็นของตัวเอง พวกเขาเหล่านั้นเป็นลูก ๆ เป็นเพื่อนที่เธอปั้นขึ้นมาเองกับมือ เรียกได้เต็มปากว่าตัวละครทุกตัวเป็นลูกรักของเธอการเป็นนักเขียนคือสิ่งที่ฟ้าประทานมีความสุข เธอมักเอาเหล่าพี่ชายมาเป็นพระเอกนิยาย พี่ชายร้าย ๆ ของเธอทำให้เธอมีรายได้ไม่ขาดมือ เรื่องที่เอาพี่ชายมาเป็นพระเอกทำเงินได้เกินที่เธอหวังไว้ อาจจะเป็นเพราะนักอ่านชอบพระเอกหล่อเลว ดีนะที่พี่ ๆ ไม่รู้ว่าได้เป็นพระเอกนิยายของน้อง ถ้ารู้มีหวังอกแตกตายเพราะคอมเมนต์ที่นักอ่านคอมเมนต์มามีแต่ดี ๆ ทั้งนั้น หมายถึงด่าได้ดี ๆ ทั้งนั้น ด่าได้สะใจฟ้ามาก“มีข้อไหนที่ลมไม่ตกลงไหม” ฟ้าประทานเอ่ยขณะที่นั่งดื่มกาแฟดำตอนเช้า เมื่อคืนนี้เธอตื่นเต้นทำให้นอนไม่หลับ เธอจึงนั่งร่างพล็อตทั้งคืน ทว่าอ่านทวนแล้วกลับขยำทิ้งเนื่องจากไม่เป็นอย่างที่อยากได้“ข้อน

ประมาณครึ่งชั่วโมงสายลมกลับมาพร้อมขนมจีนน้ำยาปูสี่ชุด ของย่าและคนดูแลย่าสองชุด แม่เขาหนึ่งชุด อีกชุดของฟ้าประทาน เขาไม่รู้ว่าเธอชอบไหม ที่ซื้อมาก็มารยาทเท่านั้น ทว่าเมื่อเธอเห็นว่าเขาซื้อมาเผื่อก็ดีใจมาก ยิ้มปากจะถึงหู ดีใจอะไรขนาดนั้นอยู่พูดคุยกับย่าและแม่ของสายลมเกือบสามชั่วโมงทั้งสองก็ขอตัวกลับ แม่ของสายลมติดรถมาด้วย สายลมแวะไปส่งแม่ที่บ้านระหว่างทางฟ้าประทานกับแม่ของเขาคุยกันสนุกสนานอยู่เบาะด้านหลัง เขารู้สึกเหมือนตัวเขาเป็นคนขับรถ ทั้งแม่เขาย่าเขาดูสนิทกับฟ้าประทานมาก ๆ เขารู้สึกได้ตั้งแต่กลับมาจากซื้อขนมจีนน้ำยาปูให้ย่า“คุยอะไรกับแม่กับย่า” หลังจากที่แม่ลงจากรถไปสายลมก็ได้โอกาสถามฟ้าประทานที่ตอนนี้เธอย้ายตัวเองมานั่งเบาะข้างคนขับ“คุยหลายเรื่องเลยนะ”“ฟ้า” จากสีหน้าจริงจังอยู่แล้วเขาทำหน้าจริงจังกว่าเดิม“ตอนที่ลมออกไปซื้อของย่ากับแม่ของลมคุยกับฟ้าเรื่องที่ฟ้าเข้ามาในชีวิตลมได้ยังไง แต่ฟ้ายังไม่ได้บอกเหตุผลพวกท่านทั้งสองก็บอกว่าไม่ว่าฟ้าจะเข้ามาด้วยเหตุผลอะไรขอให้ฟ้าอยู่กับลม ให้ฟ้าอยู่เป็นเพื่อนลมแล้วถ้าให้ดีขอให้ฟ้าทำให้ลมมีความสุข” ว่ากันว่าคนบางคนมักรู้ใจกันโดยที่ไม่ต้องพู

“ฟ้า ฟ้า ฟ้าประทานตื่น” ถึงบ้าน จอดรถ ปลุกเธอห้านาทีได้แล้ว คนเมาก็ไม่รู้สึกตัว ตั้งแต่ชวนเธอกลับ พยุงเธอมาที่รถ เข้ามานั่งในรถได้เธอก็บ่นเรื่องไม่อยากกลับ บ่นจนหลับ หลับชนิดที่ว่าไม่เอาอะไรเลย “ฟ้าตื่น ถึงบ้านแล้ว เข้าบ้าน”“อืม” อืมแล้วขยับตัวพลิกไปอีกข้าง นอนเหมือนอยู่บนที่นอนทั้งที่กำลังนอนอยู่ในรถ“ถ้าไม่ตื่นทิ้งไว้ในรถนะ”“อือ! ไปไหนก็ไปเลย คนจะนอน รำคาญ” มือเธอปัดสะเปะสะปะตัดรำคาญ“เออ ให้มันได้อย่างนี้” สายลมเปิดประตูลงจากรถ เดินวนไปวนมาตั้งใจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่นั่นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง ทั้งยังเป็นเพื่อนกันอีก จะทิ้งไว้ได้ยังไง ท้ายที่สุดจึงต้องเดินมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับช้อนคนเมาขึ้นมาอุ้ม “กินแล้วก็เดือดร้อนคนอื่น ตื่นมาเจอแน่”“อื้ม หนวกหูจัง” ฟ้าประทานลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าของสายลมอยู่ใกล้เธอมาก เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลา “หืม หล่อจัง ลูกชายของแม่หล่อจริง ๆ”“เมาแล้วเพ้อเจ้อกว่าเดิมอีก” สายลมรีบเปิดประตูห้องนอนของฟ้าประทาน วางเธอลงที่เตียง“นี่! คำว่าเพ้อเจ้อห้ามพูดเด็ดขาด ฟ้าไม่ชอบคำนี้ อย่าให้ได้ยินอีกนะ ถ้าพูดอีกโดนดีแน่” ฟ้าประทานลุกขึ้นมาโวยวายสำหรับเธอแล้วคำว่าเพ