บททั้งหมดของ So bad พี่ชายข้างบ้าน: บทที่ 201 - บทที่ 210

“ฟ้าไม่กลับ แล้วอย่ามาจับมือฟ้าแบบนี้ คนอื่นเห็นจะมองฟ้าไม่ดี” เธอพยายามบิดข้อมือออก“มันจะไม่ดีตรงไหนฟ้า”“ตรงที่ฟ้ามีสามีแล้ว”“ยังไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นจะเรียกสามีได้ไง”“พี่ชายฟ้าไม่ได้บอกพี่เหรอว่าฟ้าจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว”“จดได้ก็หย่าได้ เลิกกับมันแล้วกลับบ้านพร้อมพี่”“พี่เหนืออย่าไม่มีเหตุผล พี่ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฟ้า อย่ามาสั่งฟ้า”“ทำไมจะไม่มี พี่เป็นแฟนฟ้า”“แฟนเก่า เราเลิกกันนานแล้ว นานมาก ๆ ด้วย” นานจนลืมว่าเคยมีแฟน“ฟ้าพี่หย่าแล้ว ตอนนี้พี่พร้อมจะดูแลฟ้า”“ฟ้าดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องคิดจะดูแลฟ้า อีกอย่างฟ้ามีสามีแล้วเขาดูแลฟ้าได้และที่สำคัญฟ้าไม่คิดหย่ากับเขา”“ครอบครัวฟ้าไม่ยอมรับมัน”“แล้วยังไง”“ทางที่ดีหย่ากับมันแล้วมาแต่งกับพี่ ยังไงครอบครัวฟ้าก็ยอมรับพี่มากกว่ามัน ฟ้าลองคิดดูครอบครัวเรารู้จักกันมาตั้งเท่าไหร่ พวกท่านยอมให้เราแต่งกันอยู่แล้ว พี่เป็นตัวเลือกที่ดีกว่ามัน”“ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้น ประเด็นคือฟ้าไม่คิดจะหย่ากับสามีของฟ้า”“ทำไมต้องเป็นมันวะฟ้า ถ้าพูดเรื่องฐานะพี่สู้มันได้อยู่แล้ว อะไรที่พี่สู้มันไม่ได้ ในเมื่อมันเคยแต่งงานเคยมีลูกแต่ฟ้าก็ยังเลือกมันแล้วทำไม

“แน่ใจสิ แน่ใจมาก ๆ ลมไม่ใช่ไม่รู้ว่ารักเป็นยังไง ลมเข้าใจความรู้สึกตัวเอง ลมไม่อยากปล่อยเวลาไปเฉย ๆ ที่จริงอยากพูดให้เร็วกว่านี้ แต่กลัวพูดไปแล้วฟ้าไปจากลม”“งั้นทำไมวันนี้พูด”“แฟนเก่าฟ้าโผล่มา แล้วลมก็เพิ่งรู้ว่าฟ้าคิดจะไปจากลม มาขนาดนี้แล้วไม่พูดได้เหรอ”“สายลม” ฟ้าประทานมองสายลมที่จ้องเธออยู่แล้ว“อะไร ถ้าคิดจะปฏิเสธอย่าพูดดีกว่า ลมทำใจไม่ได้”“...”“ถ้าฟ้าไม่ชอบเรื่องที่ลมพูดก็ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เราสองคนทำเหมือนเมื่อก่อนก็ได้ ต่างคนต่างอยู่ แต่ฟ้าอย่าไปได้ไหม”“ลมก็รู้ว่าฟ้ารู้เรื่องในอดีตของลมแทบทุกเรื่อง ฟ้ารู้เรื่องที่ลมเจ็บปวด... ฟ้าไม่อยากให้ลมเจ็บปวดกับเรื่องในอดีต”“เราไม่พูดถึงเรื่องในอดีตดิ ตอนนี้เราคุยเรื่องของเราอยู่นะฟ้า”“ที่ฟ้าคิดอยากไปจากลมเพราะฟ้า...ท้อง”“...ท้อง” ดวงตาสายลมลุกวาว เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ท้องแล้วทำไมจะไป ลมรู้ว่าฟ้าแปลกนะ แต่ทำไมบ้าถึงขั้นนี้วะ”“อย่าเพิ่งโมโหสิ” โมโหอะไรเนี่ย แค่คิดไหมยังไม่ได้ไปสักหน่อย“ไม่ให้โมโหได้ไงวะฟ้า นี่ฟ้าจะไปจากลมเลยนะเว้ย แล้วไม่ได้จะไปคนเดียวแต่จะเอาลูกไปจากลมด้วย”“ใจเย็นแล้วฟังฟ้าพูดก่อนได้ไ

งานแต่งถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา บ้านที่สายลมตั้งใจสร้างเพื่อฟ้าประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ก่อนงานแต่งสามวันเขาชวนเธอมาดูบ้าน เขาขอให้เธอปิดตาแล้วตามเขามาเงียบ ๆ ฟ้าประทานทำตามที่สายลมขอเพียงเพราะเธอรู้สึกได้ว่าเขาดูตื่นเต้นมาก ตั้งแต่ตกลงที่จะจัดงานแต่งงาน สายลมก็ยิ้มบ่อยมาก หัวเราะก็บ่อยและที่สำคัญทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่ฟ้าบ่อยด้วยหลังจากที่เขาพาเธอไปหาหมอวันนั้น ผลออกมาว่าเธอตั้งท้องได้สองเดือนกว่า ติดง่ายติดเร็วจริง ๆ ตอนนั้นมีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง รู้ว่าฟ้าท้องสายลมก็ดูแลเธออย่างดี ดีชนิดที่ว่าดีเกินไป ทุเรียนก็ให้กินน้อย เมื่อก่อนให้เธอกินเป็นลูก ๆ เดี๋ยวนี้จำกัดการกิน แม่กับย่าของสายลมรู้เรื่องที่ฟ้าประทานท้องก็พากันเอาใจยกใหญ่ หาของมาบำรุงไม่ขาด จะว่ามีความสุขก็มี แต่ว่าฟ้าออกกำลังกายไม่ได้ กินก็กินได้ไม่เต็มที่เพราะสายลมบอกว่าจะแน่นท้องเกินไป ฟ้าจึงอาศัยกินบ่อย ๆ เอา ก็เลยกลายเป็นกินจุบกินจิบไปอีก“ไหนว่าไปใกล้ ๆ ทำไมดูเหมือนออกมาไกล ลมยังไม่บอกฟ้าเลยว่าเราจะไปไหนกัน”“แป๊บนะ นิดเดียวเดี๋ยวก็เห็นแล้ว” เนื่องจากพื้นที่ที่ว่างอยู่ห่างจากเรือนไทยพอสมควร ด้วยเหตุนี้ฟ้าประทาน

ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฟ้าประทานก็ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอเมื่อครู่ เธอเงียบ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าคนเป็นผัวรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ใบหลิวพูดมันมีความจริงอยู่ด้วยและเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดถึง ฟ้าประทานก็ไม่เคยถามบอกตามตรงว่าเขากลัวเธอโกรธ กลัวเธอเก็บเรื่องที่ใบหลิวพูดมาคิด ถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเขาขึ้นมาเขาก็แย่สิ เขาต้องรีบอธิบาย เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ “ฟ้า”“ว่า”“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูด...”“เรื่องไหน”“เรื่องบ้านที่ลมเคยอยู่กับดาวเหนือ” พูดชื่อดาวเหนือก็ทำให้นึกถึงแฟนเก่าฟ้าประทาน“อื้อ ทำไมอะ” เรื่องนี้ก่อนทำข้อตกลงเธอก็รู้อยู่แล้วและรู้ด้วยว่าสายลมรักดาวเหนือมาก ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ต่อให้เลิกกันไปแต่ก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน เขาอยากไปบ้านหลังนั้นหรืออยากเก็บไว้มันก็เป็นความต้องการของเขา ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่ที่มีความทรงจำดี ๆ ใครบ้างไม่อยากไป“ก็เรื่องบ้าน...”“สายลมฟังฟ้านะ ฟ้าไม่คิดจะบังคับจิตใจสายลม อะไรที่เป็นความสุขลมทำเลย ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อฟ้า เมื่อก่อนเรื่องบ้านหลังนั้นเป็นความสุขเดียวของสายลม งั้นฟ้าถามหน่อยว่าตอนนี

“แกเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยเล็ก” เสียงพี่ชายคนโตดังขึ้น ฟ้าประทานหันมองเห็นพี่ชายอีกสามคนของเธอ“...” พี่ชายทั้งสี่คนมากันครบเลย ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสี่คนจะยอมทิ้งเวลาอันมีค่ามาร่วมงานแต่งเธอ“อะไรเล็ก ร้องไห้ทำไม พวกพี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรแกเลย” เจ้าป่าเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “ดูสิแต่งหน้ามาสวย ๆ ตาแกเริ่มบวมแล้ว ดีนะที่เครื่องสำอางแกกันน้ำ ไม่งั้นคงสวยน่าดู”“พี่สาม” ฟาดอกพี่ไปหนึ่งที น้องสาวร้องไห้ด้วยความคิดถึงยังมีอารมณ์มากวน“ตีพี่ได้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก” เจ้าป่าลูบที่แก้มน้องสาวฟ้าประทานมองพี่ชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณที่มานะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฟ้า”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว วันนี้คือวันที่น้องสาวของพี่สวยที่สุดนะ” ภูตะวันพี่ชายคนที่สองเดินเข้ามากอดน้องสาวสุดที่รัก“พี่รอง”“วันนี้เล็กสวยมากเลยนะ พี่ยินดีด้วยและพี่ดีใจมากที่เล็กมีความสุข น้องของพี่เก่งมาก ๆ เข้มแข็งมาก”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”เวลานี้พี่ชายทั้งสี่พากันรุมกอดน้องสาวคนเล็ก พวกเขากอดเธอจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก “พอก่อนฟ้าหายใจไม่ออกแล้ว”“ได้ไง พวกพี่ทิ้งงานมาหาแกเลยนะ” พี่ชายทั้งสี่พูดพร้อมกันอย